Festival

De protestgeneratie is afwezig tijdens Cannabis Bevrijdingsdag

Ook dit seizoen bezoekt Het Parool elk weekend een festival en maakt een verslag aan de hand van vier criteria: de mensen, het eten en drinken, de muziek en de aankleding. Deze week: Cannabis Bevrijdingsdag in het Flevopark.

null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen

De mensen
Het is hard nodig om tegenwicht te bieden aan de steeds groter wordende druk op de wietcultuur in Nederland, zo wordt bezoekers van het gratis Cannabis Bevrijdingsfestival deze zondag ingewreven. De VVD is een kleingeestige conservatieve partij en het CDA? Daardoor worden wietgebruikers aan het kruis genageld. 'Het is verdomme onderdrukking', zegt de Nederlandse wietkweker Doede de Jong tijdens zijn speech.

Maar helaas: de protestgeneratie is vandaag niet aanwezig. Liggend op het grasveld horen de meeste aanwezigen de praatjes gelaten aan. Ze steken er nog eentje op natuurlijk en - vooruit - er wordt even geklapt.

Welke generatie vandaag wél aanwezig is? Als er een diversiteitsprijs was voor festivals, had de Cannabis Bevrijdingsdag gewonnen. Er zijn ouders met kinderen, er zijn jongeren op hun skateboard, er zijn rastajongens die rustig blowend zitten te tekenen in het gras, er zijn bejaarden die een indianentooi op hun hoofd hebben. Er zijn jongens met dreadlocks en meisjes met knotjes en uiteraard zijn er veel mensen met de beeltenis van Bob Marley op hun shirt of broek. Er zijn ook veel buitenlanders - volgens de organisatie zijn er veel Spanjaarden, verder horen we Italiaans, Duits, Brits, Amerikaans, Vlaams en iets wat klinkt als een taal uit het Oostblok.

Alle aanwezigen hebben slechts een ding gemeen: allemaal (nou ja, bijna allemaal) hebben ze een joint in de hand. Ze zitten op de grond en rollen er nog eentje, of ze staan rustig deinend naar het podium te staren terwijl de wiet wordt doorgegeven.

Het eten en drinken
De grote hoofdrolspeler van vandaag is opvallend afwezig als koopwaar. Wiet mag niet verkocht worden op de Cannabis Bevrijdingsdag, daarvoor moeten bezoekers dus naar de dichtstbijzijnde coffeeshop, waar het retedruk is. Ook de lokale supermarkten draaien waarschijnlijk een recordomzet, want alcoholverkoop in het Flevopark mag net zo min.

Zelf meenemen kan wel, dus lopen enkele bezoekers rond met tassen vol blikjes bier, terwijl anderen een fles Smirnoff of wijn in de hand hebben. Het zorgt ervoor dat het festivalterrein een rommelig allegaartje is van blowende mensen die hun eigen picknick lijken te houden.

Na het blowen komt bij sommigen de honger en die kon gestild worden bij de frietkraam, de viskraam, de pizzatent of verkopers met (degelijke) broodjes worst. Redelijk doorsnee, inderdaad. Wie op dit feest een wietburger of hennepkoekje verwacht, komt bedrogen uit: het meest opvallende kraampje verkoopt Surinaams schaafijs. Die verkoper zal geen erg goede dag gehad hebben, want de zon blijft ongezien en aan het einde van de dag begint het zelfs te miezeren.

De muziek
Eten was overdag sowieso een betere bezigheid dan aandachtig de muziek beluisteren. Alle respect voor de pogingen van Isabelle Amé, Knight Susan, Einstein Barbie en het Belgische hiphopcollectief Rupelsoldaten, maar het lukte ze geen van allen om iets te laten horen wat bleef hangen. Een paar kilometers verderop, in het Vondelpark, gaven The Rootsriders deze zondag een eerbetoon aan Bob Marley. Misschien was het feestje daar leuker?

In ieder geval komen de verschillende speeches, die tussen de bands en dj's te horen zijn, niet goed uit de verf tijdens de Canabis Bevrijdingsdag. Ze roepen op tot protest, maar door onhoorbaarheid en onsamenhangendheid vervliegt de boodschap, tussen de rookpluimen door.

Gelukkig wordt de dag op muzikaal gebied gered door Natty met zijn Rebel Ship. Het Britse gezelschap sluit de avond af met een strakke mix van reggae, funk, ska en zelfs wat luchtige folk. Een deel van het publiek, dat tot voor kort nog op een naastgelegen veldje stond te dansen terwijl Einstein Barbie zich voor een handvol luisteraars op het podium stond uit te sloven, is opeens weer terug.

De aankleding
Tijdens het afsluitende optreden van Natty beginnen twee gemaskerde dames op het grasveld trucjes te doen met grote zeepbellen. Het is onduidelijk of ze bij het festival horen of dat ze hier op eigen initiatief zijn - het festivalterrein is in principe openbaar voor iedereen, er zijn zelfs verschillende bezoekers die hun fiets aan de hand mee naar binnen nemen.

De twee bellenblaasmeisjes vallen op en dat is niet voor niets, want verder is de aankleding van het festival minimaal. Er is een luchtkussen voor kinderen (hoewel de volwassenen daar later op de dag ook graag gebruik van maken) en er is een groot wietblad opgehangen aan de geluidstoren. Daarnaast is er de altijd op festivals terugkerende straat met kraampjes, waar dit keer wietgerelateerde producten worden verkocht. En, daar zijn ze weer, t-shirts met de beeltenis van Bob Marley erop.

Midden op het terrein staat een fikse tent waar de hele dag films in worden vertoond. Hoeveel mensen kunnen erin? 'Heel veel stoelen', zegt de man voor de ingang. De tent hadden ze beter Dampende Tipi kunnen noemen, want al dat binnenblowen zorgt ervoor dat er gedurende de dag een flinke wietwalm in de tent blijft hangen.

Tijdens de documentaire The Culture High die wordt getoond gaat het op een gegeven moment over de War on Drugs in Amerika, waarna wordt gesteld dat het benoemen van een 'oorlog' rond drugs misleidend is en een vorm van framing. Zou dat ook gezegd worden over een 'bevrijdingsdag' voor cannabis? Vast niet.

Algemeen oordeel
Als protestbijeenkomst is de Cannabis Bevrijdingsdag volkomen mislukt. Op deze dag was iedereen al vóór wiet en het is maar de vraag of bezoekers en organisatie zochten naar een tegengeluid. Als muziekfestival is de dag ook geen pretje. Vooruit, Natty and the Rebel Ship is een degelijke liveband, maar op een gemiddeld Bevrijdingsfestival op 5 mei is de line up stukken beter (en dat is nog coulant omschreven).

Hoe moet de Cannabis Bevrijdingsdag dan wél worden beoordeeld? Heel simpel eigenlijk: al blowend, stoned als een garnaal, chillend in het gras, nog maar eens een joint draaiend, af en toe meedeinend op de muziek. Volgend jaar is er waarschijnlijk weer een kans, op de achtste Cannabis Bevrijdingsdag van Nederland.

null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen
null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen
null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen
null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen
null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen
null Beeld Rob van Leeuwen
Beeld Rob van Leeuwen

Testlink.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden