Proefwerk

De Vergulden Eenhoorn (8-)

In een oude boerderij aan de Ringdijk huist tegenwoordig De Vergulden Eenhoorn. Zowel op het erf als in de stal is het goed toeven.

Het voelt alsof we even Amsterdam uit zijn op de boerderij uit 1702. Beeld Rink Hof
Het voelt alsof we even Amsterdam uit zijn op de boerderij uit 1702.Beeld Rink Hof

Met de horeca-openstelling van De Vergulden Eenhoorn, een boerderij uit 1702 waar eerder buurthuizen en kinderopvang waren gehuisvest, mag de Ringdijk nu officieel een idyllische trekpleister worden genoemd. De binnenplaats bij de hooischuur en de tuin rondom zijn één grote picknickplaats, met zacht gras om je neer te vlijen, borders met bloemen en kruiden, grote houten tafels tussen de bomen en romantische zitjes op het erf.

In de koeienstal is het restaurant, het monumentale voorhuis wordt een kleine B&B. Het voelt alsof we even Amsterdam uit zijn. Het weer zit een beetje tegen, maar ook in de hoeve zitten we goed: het licht valt door de gietijzeren stalramen binnen, de open haard staat aan en ook het welkom is uiterst warm.

Er mag veel worden gekankerd op de bediening in de stad, maar ik vind het opvallend en hoopgevend dat alle new kids on the Amsterdam horecablock volledig doortrokken lijken van het belang van basale hartelijkheid.

Zowel de zaken van de zogenoemde vier wijzen uit Oost (Biertuin, Bukowski etc.), de jongens van zaken als Carter en Americano, en de mannen die onlangs deze Eenhoorn openden (ze runnen onder andere ook Hanneke's Boom en Cannibale Royal) krijgen het voor elkaar om wél dat echt hartelijke en goedgeïnformeerde personeel te betrekken. 'On-Amsterdams goede service,' noemen zuurzanikers dat dan; ik ben er meer voor de negatieve uitwassen voortaan 'on-Amsterdams slecht' te noemen.

Ook in de Eenhoorn is de bediening weer een feestje en een verademing: de knappe heer en dame aan tafel weten wat ze doen, ze zijn blij dat we er zijn en ze denken mee.

De sfeer in de stal mag ondertussen gerust bruisend worden genoemd, het publiek is veelal jong en uitgelaten, wat in combinatie met de hoge nok wel resulteert in een behoorlijke bak herrie.

We eten eenmaal het dagmenu (drie gangen voor €27,50) en eenmaal vier gangen à la carte. Het menu begint met een gigantisch bord gazpacho met watermeloen en rauwe makreel. De soep smaakt fris en fruitig - lekker bij het zilte, vette van de vis - maar is wel te dun. Wat brood en veel olie geeft gazpacho de nodige binding en substantie die het uittilt boven de tomatensapervaring.

Het 'Trio uit de zee' (€9,50) bestaat uit een uitstekende, romige garnalenrisottobitterbal, een prima gebakken coquille, ceviche van heilbot met een nogal misplaatste rouille-achtige mayonaise en een soort flup van kreeftenbisque uit de kidde. Heeft u meegeteld? Ik ben niet goed in wiskunde, maar dit lijkt mij toch echt een quattro. Zowel ceviche als coquilles als kreeftenbisque vind ik overigens gerechten die best een bord voor zichzelf zouden verdienen, in plaats van deel uit te maken van Het Vistrio - een serveersuggestie die ik niet meer was tegengekomen sinds de Allerhande Kerstspecial van 1998.

De bloemkoolsoep met kappertjes en mierikswortel (€6,50) is extreem goed gelukt. Door hem eerst flink te roosteren wordt het troostende comfort van gare bloemkool opgepept met een stevig, lichtbitter baksmaakje, de mierikswortel zorgt voor de nodige pit en de gefrituurde kappertjes voor hartigheid: topsoep, al was een beetje brood erbij lekker geweest.

Het alomtegenwoordige kippetje
Het hoofdgerecht in het menu is het in dit type eetcafé 2.0 alomtegenwoordige kippetje: een sappige poussin, mooi bruin geroosterd, met krieltjes, paddenstoelen, snijbonen en een fijne, stevige jus met rode wijn. Erg plezierig.

De gekonfijte konijnenbout (€16,50) is van het bot geplukt en daarna opnieuw opgewarmd, wat als nadeel heeft dat het magere vlees er nogal van uitdroogt - iets dat te voorkomen is door de boel aan te maken met wat van het vet waarin is gekonfijt, maar ik zou zelf altijd gewoon de hele bout serveren. Er komt lekkere, natuurzoete gele peen bij, huisgemaakte gnocchi en gefrituurde salie. De gnocchi zijn oké, maar de salie (die je juist zo heerlijk in boter krokant dient te bakken) komt uit de frituur. Toch is de combinatie smakelijk en rustiek.

Charmant toetje
Na krijgen we een lekker lopend chocoladetaartje (€6,50) met stracciatella-ijs. In het menu zit als dessert (héél charmant, vind ik) aardbeien met geslagen vanilleroom: wat wil je nog meer als er zulke lekkere aardbeien zijn? Helaas zijn beide borden opgeleukt met heel veel keiharde blokjes mango. Why-oh-why? In juni, terwijl het verrukkelijke, rijpe seizoensfruit je om de oren vliegt!

Er valt hier en daar nog wel wat te schaven, maar we verlaten de boerderij hartstikke tevreden: de plek is prachtig, het eten prima, de bediening uit de kunst en de prijs? On-Amsterdams.

undefined

Hiske Versprille Beeld Het Parool
Hiske VersprilleBeeld Het Parool
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden