Column

De tranen van een sporter die in het verkeerde land is geboren

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (36) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James WorthyBeeld Agata Nowicka

Amerika, Groot-Brittannië en China staan bovenaan de olympische medaillespiegel. En ik, een half Brit, zou moeten juichen, maar ik weet niet of ik moet juichen. Ik weet namelijk niet of ik het knap vind.

Is die Amerikaanse zwemster echt de beste van de wereld of is ze alleen de beste van de wereld omdat ze in Amerika ter wereld is gekomen? En is die Britse baanwielrenner echt de beste van de wereld of...?

Ik kijk al twee weken naar de Olympische Spelen en ik stel mezelf elke dag dezelfde twee vragen. Staan Amerika, Groot-Brittannië en China terecht bovenaan of hebben ze hun superioriteit gekocht? En is gekochte superioriteit wel echte superioriteit?

De landen die het meeste geld in sport pompen, winnen de meeste medailles. Ik vind het niet erg sprookjesachtig. Het grote geld heeft de onvoorspelbaarheid uit de spelen gehaald.

En misschien ben ik wel gewoon een romanticus en heb ik niets meer te zoeken in de moderne sportwereld, misschien moet ik niet meer van sport verwachten dat het tot het gevoel en de verbeelding spreekt, maar verdomme, wat was ik even blij toen Fiji goud won in het rugby. Ik keek naar die Fijiërs en zag wat ik wilde zien.

Sporters worden niet meer geboren, sporters worden gemaakt. Althans, zo lijkt het. Iemand is niet meer voor iets gemaakt, maar door iets gemaakt. Die Fijiërs zijn gemaakt voor rugby. Ze zijn in de wieg gelegd voor die sport. Alle dromen van de Fijiër zijn ovaalvormig.
De dromen van Amerikanen, Britten en Chinezen zijn allesvormig.

Ik betrapte me er vorige week op dat ik stond te schelden naar het erepodium op mijn televisiescherm. Ik zag weer een Amerikaan met een gouden plak. En ik zag wat tranen. "Waarom huil je?" schreeuwde ik. "Je hebt de beste trainers, je hebt het beste materiaal, je hebt het beste leven, dus veeg je tranen."

Overal ter wereld wonen mensen die beter kunnen sporten dan alle olympische kampioenen, maar we zullen ze nooit te zien krijgen, omdat ze zijn geboren in landen die geen geld hebben voor sport.

Ergens in Mongolië woont een man die twee meter verder hink-stap-springt dan de olympisch kampioen. En ergens in Botswana woont de beste schermster van de wereld. Haar vader maakte ooit van het scheenbeen van een giraffe haar eerste floret.

Ze heeft nog nooit een wedstrijd verloren, maar ja, ze heeft ook nog nooit een wedstrijd gespeeld. Ik wil haar tranen zien. De echte tranen. De tranen van een sporter die in het verkeerde land is geboren.

Ergens in India kijkt de beste baanwielrenner van de wereld naar het baanwielrennen. Gisteren haalde hij voor het eerst de negentig kilometer per uur. Gewoon op een fiets. Op de fiets van zijn dochter om precies te zijn. Met zo'n roze mandje aan het stuur.

Hij ziet een Brit naar het goud fietsen. De man op de televisie maakt een 1 van zijn rechterwijsvinger. De Brit denkt dat hij de beste van de wereld is, maar de man die in een hutje aan de Ganges woont, weet wel beter. Hij wil het van de daken schreeuwen.

Maar ja, schreeuwen is zilver en zwijgen is goud.

Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden