Dex Elmont blijft in de schaduw

BELGRADO - Zo kende de judowereld Dex Elmont nog niet. De anders zo ingetogen Amsterdammer sloeg woest met zijn vuist op de tatami nadat hij zijn eerste medaille op de EK had verspeeld. In tegenstelling tot de andere Nederlanders kwam hij nog dichtbij de prijzen.In Belgrado was het tijd voor Dex Elmont (23) om uit de schaduw van zijn broer Guillaume (wereldkampioen tot 81 kilo in 2005) te komen. Dat voorzag hij vorige week al, toen hij tijdens een persconferentie van de Nederlandse ploeg als enige aankondigde met een medaille terug te keren uit Servië. Bij de Elmonts is dat geen grootspraak, maar een belofte die voortkomt uit overtuiging.

Soepeltjes plaatste hij zich door winst op de Andorrees Garcia, de Hongaar Ungvari en de Armeniër Nazaryan voor de halve finales. Het goud lonkte, maar de Europese titelverdediger Kedelashvili uit Georgië sneed de weg naar de eindstrijd af. Ook de troostprijs - het brons - ging aan Elmont voorbij. De Pool Adamiec maakte een score en gooide vervolgens de deur dicht door veelvuldig op zijn knieën te duiken.

Tot frustratie van Elmont. ''Dit is zwaar balen, omdat ik er zo dichtbij zat. Ik ben ook kwaad op mezelf, dat ik niet meer achter hem aanzat na de achterstand. Positieve punten? Nee, die kan ik vandaag niet bedenken. Wat heb je eraan dat je dicht tegen de internationale top aanzit? Je moet er middenin staan of erboven.''

Een heel ander gevoel dan frustratie hield Deborah Gravenstijn (klasse tot 57 kilo) over aan de eerste dag van de EK. De 32-jarige Rotterdamse heeft een vreselijke periode achter de rug, waarin haar hoofd en lijf niet naar judo stonden. Niet alleen zorgden een nekhernia en een knieblessure na de Olympische Spelen van 2004 voor veel fysiek ongemak, ook overleden haar zus en haar moeder.

Niemand had het Gravenstijn kwalijk genomen als ze een punt achter haar glansrijke carrière had gezet. Maar de fysiotherapeute besloot terug te knokken en alles in het werk te stellen nog één keer haar olympische droom waar te maken. Nog één keer het gevoel van Athene te beleven, waar ze een bronzen medaille won.

Over haar zevende plaats praat over een jaar niemand meer, maar voor Gravenstijn was de prestatie historisch. Ze maakte vijf gevechten (drie keer winst) en voelde dat het goed was. ''Na lange tijd heb ik eindelijk weer eens geluk gevoeld. Dat kende ik niet meer.''

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden