Column

De pokken? Kun je daar op jouw leeftijd niet impotent van worden?

Eerlijk, ik had er vroeger altijd een hekel aan als schrijvers of columnisten over hun kleinkind schreven. Maar ik weet nu waarom ze dat deden: ze kunnen soms nergens anders aan denken.

Kleinzoon Koning heeft waterpokken en het is mijn oppasbeurt.

Koning is stil. Hij huilt zelfs niet. Hij heeft een boterham in zijn hand en staart wat dommig voor zich uit.

Ik begin maar weer eens een liedje te zingen, want hij vindt zingen leuk: 'In impe dimpe Langelaan komt elke dag een bootje aan. Wat brengt dat bootje mee...' Wat in dat bootje voor lekkers zit, interesseert hem, excusez le mot, geen reet. (Het valt ook tegen: '...een kistje koffie, een kistje thee, een grote gieter, een jas voor heer Pieter en zeven Vlaamse reuzen, met spikkeltjes op hun neuzen.')

De kleine boeddha lijkt over zijn ziekte te mediteren. Soms bestudeert hij zijn boterham zoals zijn opa naar een ingewikkelde stekker voor zijn computer kijkt - wat moet precies waarin? - en net als zijn grootvader verzinkt hij dan in besluiteloosheid. (Is dat woord goed gebruikt hier, verzinken? Nou ja, het geeft weer wat ik bedoel. Hij houdt de boterham wel vast, maar erin happen lukt hem niet.)

Gek dat je aan zo'n klein kind al kunt zien dat het niet in goeden doen is.

Ik verschoon hem. Als ik hem weer onhandig in zijn kleren heb geduwd en getrokken, maak ik foto's en sms ik die rond naar familieleden en vrienden met de tekst: 'Zielig hè, waterpokken.'

Omdat niet iedereen een iPhone heeft en je dan de foto niet kunt zien, denken sommigen dat ik waterpokken heb en krijg ik de sms terug: 'De pokken? Kun je daar overigens op jouw leeftijd niet impotent van worden? Of maakt dat toch niet meer uit?'

'Dat is de bof!' sms ik terug.

'Bof? Waarom heet dat zo? Toch maar niet hier komen dan.'

Ik bel mijn ex-vrouw en vraag wat zij gisteren met Koning heeft gedaan.

'Zingen, boekjes kijken. Hij praat graag. Ga met hem het park in.'

'Ja, dat zal ik doen,' lieg ik.

Ik pak hem op, zet hem op schoot en doe vervolgens wat hij en ik het liefst doen als we samen zijn: televisiekijken. Daar is zijn moeder ook niet slechter van geworden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden