Plus

Deze Amsterdammers kregen een steuntje in de rug

Mensen die net te veel pech hebben, verdienen een nieuwe kans. Wat voor de een een kleine gift is, is voor de ander net dat duwtje dat nodig is om in het leven verder te komen. Hoe vergaat het de mensen wier wens in vervulling is gegaan?

Linah Alo en Hassan Mohamad Beeld Eva Plevier

'Mijn familie, vrienden en werk, ze waren ver weg'

Linah Alo en Hassan Mohamad
Wens: tuinhuisje

Het Koerdische gezin Mohamad-Alo had een goed leven in Aleppo totdat de Syrische burgeroorlog in 2011 uitbrak. In het begin dachten ze nog dat elk jaar het laatste jaar van de oorlog zou zijn, maar toen ze inzagen dat er geen einde aan de ellende zou komen, besloot het echtpaar omwille van hun kinderen naar Nederland te vluchten.

Vader Hassan Mohamad ging als eerste, later volgde moeder Linah Alo met hun drie dochters. De jongste zoon is in Nederland geboren. Het gezin kreeg na verblijf in verschillende azc's een klein maar fijn huis toegewezen in Tuindorp Nieuwendam. De kinderen vonden al gauw hun draai en met name oudste dochter Eveline deed het op school bovengemiddeld goed.

Een rustige plek om haar huiswerk te maken bood hun nieuwe onderkomen niet. Daarom vroeg het gezin om een huisje in de tuin zodat Eveline daar ongestoord zou kunnen werken. Inmiddels staat het huisje er en volgens Alo stormt Eveline als ze uit school komt direct richting de tuin.

Niet stilgezeten
"Ze vindt het er heerlijk. We hebben ook een kacheltje gekregen zodat het tijdens de winter niet te koud wordt." De rustige studieplek heeft z'n vruchten afgeworpen: inmiddels is Eveline de beste van de klas. "We zijn onwijs trots op haar," vertelt een vergulde Alo.

Zelf heeft ze ook niet stilgezeten. Dankzij gulle Paroollezers volgt Alo de kappersopleiding. "Het praktijkgedeelte gaat heel goed, de theorie vind ik iets moeilijker. De vaktermen zijn lastig."

De kennis die ze op school opdoet, brengt ze elke woensdag in praktijk als ze als vrijwilliger in het buurthuis gratis haren knipt. "Toen we net in Nederland waren aangekomen, voelde het alsof ik mijn leven op pauze had gezet. Mijn vrienden, familie en werk waren ver weg. Dat gevoel is er niet meer. We zijn hier een leven aan het opbouwen. Ik ben ongelofelijk dankbaar voor de kansen die we hebben gekregen."

Yaroslav Glazunov Beeld Eva Plevier

Met een laptop de modewereld te lijf

Yaroslav Glazunov (29)
Wens: laptop

In april 2016 vroeg Yaro Glazunov hulp bij het waarmaken van een langgekoesterde droom: modeontwerper worden. Een bijzonder gekleed meisje op zijn middelbare school in Siberië en een documentaire over Jean Paul Gaultier hadden het modevuur bij hem aangewakkerd. Hij wilde de modewereld veranderen. Op zijn zestiende leerde hij zichzelf kleren naaien, en een paar jaar later kreeg hij een beurs voor Artez in Arnhem.

De Rietveldacademie paste hem beter: in 2016 was hij nog bezig met zijn opleiding. Hij kluste bij als begeleider voor toeristen op bierfietsen. "Afschuwelijk werk," zegt hij nu. In de rubriek vroeg hij een bijdrage voor een laptop om zijn opleiding te kunnen afronden.

Met succes! Tijdens zijn opleiding werden ontwerpen van hem al twee keer bekroond met de titel 'beste collectie'; voor zijn scriptie werd hij genomineerd voor de Rietveld Scriptieprijs. Zijn eindcollectie droeg 'Intuism' als naam.

Eigen denimlijn
"Ik ben erg bezig met de vrije vorm, waarin je puur op intuïtie werkt," vertelt hij over de werkwijze die hij heeft bedacht om tot modeontwerpen te komen. "Willekeur speelt een grote rol: de manier waarop ik werk, kun je niet plannen."

Nu is hij werkzaam voor een jeansmerk en maakt hij 'custom clothing' voor particuliere klanten, waar hij net van kan rondkomen. Daarnaast werkt hij bij Denim City in De Hallen aan zijn eigen denimlijn, met onder meer wijd uitlopende, prismavormige broeken.

Er is een ­grote kans dat hij komend jaar als stagiair aan de slag kan bij Viktor & Rolf, maar hij overweegt ook een baan als kleermaker bij De Nationale Opera en Ballet. "Het lijkt me allebei fantastisch; het is een kwestie van geld," zegt hij.

"Stages zijn veelal onbetaald."

Hij is positief over de toekomst. "Het kan nog alle kanten op. Maar, ik weet wel dat ik graag met mijn vriendin een gezin wil stichten en iets voor mezelf zou willen beginnen."

Jamahl Blokland (links) Beeld Eva Plevier

'Ik heb contracten, werk veel samen'

Jamahl Blokland (24)
Wens: synthesizer

Ze waren niet om aan te horen, de eerste klanken die de toen 17-jarige Jamahl Blokland in 2014 uit zijn computer perste. Zijn moeder Ivy Blokland stimuleerde hem door te gaan. Als alleenstaande en gehandicapte moeder met een uitkering kon ze hem financieel moeilijk bijstaan.

"Als ik geld had, zou ik mijn zoon alles gunnen. Niks zo vervelend als wanneer je kind talent heeft, maar door gebrek aan geld de boel stagneert," zei ze in 2014, toen moeder en zoon om een bijdrage vroegen voor een synthesizer, zodat Jamahl zijn ministudiootje compleet kon maken.

Zo geschiedde, dankzij een gever. Vier jaar verder heeft Blokland, alias Jurgaz, succes na jaren hard werken. "Ik zat dagenlang in mijn studio, het motiveerde enorm," vertelt Jamahl. "Ik kan er nog niet van rondkomen, maar het gaat echt goed. Ik heb contracten, werk veel samen." Zijn progressive house is te beluisteren op Spotify en YouTube. "Nu werk ik nog een paar dagen in een kledingzaak, maar uiteindelijk hoeft dat denk ik niet meer."

Esmeralda Sikkema Beeld Eva Plevier

'Zo leuk om mijn zoon daar te zien'

Esmeralda Sikkema (46)
Wens: bijdrage voor ­vakantie

DIn 2015 vroeg Esmeralda Sikkema een bijdrage voor een vakantie met haar zoontje in Duitsland. Ze had flink wat problemen achter de rug: haar bedrijf ging failliet en haar appartement brandde af. Financieel was er geen ruimte voor een vakan­tie. Ze wilde graag eens terug naar de camping in het Duitse Mesenich waar ze in haar
jeugd een paar keer was geweest.

Politieagent Joost Oosting doneerde, omdat hij de camping goed kende. Hij had er gewerkt en de eigenaren waren naar eigen zeggen 'een soort van zijn adoptieouders'. Samen met hen heeft hij een compleet verzorgde vakantie geregeld: Sikkema en haar zoon werden naar de camping gebracht, waar een ingerichte tent op hen wachtte.

Sikkema: "Het was fantastisch. We hadden muntjes voor de douche, bonnetjes voor ijsjes. Het was zo leuk om mijn zoon op die plek te zien, en mensen herkenden mij nog! Ik ben heel blij dat ik dit aan hem heb kunnen doorgeven."

Florangel Paula Beeld Eva Plevier

'De fiets is het symbool van mijn vrijheid'

Florangel Paula (45)
Wens: goede fiets

Als je Florangel Paula naar haar fiets vraagt, klinkt er een uitbundige lach. "Het is gewel­dig, ik gebruik 'm voor alles. De fiets staat symbool voor mijn vrijheid." Het gaat goed met Paula, moeder van vier en sinds een aantal jaar een ware Noorderling. "Ik voel me goed en ik werk weer. In de bediening van een gezond restaurantje."

De van origine Dominicaanse heeft ook mindere tijden gekend. Ze werd jong zwanger, maakte de Bijlmerramp van dichtbij mee, kreeg lichamelijke problemen en kwam daardoor financieel in de knel. Ze zit inmiddels in de schuldsanering en hoopt over een paar jaar schuldenvrij te zijn. Paula is naast haar werk actief als vrijwilliger. "Ik sta mensen bij die schulden hebben. Door mijn eigen ervaringen kan ik hen goed helpen."

Ze is haar gulle gever nog dagelijks dankbaar. Paula: "Zijn gift heeft mijn leven echt veranderd. Zo'n gebaar is mooi en leerzaam. Als we allen iets voor een ander zouden doen, zou de wereld er een stuk mooier uitzien."

Sebastiaan Nawrot Beeld Eva Plevier

'Rennen heeft mijn leven veranderd'

Sebastiaan Nawrot (41)
Wens: bijdrage voor deelname halve marathon

Sebastiaan Nawrot kon als kind moeilijk leren en was op school het mikpunt van pesterijen. Thuis moest hij het ook ontgelden: zijn vader sloeg hem. Zijn ongelukkige en moeizame jeugd hadden het nodige effect op zijn zelfvertrouwen.

Maar bij de pakken neerzitten, daar bedankt Nawrot vriendelijk voor. Hij besloot te gaan hardlopen. Een goede beslissing, want hij bleek er goed in en hij vond het heerlijk om te doen. "Rennen heeft mijn leven veranderd."

Sinds hij de smaak te pakken heeft, droomt Nawrot van het volbrengen van een halve marathon in het buitenland. In april 2019 gaat die wens in vervulling. Dankzij een gulle gever heeft Nawrot een startbewijs voor de halve marathon in Berlijn kunnen scoren.

"Ik kijk er erg naar uit, het wordt een hoogtepunt. Ik kamp nu met een knieblessure maar binnenkort kan ik mijn trainingsschema weer oppakken. Ik heb er alle vertrouwen in dat het goedkomt."

5 Jaar Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Amsterdammer Helpt Amsterdammer ­bestaat ruim vijf jaar. Tijd voor een terugblik.

Geschonken
€ 187.584,90

Vervulde wensen
244

Wensen-Top 5
1. Bed
2. Fiets
3. Koelkast, fornuis, ­wasmachine
4. Laptop en iPad
5. Week(end)je weg

De wensen van geportretteerden op deze pagina's kregen de meeste reacties, net als de volgende wensen: Training hulphond voor danseres met spierdystrofie, bed en bureautje voor 14-jarige dochter die later bij Artsen Zonder Grenzen wil gaan werken, nieuwe cv-ketel voor alleenstaande moeder met 10-jarig dochtertje, tennisles voor Syrische vluchteling, nog één keer op reis voor vrouw met nierziekte en MSA, nieuwe bank voor alleenstaande moeder met drie dochters met een chronische ziekte.

Door de jaren heen waren er veel opvallende wensen: Trouw­ringen, een grafsteen, operatie hond, deelname rolstoelrugbytoernooi, inventaris schoonheidssalon, zangles, een karaokeset en een beugel.

De extra's die onze lezers aanboden: Bijles, rondleiding Rijks­museum, een aanbod studie-werktraject, een maandelijks terugkerende lunch in een café, kaartjes voor Ajax, kaartjes voor de film, verblijf in vakantie­huisje of caravan, een pruik, een etentje bij lezers thuis, een gelegenheid om te exposeren, een buddy voor een slechtziende renner, zwemlessen en veel hulp in natura.

Bedankt! Amsterdammers ­gaven vaak een eenmalige ­­extra bijdrage, een verdubbeling van het gevraagde bedrag of schenken maandelijks een vast bedrag. We willen alle donateurs en ­lezers hartelijk bedanken voor alle giften en ­medeleven. Het is hartverwarmend te zien hoeveel aardige Amsterdammers een mede-Amsterdammer dat extra steuntje in de rug gunnen. We kijken uit naar een gul 2019.

Marietta Dijkstra, Liesbeth Ribbink en Marlene Tas
Stichting Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden