'De wereld heeft meer vrouwen met een gitaar nodig'

Het internationaal vermaarde festival Rebellion was zaterdag voor het eerst sinds 2011 in Amsterdam en bracht in de Melkweg Europese punkliefhebbers bij elkaar.

Funeral Dress in de MelkwegBeeld Paul Bergen

Voor de deuren van de Melkweg is het een rumoerige toestand. Mensen staan buiten om zich verstaanbaar te kunnen maken en aan het kabaal te ontsnappen. Het is een kleurrijke meute.

Bij sommigen zijn de armen haast zwart van de tatoeages. Er zijn ook mensen met lip­piercings, met badges met bandemblemen opgespeld op jas of tas, en met oranje, groen of roze haar. Punk!

Al op de hoek van het Leidseplein zijn de festivalbezoekers van het festival Rebellion goed te horen. Dan Murphy's Irish Bar bevindt zich op die hoek, een goede verzamellocatie. Punkfestival Rebellion is internationaal vermaard. De organisatie is officieel in Britse handen en het festival trekt punkliefhebbers uit Groot-Brittannië, Duitsland, Vlaanderen, Polen en Nederland. Internationale fans ontmoeten elkaar en zien hun favoriete bands.

Mengelmoesje
Ook op de gang tussen de zalen in de Melkweg zoeken mensen elkaar voortdurend op. De meeste acts op dit festival komen van de andere kant van het Kanaal, maar ook uit alle landen waar publiek vandaan komt.

Het aanbod van artiesten is veelzijdiger dan de festivalbeschrijving doet vermoeden. Want met old school-punk wordt misschien wel het beginsel van het festival weergegeven, ook de Poolse meidenband 'Brains All Gone' staat geprogrammeerd: jonge vrouwen die hun eigen interpretatie aan punk geven.

En Louise Distras, die wat stem en onafhankelijkheid betreft de Miss Mon­treal van Engeland genoemd kan worden. Vol vuur speelt ze, en ze is met een missie het podium opgegaan: 'The world needs more women with guitars!' Kijk, dat is nog eens een statement. Waar veel punkartiesten zich tegen het establishment keren of een boodschap verkondigen (TW Smith: 'Free Pussy Riot!'), richten de meeste muzikanten zich op het publiek, vooral met songtitels als 'Way of life', 'For my clan' en 'Welcome to York­shire, where we drink the most'.

Simpel
De oude rotten van het Belgische Funeral Dress houden het in tekstueel opzicht deze dag het simpelst. Zij zingen: 'Sex, drugs en rock-'n-'roll was ooookay!' En: 'Party on, party on, party on, beer en whiskey all night long.'

Waar het op de gang en buiten voortdurend een hels lawaai is, is er de eerste uren van het festival in de zalen niet heel veel reactie op de optredens. Interactie tussen de bands en het publiek is er niet. Ja, er wordt af en toe door iemand in het publiek wat gescandeerd, maar als bijvoorbeeld de frontman van Geoffrey Oi!cott het publiek opzweept om mee te klappen, blijft alle respons uit.

Bij de slotoptredens van legendarische seventiesgroepen The Damned en Cock Sparrer is The Max-zaal wel afgeladen, en dan is het feest compleet.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden