Plus PS

Deze jonge vluchtelingen hebben hier nu een veilig thuis

Ze waren minderjarig toen ze hun land ontvluchtten en aankwamen in Nederland. Hoe vergaat het ze hier nu?

Samuel (links) en Meron (17), eeneiige tweeling Beeld Lieven Engelen

'We voelen vrijheid. Hier kun je worden wat je wilt'

Wie Samuel en Meron (17), eeneiige tweeling
Herkomstland Eritrea
In Nederland ruim een jaar
Lievelingseten Eritrea injera, pannenkoeken met linzen
Eten hier het liefst hamburgers met friet

Samuel: "De eerste keer dat we vluchtten, werden we ­opgepakt. In 2015 probeerden we het nog eens, met ons zusje. Acht uur lang liepen we door de bergen naar ­Ethiopië. Bij de grens moesten we rennen voor de bewakers, we waren heel bang. Wij konden ontsnappen, ons zusje werd gepakt."

Meron: "Een jaar leefden we in Ethiopië, zonder school, zonder huis. Elke dag gingen we naar de Nederlandse ­ambassade. In mei 2016 kregen we eindelijk goedkeuring. Nu wonen we met onze oom en tante in Noordwijk - onze ­ouders zijn overleden."

Samuel: "Ons leven is nu helemaal anders. We voelen vrijheid! Hier kun je worden wat je wilt, als je maar je best doet. In Nederland willen we iets creëren. Later wil ik in de gezondheidszorg of ICT werken."

Meron: "Ik hou van auto's en motoren, en wil die repareren. Daarvoor moeten we nog lang naar school, maar dat kan ons niet schelen. Het is fijn om te kunnen leren."

Samuel: "Sinds kort werken we bij Tulum Tulum in Noordwijk, een strandtent. Als het druk is, helpen we opruimen, afwassen, de voorraad aanvullen. Ook hebben we een krantenwijk. Iedereen is aardig. We kunnen hier onszelf zijn."

Kristina (13) Beeld Lieven Engelen

'Nederlanders zijn goede, aardige mensen. Maar het is hier moeilijk'

Wie Kristina (13)
Herkomstland Rusland
In Nederland twee jaar
Lievelingseten Rusland zoete gerechten met vlees
Eet hier het liefst boerenkool en stroopwafels

"We reden met de auto mee van onbekenden en wisten niet waar we naartoe gingen. Ze stopten in Nederland en wij stapten uit. Ik vind het fijn hier. Nederlanders zijn ­goede, aardige mensen. Maar het is wel moeilijk, ik mag hier niet blijven. Mensen proberen ons terug te sturen. Ik begrijp niet waarom, ik heb niets gedaan."

"Mijn moeder heeft onze advocaat verteld waarom we zijn gevlucht, maar er is veel fout gegaan met het proces. Het zou beter zijn als ik hier doodga dan terug te gaan en daar dood te gaan. Ik kan geen kind meer zijn, ik ben altijd bang dat ze me komen pakken en me terugsturen. Ik probeer ook de hele tijd bezig te zijn, om er maar niet aan te hoeven denken."

"De docenten hier zijn heel aardig. Ook vind ik het leuk dat ­iedereen 'hallo' tegen je zegt. Ik ben creatief en wil graag designer worden, maar eerst wil ik goed Nederlands ­spreken. Het is mijn droom om hier te blijven. En ik heb nog een droom: ik wil mijn vader zien. Sinds Moskou heb ik geen idee waar hij is, hoe het met hem is. Niemand zoekt hem. Ik probeer alles."

Obadah (18) Beeld Lieven Engelen

'Hier heb ik rust, alle zorgen om de bombardementen zijn weg'

Wie Obadah (18)
Herkomstland Syrië
In Nederland anderhalf jaar
Lievelingseten Syrië knava, een soort zoet nestje
Drinkt hier het liefst Texels bier

"Ik ben alleen gekomen. Mijn ouders en zusjes bleven ­achter. Vanuit Damascus ben ik naar Libanon gegaan en daarna naar Turkije. Ik twijfelde of ik naar Zweden of ­Nederland zou gaan. Het werd Nederland: ik had het idee dat de muziekopleidingen hier beter zouden zijn.

"Dat is belangrijk, want ik speel cello. Vanuit Kiel ben ik naar Utrecht gegaan, naar een neef die daar sinds twee jaar woont. Hij bracht me naar Ter Apel. Eerst verbleef ik in azc ­Assen, daarna in azc Dronten. In de tussentijd waren mijn ouders ook gevlucht. In azc Katwijk kwam ik weer met hen samen."

"Nederland heeft me niet veranderd, ik was altijd al een vrije geest. Ik ben vegetariër en atheïst. In Damascus kon ik dat niet zijn. Hier heb ik vrijheid en rust, alle zorgen om de oorlog en bombardementen zijn weg."

"Wel hadden we in Damascus een makkelijk leven, hier is het supermoeilijk. Het is heel lastig om op het Conservatorium te komen. Mijn Nederlands is nog niet goed genoeg. Ik doe mijn best dat snel te verbeteren, want ik wil absoluut musicus worden. Doordat ik in drie orkesten speel, heb ik wel al veel Nederlandse vrienden."

Fatima (17) en Moulia (1 jaar en 8 maanden) Beeld Lieven Engelen

'Ik vind het fijn hier: ik kan naar school en heb leren zwemmen'

Wie Fatima (17) en Moulia (1 jaar en 8 maanden)
Herkomstland Syrië
In Nederland een jaar en negen maanden
Lievelingseten Syrië wijnbladeren met rijst
Eet hier het liefst kaas (die ze hier ook zelf maakt)

"Eerst vluchtte mijn vader naar Nederland. Daarna regelde hij een visum voor mijn broertjes, zusjes en stiefmoeder. Ik wilde niet mee, want ik ben getrouwd en wilde mijn man niet achterlaten. We zouden samen een kind krijgen. Later besloot ik toch te gaan: met mijn oom naar Libanon en vanaf daar op een vluchtelingenbootje."

"Ik kon niet zwemmen en had erge buikpijn. We kregen de boot en de smokkelaar zei: 'Ga maar.' Smokkelaars gaan nooit mee. Midden op zee hield de boot ermee op, maar gelukkig ­hebben we het gered. Tien dagen deden we over de tocht via Hongarije, Oostenrijk en Duitsland."

"In Nederland is mijn baby geboren. Ze heet Moulia, dat ­betekent: de koninklijke. Ik vind het heel fijn hier, want ik kan naar school. Ook kan ik leuke dingen doen en ik heb leren zwemmen. De vrijheid om alles te kunnen doen wat je wilt, is fijn. Alles is goed nu, ik ben blij, kan gewoon ­mezelf zijn. In Syrië was ik niet blij. Ik wil doktersassistent worden. Dat wilde ik altijd al. Als ik klaar ben met deze school en goed Nederlands spreek, ga ik naar het mbo. Dat is al geregeld: begin schooljaar 2018 begin ik."

Kristina, Fatima, Samuel, Meron en Obadah zitten in de Internationale Schakel Klas (ISK) Duin- en Bollenstreek in Katwijk. Daar volgen zo'n tachtig kindvluchtelingen tussen de twaalf en achttien jaar Nederlandse les voordat ze kunnen doorstromen naar het reguliere onderwijs.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden