Thomas AcdaBeeld Wolff

De tamtam van buurvrouwen in de Jordaan

Column

De buurman is aan het verbouwen. Dat doet hij niet zelf uiteraard, dat laat hij doen door professionals. Buurman zelf woont in Amerika.

Waar weet ik niet, wat ik wél weet komt tot mij via de tamtam die in de Jordaan nog altijd via stoepenschoonvegende, overschort­dragende buurvrouwen klinkt.

Als ik ze zie, de ene leunt op een bezem, de andere is altijd bezig met haar begonia's, doe ik expres langer over mijn fiets van het slot halen. Het zijn ware liedjes die ze zingen, en ze weten het.

Wat de een de ander vertelt, heeft ze gisteren van haarzelf gehoord maar dat mag de pret drukken. "Nee! Je meent het! Hoe is het mogelijk!" De uitroeptekens horen bij het dialect.

"Hij heeft die twee boten gekocht voor de aar-bie-en-bie. Heeft nog nooit de sleutel ook maar één keer zelf omgedraaid."

"Kocht ze van foto's via de makelaar."

"Amerikaan met geld. Maakt er hier nog meer geld van. Via zo'n brievenbus, weet je wel. Wat Sting ook heeft."

"Niet Sting, Bono."

"O ja, David Bono. Van de Stones." Ze ­weten het allebei weer.

Dit is mijn lievelingsmoment. Het naar elkaar knikken over informatie die niet klopt, maar toch de kern van de zaak raakt. Monty Pythonvrouwen.

Ze gaan naar de mijmerstand: "Woonde vroeger een heel leuk homostel, weet je nog?"

"Ja... die twee die altijd zeiden van niet maar van wie iedereen het wist, maar niemand het iets uitmaakte. Hij organiseerde toch altijd de buurtborrel, die kleine?"

"En toen hebben zij van die andere boot ook verkocht. Omdat ze zo'n belachelijk hoog bod kregen dat ze inenen naar Zuid konden."

Ja, knikken ze. Ook dit wisten we allemaal allang, maar ach, we draaien ook nog steeds de Stones, toch? Of Bono nou meezingt of niet. Op een dag zal er ook op hun huis zo veel worden geboden dat 'ze wel gek zouden zijn als ze niet nu verkochten!'.

Komt er zo'n regenjas op een scootertje. Het is de roman Publieke Werken 2.0. Je kan lang vasthouden aan herinneringen in de hoop dat je er meer voor vangt, maar de tijdgeest hou je niet tegen. Niet met zijn tweeën in elk geval.

Over de voortgang van de verbouwing zijn de buurvrouwen ook niet zo tevreden.

"Ik zou nooit verbouwen als ik niet zelf een oogje in het zeil zou kunnen houden."

"Nee. Maar als je kon gokken op het ­wereldrecord lummelen, zette ik al mijn geld op die jongens."

Begonia lacht naar mij: "Nou, vlak buurman met zijn slot ook niet uit, hoor!"

Thomas Acda (1967) is zanger en acteur. Voor Het Parool beschrijft hij wekelijks zijn observaties van 'de' Amsterdammer.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden