Column

Die schreeuwers willen helemaal niet herdenken

Theodor HolmanBeeld Wolff

De dodenherdenking op 4 mei. Eigenlijk weet ik niet beter dan dat we de slachtoffers van de Holocaust herdenken. Dat deden we op de lagere school en later op de middelbare school en 's avonds met je ouders en grootouders.

Niks aan de hand, zou je zeggen.

Maar er kwamen steeds meer groepen die ook herdacht wilden worden. De omgekomen soldaten in de verschillende missies bijvoorbeeld. Best. Ik vind alles best, wat dat betreft. Herdenk alle doden in alle oorlogen, doe in die stilte wat je wil, niemand die je gedachten kan lezen.

Nu is er een groep die tijdens de twee minuten stilte wil gaan schreeuwen. Op de Dam. En precies tijdens die twee minuten stilte.

Het is pijnlijk, er zit een verdacht luchtje aan en het is stuitend dom.

Het herdenken van de doden die tijdens een oorlog zijn gevallen heeft namelijk een aantal redenen.

Door aan de gevallenen te denken, eer je die niet alleen (die merken dat overigens niet) maar ook hun familie en uiteindelijk onszelf, zodat hun dood niet tevergeefs is geweest.

De verhalen die rondom de herdenking worden verteld - maakt niet uit door wie - vertegenwoordigen iets van een algemene moraal. Dit was goed, en dát was fout. En dát dus nooit meer!

Het herdenken van oorlogen draagt dus bij tot vrede.

Die gezamenlijke stilte ver­tegenwoordigt tevens een onzichtbare band tussen mensen, hoe je ook denkt, waar je ook vandaan komt.

Nu kun je schreeuwen omdat jouw doden niet worden herdacht, terwijl je meent dat je daar recht op hebt, maar daarmee verpest je je eigen belangen. Je kunt vinden dat in het openbaar misschien de doden die jij wil herdenken, niet herdacht worden, maar niets weerhoudt je ervan dat te doen op elke andere plek.

Vraag maar oud-nazi's en fascisten. Die vinden altijd wel een symbolische plek om hun oude kame­raden te bejubelen. Zolang ze niets kapotmaken en niet oproepen tot geweld, mogen die wat mij betreft doen wat ze willen. Ik herdenk daarentegen de mensen die dat mogelijk hebben gemaakt door van de Duitsers te winnen.

Die schreeuwers willen ­helemaal niet herdenken. Ze willen een 'maatschappelijke discussie', maar niet door woorden en argumenten te ­gebruiken, maar door te schreeuwen. Ze willen er waarschijnlijk niet aan dat wij herdenken dat wij zo'n grote schreeuwer tot stilte hebben gedwongen!

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden