Column

De tijgerstring als enige redding

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken, waaronder recentelijk nog Ajax, Mijn Club (2015). Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool. Deze week: de lingerieafdeling van de Bijenkorf.

Beeld Linda Stulic

Soms lijkt er geen redden aan. Na een ochtend waarop ik achtereenvolgens werd afgesnauwd door kinderen, man en een doodgewone passant op straat, wist ik dat er maar één redding mogelijk was: een tijgerstring. Want ik kan er ironisch over doen, maar op dagen dat alles zich tegen me keert, geeft ik mijn innerlijke Nel Veerkamp de ruimte. Al was het omdat het met een tijgersetje iets lekkerder van je afbijt dan in bloemetjespastel.

Bovendien kom ik graag op de lingerieafdeling van de Bijenkorf. Vanwege het personeel natuurlijk dat weet wat geruststellend onderbroekenjargon is ("Dit merk valt smalletjes, ik pak een klein maatje groter"), maar ook omdat ik graag kijk naar mannen tussen de bh's. Want hoe vrijgevochten we ook zijn, de meeste kerels voelen zich op een lingerieafdeling net zo thuis als Andries Knevel bij een ijsdansshow en omdat ik geobsedeerd ben door sociaal ongemak, haal ik mijn hart op.

"Zo, poeh poeh." In het pashokje naast me is zojuist een stel neergestreken. "Kun jij dat gordijntje even dichtdoen, Sjoerd?" Met de lingeriemannen die ik tot nu toe bestudeerd heb in mijn achterhoofd vraag ik me af welk type Sjoerd is.

Slachtoffer misschien? Onder dreiging van een relatiecrisis is hij meegesleurd naar slipjesland. Niet dat hij iets tegen geile setjes heeft, maar zijn vrouw draagt al jaren niets anders dan breed gerande sloggies. Er zit voor hem niets anders op dan in een geestelijke winterslaap te vallen wanneer zijn geliefde urenlang haar borsten in sport-bh's wurmt.

Of past Sjoerd in de categorie Gluiperd? Deze man heeft ook een Sloggievrouw maar zegt dat hij dol is op sportief ondergoed. Terwijl zij in de paskamer is, weet hij niet hoe snel hij dat lekkere wijf moet volgen dat dubt tussen een rood of paars jarretelletje.

Ook leuk is De Bromsnor. Doorgaans lost hij mokkend een sudoku op. Intussen poogt zijn vrouw hem en zijn kruis tot leven te wekken door een setje voor haar aangeklede lichaam te houden en zwoel te vragen: "Hoe denk je dat mij dit staat?" waarop hij afwezig antwoordt: "Ja hoor schatje."

"Ik zou deze nemen. Die geven je borsten echt een lift, meisje," hoor ik naast me terwijl ik mijn boeltje net zorgvuldig recht leg in een ultraordinair poemasetje.

"Wat is er mis met mijn borsten?" vraagt Meisje mat. "Niet die nemen, die randjes schuren bij de billen," gaat Sjoerd verder als een ware connaisseur. Meisje humt wat. "Doe zwart, dat kleedt af." "Vind je me dik?" klinkt het kleintjes. "Je hebt nu eenmaal een buik. Kom meisje, afrekenen die hap."

Met een ruk smijt ik het gordijn open. Slachtoffer, Gluiperd of Bromsnor zijn koddige lingeriemannen, maar dit is een nieuwe categorie. De Sjoerd. Die is onverdraaglijk.

Ik been naar de kassa en beland prompt achter Meisje, die een jaar of 45 blijkt. Ze heeft een onderbroekje in haar handen. Bloemetjespastel. "Ik zou de tijger nemen," sis ik. Maar ze hoort me niet. Ik hang mijn setje terug. Vandaag is er echt geen redden aan.

r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden