'Deze medaille was voor mij bestemd'

Deborah Gravenstijn: 'Ik moest harder zijn dan ik ooit geweest ben.' Foto ANP/Robert Vos Beeld
Deborah Gravenstijn: 'Ik moest harder zijn dan ik ooit geweest ben.' Foto ANP/Robert Vos

PEKING - Persoonlijk leed achtervolgde judoka Deborah Gravenstijn de laatste vier jaar. Ze won gisteren een zilveren medaille op de Olympische Spelen. ''Deze was bestemd voor mij.'' Het onverwachte succes in Peking omschrijft ze als een nieuw begin, een afsluiting en een verlossing. Het staat eigenlijk voor alles. Gravenstijn (bijna 34) reageert voor haar doen ingetogen op haar moment van glorie. In haar hoofd is een gevecht gaande tussen de sportieve euforie en verdriet. Tussen het verleden en de toekomst. ''Ik hoop dat dit een afsluiting is van het verlies, zowel privé als sportief. Ik wil weer kunnen genieten van het leven.''

Ze zoekt naar woorden die passen bij haar gevoel. ''Ik krijg het nog niet helemaal mee,'' zegt ze. ''Alsof ik er niet bij ben. Maar dit betekent alles voor mij. Ik heb het gevoel dat mijn naam vanmorgen al in deze medaille gegraveerd stond. Deze was bestemd voor mij. Goud was mooier geweest en ik voelde net de lichte teleurstelling, maar het is goed zo.''

Haar broer Gilbert steunt haar in Peking, net als haar beste vriendin. Vier jaar geleden in Athene zaten haar moeder en zus nog op de tribune. Ze won brons. Maar beide fans zijn er niet meer. Eerst stierf totaal onverwacht haar zus, daarna haar moeder. Gilbert heeft hun foto's meegenomen naar Peking. Hij heeft het deze dag extra moeilijk met het verlies. Zij hadden hier moeten zijn.

Het eerste gevecht is simpel voor Gravenstijn, daarna staat ze tegenover de Spaanse Fernandez. Een lastige tegenstander, door de Nederlandse ook wel 'de oude heks' genoemd. Gravenstijn weet dat ze de agressie diep uit zichzelf moet halen, wil ze van deze vrouw winnen. ''Pak dat klerewijf,'' roept coach Marjolein van Unen haar toe voor ze de mat opgaat. En ze pakt haar. De oude heks is geklopt.

Gravenstijn wil geen fluwelen behandeling meer, ze wil geprikkeld worden. Het was ook de reden dat ze eerder dit jaar wisselde van coach. Niet Jan de Rooij, maar Van Unen zou haar naar Peking brengen. ''Ik moest tegen Fernandez harder zijn dan ik ooit ben geweest.''

Tegen de Italiaanse Giulia Quintavalle - in de finale - sputtert het lijf tegen. Maar lang treurt ze niet, een paar seconden na haar nederlaag gaan de vuisten in de lucht.

Op haar voeten staan tatoeages, één voor haar moeder, één voor haar zusje. Zo zijn ze elke stap bij haar. Maar de zilveren medaille draagt ze op aan zichzelf. ''En aan de mensen om me heen die me hebben gesteund. Familie, vrienden, coaches. Zij geloofden in mij.''

Een nieuwe toekomst lonkt. Volgende week wordt de Rotterdamse, die zware blessures overwon, 34 jaar. Ze heeft, na het brons in Athene, haar tweede olympische medaille op zak, maar ze denkt niet aan stoppen. ''In de afgelopen jaren was judo mijn houvast. Ik werd op de mat onderuit gegooid, maar juist daardoor kon ik buiten rechtop blijven staan. Judo heeft me alles gebracht, ik denk dat ik doorga.'' (FARDAU WAGENAAR)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden