Plus

Deze volwassen vrouwen leven voor hun poppenhuizen

Ook volwassen vrouwen spelen met poppenhuizen. Ze stoppen hun ziel en zaligheid in een miniatuurwereld. 'Vandaag heb ik een cv-keteltje geknutseld.'

Will Jansen: 'Mijn zus wil er niet naar kijken. Die vindt het eng' Beeld Friso Keuris

Will Jansen (68) heeft haar poppenhuis ingericht zoals haar ouderlijk huis in de Dapperbuurt. De buitenkant is gebaseerd op de gevels in de Staatsliedenbuurt, waar haar man Jan opgroeide.

Will: "Mijn man heeft dit poppenhuis voor mij gebouwd. Ik heb het ingericht in de sfeer van de bovenwoning in de Dapperbuurt waar ik in de jaren vijftig mijn jeugd doorbracht. Dit huis geeft me een nostalgisch gevoel. Mijn moeder is inmiddels overleden, maar haar huis leeft zo voort. Het leuke is dat het poppetje in de stoel ook precies op mijn moeder lijkt. De manier waarop ze zit, haar gezicht. Mijn zus wil er niet naar kijken. Die vindt het eng."

"Tot in de kleinste details heb ik alles doorgevoerd. Glas in lood boven de deuren, fotootjes aan de muur, een asbakje met een pijp, een Donald Duck. De kleinkinderen vinden dat prachtig. Ze leggen hun kin op de rand en turen dan binnen."

"Acht jaar geleden begon ik hiermee. Ik had geen hobby en dit leek mij wel leuk. Met de gevel ben ik heel lang bezig geweest. Die bestaat uit zesduizend gevelsteentjes die ik in strookjes uit eierdozen heb geknipt. Daarna moest ik ze gemêleerd schilderen en lakken. Een enorm karwei."

"Ik maak ook zelf plantjes. Dat is een priegelwerk. Echt ieniemienie. Ze vliegen wel eens door de kamer als het niet lukt. Maar dan ga ik later toch weer verder. Mijn man Jan maakt gelukkig ook veel voor me: een brandend kacheltje, het trappenhuis, een konijnenhok."

Jan: "Je kunt veel van die troep ook kopen, maar dat kost een godsvermogen."

Will: "Voorlopig ben ik nog niet klaar met mijn huis. Ik ben met de plantjes bezig en zou graag nog een orgeltje en een rollator voor mijn moeder willen. Maar ik houd het wel bij één poppenhuis, anders wordt het te gek."



Henny Emons: 'De buitenwereld is al zo kwaad, ik maak het binnen graag knus' Beeld Friso Keuris

Henny Emons (60) groeide op met het poppenhuis van haar moeder en heeft haar huis vol staan met miniaturen.

Henny: "Ik woonde met mijn moeder en zusjes in een klein huis in de Jordaan. Het was zo krap bemeten dat er weinig in te richten viel. Mijn moeder bouwde toen een poppenhuis in een inbouwkast, zes etages hoog. Daarin kon ze al haar dromen kwijt en het naar hartenlust inrichten. Later ben ik zelf met poppenhuizen begonnen. De meeste maak ik zelf. Kopen is peperduur. Een kroonluchtertje is al vijftig euro! Daar begin ik niet aan."

"Sinds ik ben afgekeurd voor mijn werk ben ik vaak wel drie uur per dag bezig met knutselen. Mijn poppenhuizen zijn stuk voor stuk lief en zoet, met veel roze. De wereld buiten is al zo kwaad, dan maak ik het binnen graag knus."

"Ik schrijf ook verhalen bij alle huizen. Zo maakte ik er een over mijn ­berenwinkel. De eigenaar is zijn vrouw verloren en haar ziel dwaalt rond in de zaak. 's Avonds zorgt zij ervoor dat de beren gaan dansen. Door er een mooi verhaal bij te verzinnen gaat het huis echt voor me leven."

"Mijn man Dirk vind het prima dat het hier zo vol staat. Als jij gelukkig bent, dan ben ik nog gelukkiger, zegt hij. Hij zaagt meubeltjes voor me en helpt me overal mee. Echt een schat van een man."

Dirk: "De poppenhuiswereld is uniek. Op een poppenhuisbeurs trof ik een gepensioneerde loodgieter. Hij had nu zijn eigen loodgietersbedrijf. In miniatuur welteverstaan!"

Henny: "Mensen laten hun fantasie erop los. Sommigen maken bordelen of sm-kelders, maar dat hoeft voor mij niet, hoor. Ik houd het graag lief. Via een poppenhuisgroep op Facebook heb ik veel contact met andere lieve vrouwen. In de poppenhuis­wereld ben je nooit eenzaam."



Cis de Klerk: 'Mijn andere hobby, Ajax, zie je terug in het poppenhuis' Beeld Friso Keuris

Cis de Klerk (47) heeft een poppenhuis in de stijl van een Amsterdams grachtenpand.

"Als kind was ik altijd verliefd op het grote poppenhuis in de Bijenkorf. Ik had toen ook een poppenhuis, maar daar deed ik niet zo veel mee. Pas op latere leeftijd kreeg ik er weer interesse in. Dat gebeurde toen ik een rottijd achter de rug had. Mijn ouders overleden kort na elkaar en ik raakte ook andere, jonge mensen om me heen kwijt. Ik werd me daardoor bewust van de eindigheid van het leven. Als ik nog een poppenhuis wil, dan nu, want misschien kan het anders niet meer, dacht ik."

"Voor mijn verjaardag kreeg ik een poppenhuis, gebouwd als grachtenpand. Ik moest wel even lachen toen ik op mijn werk moest vertellen dat ik een poppenhuis ­cadeau had gekregen. Het is tenslotte niet alledaags, maar ik ben er helemaal weg van. Mijn man vindt het prima dat het hier in de woonkamer staat. Hij heeft boven zijn treinen. Mijn zoon van negentien vindt er geen bal aan. Die wil er amper naar kijken."

"Het knutselen van meubeltjes vind ik het leukst. Vandaag heb ik nog een cv-ketel gemaakt. Bijna elke avond besteed ik er een paar uurtjes aan. Ik richt het hedendaags in. Mijn andere hobby's, zoals saxofoon spelen en Ajax, zie je ook terug in het huis."

"Bij dit poppenhuis heb ik gezegd dat het mijn enige zou zijn. Zo werkt het dus niet. Je wilt toch altijd meer. Ik spaar nu via een actie uit een het tijdschrift Poppenhuis & Miniaturen voor een ander huis. Je krijgt elke keer een nieuw deel toegestuurd. Dat wordt het vakantiehuis van de mensen van het grachtenhuis."

"Als het grachtenpand helemaal ingericht is, wil ik er misschien nog een huis naast plaatsen en de stoepjes door trekken. Het liefst zou ik een hele straat hebben, maar daar hebben we helaas echt geen ruimte voor."



Lisa Koeleveld de Witte: 'Toen mijn huis was ingericht, ben ik in miniatuur verder gegaan' Beeld Friso Keuris

Lisa Koeleveld de Witte (59) heeft drie poppenhuizen en verschillende miniatuurtaferelen in huis.

"Toen mijn man drie jaar geleden overleed, kocht ik via Marktplaats een poppenhuis. Ik zocht wat afleiding. Ik heb het huis helemaal naar eigen inzicht verbouwd. Zelf behangen, geschilderd, verlichting aangelegd, markiezen gemaakt. Op poppenhuiswebsites las ik hoe dat moest. Ik wilde alles in de stijl van de pruiken- en hoepeljurkentijd. In mijn eigen huis heb ik ook veel antiek, maar dat was op een gegeven moment ingericht. Nu ben ik in miniatuur verder gegaan."

"Met mijn eerste poppenhuis ben ik een half jaar bezig geweest. Al gauw wilde ik meer. Ik heb nu drie grote poppenhuizen en veel hoekjes en kastjes met miniatuurtaferelen zoals de kerstman, zigeuners, Pinokkio en muizen. Ik heb net weer een nieuwe ­gekocht die ik in Marie-Antoinettestijl ga ­inrichten."

"Soms maak ik zelf een huis, bijvoorbeeld van een kastje met ruitjes. Het leuke daarvan is dat je het decor achter de ramen kunt veranderen, zodat je steeds een ander uitzicht hebt. Die creativiteit heeft er altijd al ingezeten. Ik deed ooit toelatingsexamen voor de Rietveld Academie, maar ik kom uit een arbeidersgezin en er was geen geld om te studeren. Als mensen hier binnenkomen, lopen ze altijd meteen naar mijn poppenhuizen. Het is net een museum, vinden ze."

"Mijn twee kleinkinderen zijn er ook dol op, maar ze mogen er alleen naar kijken. 'Handjes op de rug,' zeg ik dan. De straten waarin de poppenhuizen staan heb ik naar hen vernoemd. Dainleystraat en Jazzleystraat staat er op de straatnaambordjes."

"Als ik 's avonds in de kamer zit, doe ik alle lichtjes aan en is het hier erg gezellig. Ik kan er uren naar kijken en bedenk dan wat ik nog zou kunnen veranderen. Een poppenhuis is nooit klaar."



Joyce Emons: 'Ik gebruik nu ook Bob Ross-schilderijtjes in mijn poppenhuizen' Beeld Friso Keuris

Joyce Emons (38) werd aangestoken door haar moeder Henny (pagina 22) en begon vijftien jaar ­geleden met haar eerste poppenhuis in een magische Harry Potterstijl. Nu staat haar hele huis vol.

"Je kunt gerust zeggen dat ik verslaafd ben aan poppenhuizen. Het begon met één beertje op een beurs. Daarna ging het van kwaad tot erger en op een gegeven moment was ik niet meer te stoppen. Ik ontwikkelde steeds meer mijn eigen stijl met veel natuur en magie. Het wereldje van Harry Potter en The Never Ending Story past helemaal bij mij."

"Via Marktplaats kwam ik in contact met een man die twee houten heksenhuizen voor me bouwde. Hij was een van de eerste mannen die zich in de poppenhuiswereld begaf. Later ging ik steeds meer zelf maken: huisjes in windlichten of kastjes. Ik ben een vrouw alleen, dus ik richt me op niet al te technische dingen. Zagen en fresen is niks voor mij. Ik zoek het meer in klei en piepschuim."

Het is een heerlijke hobby. Doordat ik thuis zit vanwege de ziektes ME en fibromyalgie heb ik er ook veel tijd voor. Al naar gelang mijn energieniveau het toelaat, zit ik te knutselen. Het komt voor dat ik uren naar een zak knikkers of stenen zit te kijken en dan ineens bedenk: dit is het! Ik gebruik nu ook Bob Ross-schilderijtjes in mijn poppenhuizen. Dat deed ik eerst in het groot. Totdat die niet meer in mijn huis pasten. Toen ging ik verder in miniatuur.

Ik vind het leuk dat ik deze bezigheid met veel andere vrouwen kan delen. We inspireren elkaar op Facebook en laten foto's zien van onze nieuwe maaksels. Dan vertellen we elkaar ook gewoon hoe we dat doen. In de poppenwereld is dat heel anders: die is keihard. Daar gaan ze je echt niet vertellen hoe je wenkbrauwtjes op een pop schildert.

De poppenhuisvrouwen komen hier niet op bezoek. Ik ben graag op mezelf. Afgezien van mijn ouders komen er nooit mensen op bezoek. Niemand heeft er dus last van dat het hier zo vol staat."

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden