PlusConcertrecensie

De sympathieke Sam Smith verdient een beter repertoire

Sam Smith is een charmante zanger en dat was ook woensdagavond te merken in de Ziggo Dome. Jammer dat zijn liedjes vaak toch achterblijven.

Sam Smith tijdens een eerder optredenBeeld anp

Er is weinig aan te merken op een zanger als Sam Smith. Hij is een sympathieke artiest met ogenschijnlijk weinig pretenties, met een dijk van een stem en soulvolle liedjes waar goedbeschouwd weinig over valt te zeuren.

Veel mensen gunnen hem zijn succes, vanwege dat eeuwige en onuitroeibare kwaliteitszegel: hij is zo lekker gewóón gebleven.

Dat ís Smith op het eerste gezicht ook, net als zijn vrouwelijke evenknie Adele, maar ­laten we realistisch blijven: uiteindelijk is hij, net als zij, ook gewoon een zakelijk iemand, die zijn talent heeft om weten te zetten in miljoenen.

De kunst is alleen om zijn imago van boy next door succesvol vast te houden, en dat is nou eigenlijk het enige dat een beetje schuurt bij Sam Smith.

Hij lijkt te veel zijn best te doen om een allemansvriend te zijn, waardoor een album zoals The Thrill of It All van vorig jaar nogal blijft ­steken in gelikte en te ijverig glad­gestreken popsoul, die schreeuwt om een duidelijke eigen signatuur of een rauw randje. Het lijkt alsof Smith niemand voor het hoofd wil stoten en zodoende zijn nek niet ­helemaal uit durft te steken.

'Proud gay man'
Dat laatste heeft vooral betrekking op de muziek zélf, want waar Smith als internationale superster wél dapper voor uitkomt, is zijn homoseksualiteit: een onderwerp dat hij ook verwerkt in zijn liedjes op een manier die nergens geforceerd of activistisch aandoet.

Dat is belangrijk in een tijdsbestek waarin homoseksualiteit nog steeds niet als normaal wordt ervaren.

Live in de Ziggo Dome zegt hij het tijdens de aankondiging voor het ontroerende HIM nog maar eens een keer: "Love is love, and I am a proud gay man."

Dat soort uitspraken draagt alleen maar bij aan de enorme charme van iemand als Smith. En gedurende het concert doet hij ook niets dat om daaraan af te doen: hij heeft een ­jaloersmakend soepele stem, die makkelijk glijdt van hoge falset naar zacht en zwoel, is duidelijk trots op zijn bandleden en presenteert alles met een prettig soort vanzelfsprekendheid.

Hij is er ook het type niet naar om een enorm spektakel te maken van zijn shows: daar zijn zijn stem en ­persoonlijkheid simpelweg sterk ­genoeg voor.

Het juiste bombast
Het jammere is alleen dat zijn liedjes vaak toch wat achterblijven. Het minimaal uitgevoerde Lay Me Down ontroert in zijn eenvoud, het funky Omen spettert aanzienlijk meer en de Bondtune Writing's On The Wall wordt met precies het juiste bombast gebracht.

Maar veel van zijn repertoire blijft steken in formulematige eenvormigheid, waardoor je soms de aandacht verliest.

Juist dat is iets dat een in­nemend artiest als Smith niet verdient, maar zo vroeg in zijn carrière kan daar nog gemakkelijk verandering in worden gebracht.

Sam Smith

Gehoord 2/5, Ziggo Dome
Herhaling 5/5, Ziggo Dome

Sam SmithBeeld ANP
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden