De publieke omroep is stervende, en dat is niet erg

Theodor HolmanBeeld Wolff

Iedereen kan en mag zomaar een krant of een tijdschrift beginnen, omdat we vrijheid van drukpers hebben. Lees artikel 7, lid 1 van de Grondwet. Maar lid 2 van datzelfde artikel in die Grondwet zegt: 'De wet stelt regels omtrent radio en tele­visie.'

Ik heb dat altijd wonderlijk gevonden. Stel dat radio, televisie en krant gelijk zijn (en waarom niet), en dat u zegt: "Ik wil graag een nieuwe omroep beginnen, zoals ik ook een nieuwe krant kan beginnen."

Dan zegt de overheid: "Sorry, daar moeten wij toestemming voor geven. We willen namelijk dat u aan allerlei regels ­voldoet. U moet bijvoorbeeld het juiste aantal abonnees hebben, u moet iets nieuws toevoegen." Enzovoort.

"Maar ik wil, net als bij een krant of weekblad, als eigenaar, als directeur en uitgever doen wat ik wil. Ik betaal alles zelf."

"Verboden!" stelt de overheid. Anders gezegd: de toegang tot de media met de meeste ­invloed wordt gecontroleerd door de overheid. De machtigste 'drukpers' is in handen van de staat. Via de belasting betaalt u die omroep, maar u bepaalt niet wat u te horen of te zien krijgt. We mogen hopen dat onze volksvertegenwoordigers controle op die omroep uitoefenen, maar stelt u zich eens voor dat de Tweede Kamer gaat vergaderen over de artikelen die in Het Parool staan...

Ik overdrijf misschien, maar niet eens zoveel. Aan internet zit de overheid nog niet met z'n grijpgrage tengels. Ik kan nog zelf een website beginnen en daarop de grootste onzin beweren.

De modernste ontwikkelingen komen van internet. Denk aan Netflix. 94 miljoen mensen zijn abonnee. Die betalen allemaal een tientje per maand. Reken maar uit wat daar per jaar binnenkomt - meer, veel meer dan bij onze publieke omroep. Zulke 'zenders' - naast Netflix bijvoorbeeld HBO, maar ook Ziggo, Videoland en KPN, die via internet streamen - hebben de publieke omroep links en rechts ingehaald. Jongeren kijken niet meer naar die publieke omroep; ze kijken via hun computer naar de rest van de wereld.

Kortom: de publieke omroep heeft zijn langste tijd gehad. Het is niet meer de Vara. Het is BNN-Vara. Het is niet meer de KRO, het is KRO-NCRV - en ga zo maar door, Gedwongen ­fusies. Een ideologisch rommeltje. Allemaal tekenen dat de publieke omroep stervende is. En dat is niet erg.

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden