Pronkstukken

De Spuyt: een kroeg als kantine

Het Parool struint door de schatkamer van de Amsterdamse sport en stuit op wonderlijke verhalen. Deze keer: volleybalvereniging De Spuyt.

Steef Abma, Rob Smits, Frans Bruning, Cecile van der Poel en Alexandra van der Voort (vlnr). De lampt hoor schreef te hangen. Beeld Marcel Israel
Steef Abma, Rob Smits, Frans Bruning, Cecile van der Poel en Alexandra van der Voort (vlnr). De lampt hoor schreef te hangen.Beeld Marcel Israel

'Is volleyballen niks voor jullie?' vroeg Steef Abma halverwege de jaren tachtig aan een stel jonge krakers in zijn café De Spuyt. De mannen in zwarte leren jassen en legerkistjes moeten zich bijna in hun bier verslikt hebben. Als zij al over sport spraken, dan was het als verderfelijk symbool van autoriteit en ongelijkheid.

Eén van de jongens was Rob Smits. 'Eigenlijk gingen we nooit naar een commerciële kroeg, maar als het in het krakerscafé vrouwenavond was, kwamen we hier. De Spuyt was oké.' Niet in de laatste plaats omdat Steef, de eigenaar van deze kleine vreemde eend tussen de neonlichten van het Leidseplein, ooit bivakkeerde in krakersdomein de Grote Wetering.

Bruine kroeg
Hij zit met Rob en drie andere 'Spuyters' - Frans Bruning, Cecile van der Poel en Alexandra van der Voort aan de zogeheten Spuyttafel. De Amsterdamseschoollamp draagt de littekens van de overlevering. Verder is het donker en bruin. Tientallen bieren staan in krijt op de muur geschreven. In alles een kroeg, maar wel een kroeg die een volleybal-, basketbal- en badmintonclub heeft voortgebracht. Alleen met de eerste vereniging bestaat nog een band.

'Ik zat destijds met een gat in de omzet,' legt Steef uit. 'Hiernaast zitten de gymzalen van het oude Barlaeus. Daar volleybalde ooit KVA. Die spelers kwamen bij mij altijd een biertje drinken, maar zij vertrokken naar de nieuwe sporthal De Pijp.'

Zijn impertinente vraag wakkerde bij een aantal jongens - onder wie Rob - toch een ambitieus vlammetje aan. Zo diep zaten de idealen nu ook weer niet. Rob: 'Kraken was een soort verlengde middelbareschooltijd.' De kistjes werden verruild voor volleybalschoenen. Maar de vereniging zou wel op anarchistische leest worden geschoeid. Dus zonder autoritaire trainer. 'We leerden elkaar volleyballen,' zegt Rob. Iedereen moest in het bestuur. 'Elk half jaar waren er verkiezingen.' Geen technische commissie die spelers naar kunnen indeelde. 'Heren 3 kon sterker zijn dan heren 1.'

Gemengd
Geen onderscheid tussen mannen en vrouwen. 'We douchten ook gemengd,' zegt Cecile. 'Vooral op toernooien zag je dan van die verbaasde blikken.' Haar reputatie snelde De Spuyt vooruit in de Amsterdamse volleybalwereld. Op donderdagavond en in het weekend veranderde de kroeg in een uitpuilend volleybalhonk.

Oranje-internationals van de generatie Bert Goedkoop persten geregeld hun lange lichamen naar binnen. Dus toen Frans met zijn team een nieuwe club zocht, ging één van de mannen poolshoogte nemen. Frans: 'Hij kwam terug met de mededeling: De kantine is een kroeg en ze douchen gemengd.'

'Of we jullie moesten toelaten, is nog lang besproken,' herinnert Rob zich. Het was misschien wel de eerste stap op weg naar de 'normale' vereniging die De Spuyt nu is. Elk half jaar een algemene ledenvergadering bleek toch onpraktisch. Net als de eindeloze nachten om de teams in te delen.

Altijd een biertje
Er kwam een trainer: Bert Pollen. Ook Steef ondermijnde op subtiele wijze het gelijkheidsideaal. 'Voor teams die met een overwinning thuiskwamen, tapte ik een vaasje, bij een gelijkspel een tulpje en als ze verloren, kregen ze en kleintje.'

De verleden tijd stemt hem niet weemoedig. 'De gymzaal was op een gegeven moment een bouwval. De vereniging vertrok naar de Marnixhal, te ver weg om na de training nog even langs te komen. Ik zat ineens weer zonder sport.' Maar de band tussen vereniging en café verdween nooit. Alleen al de naam trekt nieuwe leden, zoals Alexandra. 'Ik dacht: een club die vernoemd is naar een kroeg, dat moet wel leuk zijn.'

Het jaarlijkse Spuyttoernooi sponsort Steef traditioneel met een vat bier. Zijn verjaardag staat bij de belangrijke data in het clubkrantje. Maar symbool voor die band is de tafel direct naast de deur: voor altijd de Spuyttafel. 'Als een team belt dat ze eraan komen, zorg ik dat hij vrij is.'

www.vvdespuyt.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden