Column

De wappiewappie-modewereld wil ongelukkige modellen

 

Roos Schlikker.Beeld Floris Lok

'Oh, ze hebben verse tonijn, lekker!'
Ze is een jaar of zeventien, schat ik als ze de Bakkerswinkel binnenkomt. Haar kin wijst omhoog, ze draagt een volmaakt getailleerd jasje, haar paardenstaart danst ritmisch. Maar als ze gaat zitten, zie ik dat ze een haarlok zorgvuldig over een kale plek heeft gedrapeerd, haar wangen spannen strak om haar jukbeenderen en boven haar broek piepen heupbotjes uit.

Haar vriend leest aanmoedigend de menukaart voor. 'Mozzarella, mmmm.' Geen reactie. 'Geitenkaassalade? O nee, je eet geen zuivel. Tosti ham dan?'
'Dat is met brood,' perst ze uit een streepmond. 'Géén brood. Ik moet overmorgen de catwalk op.'

Daar was ik al bang voor. Een modeslachtoffer. Ik woon in een hippe buurt en zie ze veel. Jonge grietjes met gezichtsuitdrukkingen die ze imiteren uit Hollands Next Top Model, een groenteshake aan de lippen of nuffig prikkend in een salade. Allemaal dromend de nieuwe Doutzen te zijn.

Wonderlijk dat meiden zo graag in een verziekte industrie willen werken. Echt, ik ben dol op mode, maar walg van de malligheid eromheen. Laatst beweerde een talentscout in een interview dat modellen helemaal niet steeds dunner worden. 'Dat lijkt zo doordat normale mensen vaker overgewicht hebben.'

Tuurlijk, het ligt aan ons. Maar twintig jaar geleden was je plussize model vanaf maat 42, tegenwoordig is dat vanaf maat 36. Gewone modellen kunnen vaak een kop-rol in een tl-buis maken. Dat kan prima en mooi zijn, mits het je bouw is, maar velen lijnen zich mager en dood­ongelukkig.

En als dat dan lukt, belanden ze in een wappiewappiewereld. Want wat zijn sommige modekoningen geflipte mafkezen. Karl Lagerfeld, de terror-oehoe van de mode, die vrouwen groter dan size zero 'fat mummies' noemt, John Galliano die stomdronken 'I love Hitler' schreeuwt in een Parijse bar, Dolce en Gabbana die deze week homo's niet ín maar óp de kast kregen door te verklaren dat twee mannen geen kinderen kunnen opvoeden.

Uit de mode-industrie komt opvallend weinig reactie. Deze teksten zijn natuurlijk ietsjes dom, zeggen de commentatoren, maar boycotten gaat te ver.

Want mode, da's kunst en daar zeg je niets van. Maar mode is vooral ook commercie.

Afgelopen week liketen zesduizend mensen een foto van Rens Kroes, het zusje van, die gitaar speelt op een prei. Gitaar. Op. Een. Prei.

De mensen vreten het, want dankzij Rens' eet­methode was Doutzen drie weken na de bevalling weer strak. Dus dat is wat iedereen denkt te moeten willen. En ja, ik weet het, er zijn ook echt gezonde modellen en normale modefiguren, maar waarom zie ik zoveel uitwassen?

Heupbotje in de Bakkerswinkel blaast inmiddels lusteloos in haar soep. Wat zou ik haar graag zien, gitaar spelend op een prei die ik vervolgens voor haar bereid. Met bechamelsaus. En volvette druipkaas.

Langzaam kijkt het kind op, starend in het niets. Dan slikt ze iets door. Ik weet niet of het soep is of dat het tranen zijn.

Dolce & Gabbana hebben een punt. Er zijn inderdaad mannen die onze meisjes niet mogen opvoeden.


r.schlikker@parool.nl

Wil je reageren op deze column? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden