Plus

Dekmantel: bucketlistmateriaal voor de muziekliefhebber

Voor de mondiale muziekliefhebber was het de afgelopen dagen thuiskomen rond het IJ en in het Amsterdamse Bos: de tiende editie van Dekmantel Festival bood de fijne combinatie van rauw talent, vernieuwende pioniers en historisch besef.

Onvoorspelbaarheid is het handelsmerk van het Berlijnse duo Objekt & Call Super. Op Dekmantel waren ze volledig op hun plek Beeld Bart Heemskerk

Het was het hele weekend opvallend rustig bij de bitterballen- en krokettenkraam op het foodcourt van Dekmantel festival; hier geen rijen zoals bij de hamburgertent en pizzaboer.

Dat zal niet aan de kwaliteit van het voedsel hebben gelegen, waarschijnlijk wel aan de samenstelling van de bezoekers van het vijfdaagse muziekfestival waarvan opnieuw meer dan vijftig procent van over de grens kwam; de typisch Hollandse snack was voor hen vermoedelijk domweg te exotisch.

De sleutel tot het internationale succes van Dekmantel zit hem in de altijd spannende programmering die de Amsterdamse organisatie alweer tien jaar neerzet. Begonnen op kleinere schaal in de clubavonden en sinds vijf jaar met het festival dat in een mum van tijd is uitgegroeid tot bucketlistmateriaal voor de muziekliefhebber van Amsterdam tot London en van Tokio tot São Paulo.

Lekkermakende dj-namen
Ook dit jaar was het programma als honing voor beren met de ene klinkende naam na de andere, wederom een flinke portie nieuw talent opgedoken uit de underground en wat pionierende acts waarin historisch besef doorsijpelde. Zo veel goeds in een paar dagen - dat doen weinig festivals Dekmantel na, wereldwijd.

Die aantrekkingskracht zat 'm niet alleen in die lekkermakende verzameling dj-namen, maar ook in de drang van de organisatie het aanbod continu te verbreden en te verdiepen waardoor je altijd nieuwsgierig bent naar hun programma.

Dat doen ze bijvoorbeeld door muzikanten uit andere muziekgenres te boeken die de dance van nu hebben beïnvloed. Acts als minimalmusiccomponist Steve Reich wiens werk woensdag tijdens het openingsconcert in Muziekgebouw aan 't IJ te horen was. Of het (weliswaar wat gedegen) optreden van de Britse jaren tachtig punkband A Certain Ratio tijdens de tweede festivaldag in de vorm van een concertavond in diverse locaties rond het IJ dat na de succesvolle introductie van vorig jaar een vervolg kreeg.

Extra voor alle leeftijden
Ook in de drie dagen daarna, toen het festijn het Amsterdamse Bos indook, waren er dergelijke extraatjes zoals het stevige optreden van jarentachtigpopduo D.A.F. (die van Tanz den Mussolini) in de finale festivaluren. Extraatjes die deze vijfdaagse niet alleen interessant maken voor alle nationaliteiten maar gezien de vele grijze baarden ook wederom voor alle leeftijden.

Extra glans kreeg Dekmantel doordat het een festival was waar de dj's je geen rechttoe rechtaan setjes voorschotelden, maar net een extra stap leken te doen. Soms met een klein duwtje in de rug zoals tijdens de eerste sets bij het intieme Selectorsstage.

Daar kregen technogrootheden als Nina Kraviz en Marcel Dettmann in extra lange optredens alle ruimte om hun brede smaak te etaleren, wat resulteerde in een interessant muzikaal avontuur met hun favoriete disco-, hiphop- of dubstepplaten.

Ze hadden zelf ook zichtbaar plezier in deze andere kant te laten zien. Soms viel zo'n extraatje wat tegen, zoals vrijdag tijdens het geïmproviseerde doch ongecoördineerde optreden van twee muziekmeesters Jeff Mills (technoproducer) en Tony Allen (afrobeat drumicoon).

Gouden randje
Een samenwerking met een gouden randje was de vier uur lange trip van Donato Dozzy en Peter Van Hoesen die zaterdag technocollege gaven. En ook dit jaar gaf Dekmantel je genoeg nieuwe ontdekkingen mee naar huis in de vorm van Byron the Aquarius, Lena Willikens, Peggy Gou en Inga Mauer.

Het was met zo veel lekkers wederom niet moeilijk hoogtepunten te oogsten tijdens de meer dan negentig uur dansplezier die Dekmantel in deze vijf dagen bood - de afters in Shelter en Radion meegeteld. Interstellar Funk en techno-dj Jon Hopkins bijvoorbeeld waren wel erg goed op dreef.

Net als het duo Job Jobse en Midland, het lang nagalmende dagslot van Duitser Rødhåd vrijdag en de gruwelijke set van Helena Hauff die zondagavond haast meedogenloos het laatste drupje energie uit de toehoorders perste.

Lees ook: Ook jongere generaties omhelzen componist Steve Reich (*****)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden