Plus Filmrecensie

Die grote ogen van Alita huilen lekker

James 'Titanic' Cameron schaafde jarenlang aan het scenario voor Alita: Battle Angel. De regie is voor Robert 'El Mariachi' Rodriguez, die zijn eerste blockbuster maakte.

Heldin Alita heeft, in navolging van de Japanse mangatekenstijl, buitenpropor­tionele ogen Beeld Twentieth Century Fox

Met de op een Japans stripverhaal gebaseerde science­fictionfilm Alita: Battle Angel maakt doe-het-zelver ­Robert Rodriguez zijn eerste peperdure blockbuster.

De omschrijving van zijn reguliere werkwijze is niet denigrerend bedoeld. In 1993 brak Rodriguez wereldwijd door met een mariachigangsterfilm die hij helemaal alleen voor slechts 7000 dollar had gemaakt. De Texaan met Mexicaans bloed ging er prat op: hij gebruikte jarenlang de geuzennaam Rebel without a crew. Het is ook de titel van zijn autobiografie annex stoomcursus filmmaken.

Na het succes van El Mariachi leverde Rodriguez een lange en bonte reeks zelfgeschreven en -geproduceerde films in allerlei genres af. De toonzetting was altijd speels, ironisch en een beetje balorig.

Inhoudelijk bleef de maker trouw aan zijn wortels: hij is Mexicaans-Amerikaan, een filmmaker uit twee culturen die in al zijn films sporen ­nalaten. De spionnenfamilie uit de Spy Kids-trilogie, de gepassioneerde geliefden in de Mariachi-trilogie, het eenmansleger in de Machete-films; het zijn allemaal latino's met een grote bek en een klein hartje.

Blockbusterdivisie
Het oeuvre dankt de inhoudelijke consistentie aan de principiële keuze van Rodriguez om buiten Hollywood te werken. De filmmaker stak de opbrengsten in de bouw van zijn eigen Troublemaker Studios in Austin, Texas, waarin hij dankzij James Cameron ook de sprong naar de blockbusterdivisie kon maken.

Na Titanic leek Cameron zich als speelfilmmaker nog slechts met twee zaken bezig te houden: er was Avatar en er was Alita: Battle Angel. Om zich op de vier vervolgen van Avatar te kunnen concentreren, speelde Cameron het scenario voor Alita uiteindelijk naar Rodriguez door.

De Texaan is er knap in geslaagd zijn stempel op de monsterproductie van 200 miljoen dollar te drukken. Net als de Japanse strip speelt de film zich af in een schroothoopstad in postapocalyptisch Amerika, dat in de 26ste eeuw door de steenrijke en oppermachtige bewoners van de zwevende enclave Zalem wordt bestierd.

Digitale trucages
De schroothoopstad onder het machtsbolwerk is in handen van de filmmaker een latinokashba geworden. De stoere bink die voor de heldin valt, is een archetypische Rodriguezrebel: een jonge latino met een leren jack, een bandana en een motor.

De heldin is een ander verhaal. Ze wordt gespeeld door Rosa Salazar, maar is een digitaal geanimeerd personage dat met motioncapturetechniek door de actrice werd aangestuurd.

De wereld van Alita: Battle Angel bestaat grotendeels uit technisch verfijnde digitale trucages, maar met de heldin doet Rodriguez iets bijzonders. In de openingsscène is ze een uit Zalem gedumpte romp-met-hoofd, die door cyborg- en prothesespecialist Christoph Waltz wordt opgelapt en in de film verschillende lichamen heeft.

Alita: Battle Angel

Regie Robert Rodriguez
Met Rosa Salazar, Christoph Waltz, Jennifer Connelly
Te zien in Arena, City, Filmhallen, De Munt

In navolging van de Japanse manga- en animetekenstijl heeft Alita buitenproportionele ogen, die door de fotorealistische rendering aanvankelijk vervreemdend werken. Het is fraai gedaan en went snel, want er lopen wel meer vreemde creaturen in haar wereld rond.

Maar toch is het lastig meeleven met het robotmeisje zonder geheugen: terwijl ze zoekt naar haar identiteit en een halfbakken ­romance met de motorbink krijgt, weet iedereen die de filmtitel kent al dat ze niet voor zoete woordjes maar harde dreunen werd gebouwd.

Motorball
Die tweespalt kenmerkt de film op alle fronten. Rodri­guez begeeft zich op weeïg youngadultterrein met tiener­romantiek en sentimentele momenten waarin Alita's enorme ogen olifantentranen plengen. Maar wanneer de heldin tegen monsterlijke tegenstanders vecht, gaat het er angstaanjagend fel aan toe, al vloeit er geen bloed.

In die actierijke scènes genereert Alita: Battle Angel de ­opwinding die bij een blockbuster van dit kaliber past. Hoogtepunt zijn de scènes waarin de heldin op motorschaatsen een immense sportarena betreedt om haar vaardigheden in 'motorball' te demonstreren; het rolt, giert en beukt dat het een aard heeft, terwijl componist Tom Holkenborg er nog een schep bovenop doet.

Intussen is er ook nog een plot, met een schurk, een mysterie en een opperschurk, maar daar weet Rodriguez minder goed raad mee. Zwabberend tussen de op meisjes ­gerichte cyborgtienerromantiek en het daverende gebeuk lijkt de maker in het door techniek ­gedreven motioncapturedomein zijn mojo kwijt te raken: het aanstekelijke plezier dat zijn beste films kenmerkte is verdwenen. Dat de film geen bevredigend einde krijgt, maar nadrukkelijk op vervolgen aanstuurt, kan er nog wel bij.

Van Tokio naar Texas

De Japanse manga Battle Angel Alita van schrijver en tekenaar Yukito Kishiro verscheen in 1990 en werd in vijf jaar tot negen delen uitgebreid. Het verhaal over een robotmeisje met geheugenverlies wordt tot de Japanse cyberpunkstroming gerekend.

Voor de internationale ­videomarkt werden de eerste twee delen in 1993 tot animatiefilms bewerkt. James Cameron putte voor het filmscenario ook uit de latere delen. Zo kon hij de 'motorschaatsbalsport' eerder opvoeren en daarmee meer spektakel in Alita: Battle Angel brengen.

De in de Texaanse studio van Robert Rodriguez ­opgenomen film bevat aanzetten tot vervolgdelen, maar het is de vraag of die er komen. Financier-distributeur 20th Century Fox is net ingelijfd bij Disney, waar men de studio in rap tempo ontmantelt. Of Alita tot de kroonjuwelen moet worden gerekend, valt nog te bezien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden