Column

De verzachtende metafoor moest een groot verlies verhullen

Theodor Holman Beeld Wolff

Tijdens de Koude Oorlog in de jaren zestig werd op het schoolplein door ons deze mop verteld: "Er is een basketbalwedstrijd Amerika-Rusland. Als de wedstrijd is gespeeld schrijft de Pravda: Rusland werd tweede, Amerika een-na-laatste."

Alexander Pechtold moet deze mop kennen. Hij varieerde door te zeggen: "We gingen voor goud, maar het werd zilver."

Alsof het om medailleplaatsen ging. De verzachtende metafoor, moest een groot verlies verhullen.

Het omgekeerde gebeurde ook. Zo werden de drie zetels winst van Annabel Nanninga van FvD afgedaan als een tegenvaller, want 'landelijk staat FvD op tien tot veertien zetels'. Alsof Amsterdam een afspiegeling is van de rest van Nederland.

Dat Denk en FvD in Amsterdam met drie zetels in de raad zijn gekomen, lijkt me een prestatie.

Maar goed, iedereen was blij met deze verkiezingen, leek het. Zelfs Aartje Vaartje van de SP was blij, zag ik, terwijl ik dat verlies nog het onbegrijpelijkste vind. Lilian was overal uitstekend in het debat. Ze vloerde Buma toen het ging over de sleepwet, en ze was beheerst toen de anderen in Amsterdam lagen te rollebollen. Het verlies van de SP kan ik niet goed verklaren.

Hoe dan ook: iedereen was 'blij' met de uitslag. Blij, omdat je geen verliezer meer mag zijn. Zelfs Asscher was blij, omdat de PvdA het toch weer beter had gedaan dan toen er Tweede Kamerverkiezingen waren.

Dat de landelijke partijen ondanks hun verlies toch blij zijn, geeft hun ideologische verwatering aan. Ze zijn blij met de kleine beetjes ('zilver'), met dat er wat meer stemmen zijn dan een jaar geleden, met dat 'als je alles bij elkaar optelt en dan deelt door het aantal gemeenten waar we meededen' er iets uitkomt wat je mogelijk als een petieterige winst zou kunnen bestempelen, zij het niet met zetelwinst.

Ach ja, met een uitgeknepen washandje kan je ook een vlek wegwerken.

De echte winnaars waren de 'lokalen'. Die wisten precies waarvoor ze streden. De landelijke partijen die meededen, zaten toch aan de riem van de bendeleider.

Proficiat GroenLinks, maar op de tv zag ik toch vooral Klaver die zich liet aflikken en Rutger Groot Wassink stond braaf naast het baasje.

Het hoort bij de terugkeer van de polis, de stadstaat, die allengs machtiger wordt dan de regering.

Waar de gemeente groeit, wordt 'Den Haag' kleiner.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief.

Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden