Plus

De stinkende beerput van de Olympische Spelen in Rio

De Olympische Spelen zitten erop. De sport was vaak mooi, maar er was ook een minder mooie, verborgen kant - die van de macht en het geld.

Voor bewoners van sloppenwijk Morro dos Prazeres was alleen het vuurwerk van de sluitingsceremonie te zien Beeld Leo Correa/AP

Het zou een organisatorische ramp worden. De stadions waren niet af, het olympisch dorp hing met plakband aan elkaar, er dreven koelkasten en lijken in de baai en er zou een golf van berovingen en geweld over sporters en publiek spoelen.

De aanloop naar de Olympische Spelen van Rio stond vol doemscenario's. De werkelijkheid was, zoals zo vaak, een stuk genuanceerder.

Natuurlijk, deze Spelen waren niet zo strak georganiseerd als die van Londen of Peking. Dat was ook niet te verwachten: Brazilië is veel minder rijk dan Groot-Brittannië en veel minder gereguleerd dan China.

Losse eindjes
Er waren her en der losse eindjes en de helft van de vrijwilligers kwam niet opdagen, maar dat had geen grote invloed op het verloop van de wedstrijden. De voorspelde criminaliteitsgolf bleek hooguit een rimpeltje in het water te zijn: die ene beroving die het meeste aandacht kreeg bleek te zijn verzonnen door een paar schaamteloos liegende Amerikaanse zwemmers.

De werkelijke ramp van de Spelen lag niet bij het Braziliaanse organisatiecomité, maar bij het IOC. De IOC-kas is weer verder gevuld dankzij sponsordeals, de verkoop van tv-rechten en de afgedwongen belastingvoordelen - maar Rio blijft straks achter met een failliete boedel en stadions waarvan niemand weet wat ze ermee aan moeten.

Wat heb je aan een wildwaterkanobaan als het riool in je straat al maanden open ligt? Deze Spelen zijn de zoveelste bevestiging: het IOC komt, net als de FIFA, naar een land om te nemen, niet om iets terug te geven.

Het interesseert de grote sportbonden geen lor dat er in Rio ziekenhuizen en scholen dicht moeten om de gaten in de begroting te dichten die de Spelen en het WK erin hebben geslagen.

Maandsalaris
Als deze Spelen al voor Brazilianen waren, dan toch vooral voor de rijkere Brazilianen. De ticketprijzen van evenementen waren vaak te hoog: voor een kaartje bij het atletiek moest op veel avonden bijna een half gemiddeld Braziliaans maandsalaris worden neergelegd.

Niet voor niets waren de stadions nooit uitverkocht. IOC-president Thomas Bach kon dan wel roepen dat het hele Braziliaanse volk zich achter de Spelen schaarde, maar dat is holle retoriek van een man die leeft in een bubbel van IOC-feestjes, IOC-bobo's en IOC-dagvergoedingen (tussen de 500 en 1000 dollar).

Keiharde leugen
Van het leven dat Bach leidt, kunnen veel deelnemende sporters en gewone Brazilianen alleen maar dromen. Dat hij op een persconferentie zaterdag zei dat er geen publiek geld in de Spelen is gestoken, is een keiharde leugen.

Deze Spelen maakten nog maar eens duidelijk dat sport en politiek niet te scheiden zijn. Het was al een teken aan de wand dat het IOC Rusland, met zijn staatsgeorganiseerde doping­systeem, toeliet op de Spelen; sportfederaties moesten op het laatste moment zelf maar uitzoeken of ze Russen wel of niet zouden laten deelnemen.

Bij atletiek waren de Russen niet welkom, maar het IOC benoemde tijdens de Spelen wel doodleuk atlete Jelena Isenbayeva tot IOC-lid. En Bach gooide zaterdag ook nog even klokkenluider Julia Stepanova onder de bus door te zeggen dat de organisatie niet verantwoordelijk is voor haar veiligheid.

Gesjoemeld
Toevallig of niet: de grotere en rijkere landen werden in de wedstrijden vaak bevoordeeld. Kijk naar de manier waarop de 4x100 meter estafetteploeg van de Verenigde Staten de finale in werd gesjoemeld nadat ze het stokje hadden laten vallen in de halve finale.

Kijk naar de manier hoe een Ierse bokser ('Boksen op de Spelen is corrupt, van top tot teen') die zijn Russische tegenstander alle hoeken van de ring liet zien, uit het toernooi werd gelazerd door de jury. Kijk naar de manier waarop Britse baanrenners weg kwamen met overtredingen waarop normaal gesproken diskwalificatie staat.

De Spelen van Rio hadden twee kanten. De voorkant was de sport zelf - die was vaak prachtig, emotioneel en passioneel. Maar in de coulissen, waar het échte geld en de échte macht in de sport verdeeld worden, was de stank van de beerput soms niet te harden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden