PlusVuurwerkserie

De slachtoffers: 'De lol van oud en nieuw is er wel af'

De een kan niet wachten, de ander zet zich schrap. In een serie tellen we af naar oud en nieuw. Deel 6: het slachtoffer.

Frieda de Munnik: 'Het plezier weegt niet op tegen alles wat we hebben meegemaakt' Beeld Mats van Soolingen
Frieda de Munnik: 'Het plezier weegt niet op tegen alles wat we hebben meegemaakt'Beeld Mats van Soolingen

Ze stond gewoon in de deuropening van haar eigen huis. Het was even na twaalf uur, 1 januari 2013. Personen- en familierechtadvocaat Frieda de Munnik (47) stond te kijken naar het vuurwerk in haar straat in Dronten, een plaatsje in de Flevopolder.

Opeens voelde het alsof ze werd geraakt door een kogel. Van de klap sloeg ze naar achteren, alles werd zwart. Tegen de familie, die binnen voor het raam stond, schreeuwde ze: "Bel 112!" Ze voelde vocht langs haar gezicht stromen, en hoorde haar man zeggen: "Dit lijkt niet eens meer op een oog."

Ze weet nog dat ze zei: "Gelukkig ben ik het, en niet de kinderen, die zijn nog jong." Met een ambulance werd ze naar het ziekenhuis afgevoerd, met 200 kilometer per uur, rapporteerde haar man later. Zijzelf lag achterin te vloeken en te tieren van de pijn.

Paniekaanval
Ze droeg speciale, extra grote lenzen omdat ze na een ziekte permanent enorm droge ogen had. Waarschijnlijk hebben die de ergste klap van het vuurwerk opgevangen. De lens was niettemin versplinterd, en stak uit haar linkeroog. In het ziekenhuis hebben ze zo veel mogelijk stukjes lens uit haar oog gepeuterd, en haar toen toch doorgestuurd naar het AMC in Amsterdam. Daar werden nog eens een hoop vuil en stukjes lens verwijderd.

En toen, midden in de nacht, werd ze naar huis gestuurd. Ze kwam met een taxi terug in de polder. Thuis kwam de paniekaanval: over wat er allemaal gebeurd was, en hoe erg het was. Het zag er ook heel griezelig uit: de iris was gescheurd, ze had als het ware twee pupillen, het blauw was deels losgescheurd van het oogwit, in de voorste oogkamer zat bloed.

De eerste maand leek het nog redelijk mee te vallen, al had ze heel veel hoofdpijn en liep haar zicht terug tot tien procent. Ze kon nauwelijks werken. "Ik deed één dossier, en daarna moest ik weer gaan liggen. Na een tijd deed het zo veel pijn dat ik het AMC belde. Ik had een dag later toch een afspraak, dus die ene dag kon ik wel wachten, klonk het."

De volgende dag trof ze tot haar grote geluk dokter Mura. Ze spelt de naam ongevraagd, als om zich ervan te vergewissen dat hij de credits krijgt die hij verdient. "Ik heb zo veel aan hem te danken. Hij was heel boos dat hij me nu pas zag. 'Mevrouw, u heeft een leeg oog,' zei hij. Het was geïmplodeerd. De oogdruk was weggevallen, je kon het oog zo indrukken. Het netvlies was helemaal gebobbeld: alles wat ik zag, was krom."

Drie zware operaties volgden. De pupil werd verkleind, de iris gehecht, een kunstlens geplaatst. In februari volgt de vierde ingreep.

Nu kan ze weer tegen licht. Althans: bij fel licht moet ze een zonnebril en een hoed op, en in het donker ziet ze slecht, want de pupil kan zich niet meer aanpassen. Lezen is ook lastig. Maar ze is heel blij met wat ze nu kan zien. Dat is ten opzichte van het begin spectaculair verbeterd.

Ver-van-mijn-bedshow
Ze heeft nooit precies geweten wat in haar oog is gekomen of waar het precies vandaan kwam. Die bewuste nacht droeg ze geen vuurwerkbril. Stom, vindt ze zelf ook. "Nu zie je ze overal, wij hadden ze gewoon niet in huis." Ze vond vuurwerk altijd heel mooi, nog steeds wel.

"Ik vond het wel wat zonde van het geld, en slecht voor het milieu, maar heb er altijd van genoten. Maar die schoonheid en dat plezier wegen niet op tegen alles wat we hebben meegemaakt, al het leed. Het was niet alleen voor mij, maar ook voor de mensen die erbij waren traumatisch. En dan heb ik nog geluk gehad. Maar er is blijvende schade, en het is onzeker hoe mijn oog zich in de toekomst ontwikkelt."

Gedecideerd: "Ik vind niet dat vuurwerk nog kan. Maar dat drong pas goed door toen ik er zelf mee te maken kreeg. Je kunt nog zo vaak zeggen: let goed op, draag een vuurwerkbril - het blijft toch een ver-van-mijn-bedshow tot je van dichtbij de gevolgen ziet."

Voor haar kinderen is de lol van oud en nieuw er ook wel af. "Die gaan na twaalven ook niet meer de stad door op de fiets. Zij weten wat ervan kan komen."

Lees ook de vorige delen
Deel 1: Mirko (18) geeft tot 300 euro uit aan vuurwerk: 'Het is recreatie'
Deel 2: Vuurwerkstress bij huisdieren: 'Bij elk rotje staat ze te trillen'
Deel 3: Plastisch chirurg: 'Die ontplofte hand komt nooit meer goed'
Deel 4: De verkopers: 'We hebben klanten van 3000 euro'
Deel 5: De politie: 'Kinderen bewaren die knallers onder hun bed'

null Beeld Veiligheid/Jorris Verboon
Beeld Veiligheid/Jorris Verboon
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden