Column

De vraag is of de actie van de Vrouw met Baard nog emanciperend werkt

Dat liedje van die Vrouw met Baard vond ik drie keer niks. Maar het ging niet om het lied, begreep ik. Ik hoorde - ik heb alleen het winnende lied bekeken - dat het meer ging om de boodschap, iets in de geest van: travestie moet kunnen, of transseksualiteit is heel normaal, en homoseksualiteit is geen afwijking, maar heel gewoon.

Ik weet natuurlijk dat er veel landen zijn (Rusland bijvoorbeeld) waar daar anders tegenaan wordt gekeken, en waar het nog 1920 is en iedereen nog in de kast zit en blijft, en ik kan als daad, als vorm van actie, zo'n Vrouw met Baard best waarderen. Maar dat maakt dat lied nog niet mooier of beter. Het lied was dus een protest-song over iets waar ik al in 1960 over uitgedacht was. De vraag is dan: werkt zo'n actie van de Vrouw met Baard thans nog emanciperend?

Ik betwijfel dat. Ik was bang dat in Moskou een jongetje dat een meisje wil zijn naar tv kijkt en dat iedereen in zijn buurt vernederend lachend de smerigste zaken roept over die Conchita Wurst. 'Zie je hoe belachelijk?'

Ook bij mij werden eerder mijn lachspieren aangesproken dan dat mijn hart zich opende wegens warme solidaire gevoelens. De gimmick van de baard zou dus eerder het tegendeel van seksuele vrijheid als effect kunnen ­hebben.

Ik zag en hoorde niets anders dan een Vrouw met een Baard die nogal hoog een saai liedje zong. En ik houd niet van Vrouwen met Baarden, ook al zijn ze travestiet, transseksueel en homo, die saaie liedjes zingen.

Maar Europa vond dit het mooiste liedje. Je merkte nergens algemene walging. Dat zou je positief kunnen uitleggen.

Maar juist als je weet dat er landen zijn die homo's verafschuwen, hoop je toch dat die landen geïrriteerd raken. Dat ze protesten indienen of met spandoeken gaan lopen. Dan wéét je dat je een taboe te pakken hebt, en wanneer dat taboe dan wordt doorbroken, doe je iets waardevols.

Maar dit leek mij domweg gekkigheid. Een beetje brutaal. Zoiets als het laten zien van een halve blote tiet, of een jongen in een te strakke broek zodat je een grote piemel kunt vermoeden.

Dat zijn kermisattracties waarmee je kunt suggereren dat je er de wereld mee verandert, maar het blijven kermisattracties.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden