Review

De storm***

Regie: Ben Sombogaart
Met: Sylvia Hoeks, Barry Atsma, Dirk Roofthooft, Monic Hendrickx, Katja Herbers

Toen regisseur en producent Johan Nijenhuis jaren geleden de ambitie uitsprak een film over de watersnoodramp te willen maken, doemde er een spookbeeld op van een kruising tussen Titanic en zijn eigen Costa! Op de dramatisering van de grootste ramp uit de naoorlogse Nederlandse geschiedenis valt het nodige af te dingen, maar De storm is geen plat polderspektakel voor een jong publiek geworden.

Nijenhuis en zijn productiepartner Alain de Levita legden de regie in handen van Ben Sombogaart, die na het succes van zijn kinderfilms Het zakmes en Abeltje met De tweeling en Bride flight ook een talent voor volwassen drama aan de dag legde. De storm sluit aan bij de twee voorgangers, want ook deze film draait om een eigenzinnige vrouw die zich in lastige tijden staande moet houden, en daarbij worstelt met de heersende opvattingen van haar tijdgenoten.

De film begint op 31 januari 1953, met een radiobericht over de storm die komen gaat. In het fictieve Zeeuwse dorp Oosterkerk weerhoudt de onheilstijding boerendochter Julia (Sylvia Hoeks) er niet van een feestje in een plaatselijk café te bezoeken.

Het is duidelijk dat ze het tij in meerdere opzichten tegen heeft: ze is een ongetrouwde moeder in een door religieuze dogma's geleide gemeenschap. Zelfs haar eigen vader weigert een woord met haar te wisselen, tot de ramp in alle hevigheid toeslaat en iedereen tot slachtoffer maakt.

De film komt met de sfeervol duistere verbeelding van de storm snel ter zake, en breekt met het stramien van de Amerikaanse rampenfilm, waarin een lange stoet personages uitvoerig wordt geïntroduceerd om de dramatische impact van de sterfgevallen te vergroten. De aanpak van Sombogaart sluit meer aan bij de manier waarop we een ramp door nieuwsmedia belicht zien: het is een voldongen feit, waarvan alleen de nasleep weergegeven kan worden.

Het is een begrijpelijke keuze voor een filmmaker die als zesjarige radioluisteraar de gruwelijke berichten uit de overstroomde provincie te verwerken kreeg. Maar de aanpak dicteert dat de voorgeschiedenis van de heldin in flashbacks moet worden belicht, en dat pakt niet goed uit. Vooral niet wanneer het water de boerderij en familieleden van Julia verzwelgt en zij pardoes door een zonnige terugblik op de conceptie van haar baby wordt overvallen. Merkwaardig.

Moeder en kind worden van elkaar gescheiden, waarna De storm een lange zoektocht naar de verdwenen baby wordt, waarbij Julia hulp krijgt van de broer (Barry Atsma) van haar ex, en tegengewerkt wordt door godvruchtige dorpsgenoten.

Van dat laatste wordt zo'n punt gemaakt dat de vraag rijst of een film die aan de getroffenen is opgedragen, wel zo moet hameren op hun bekrompen opvattingen in het jaar onzes Heren 1953.

Gezien de beperkingen van het budget, dat voor de catering van een monsterproductie als Titanic niet zal hebben volstaan, valt er op de technische aspecten en de vormgeving van De storm weinig af te dingen, al is het jammer dat de beukende geluidseffecten en de muziek elkaar tijdens de stormscènes flink in de weg zitten. Een inzichtelijk totaalbeeld van de omvang of het aantal getroffenen ontbreekt, maar daar zijn de geschiedenisboeken voor. (BART VAN DER PUT)

Website De storm

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden