Recensie

De Poel: Hollandse horror over een onheilspellend meertje (***)

Nederlandse horror moet Hollywood niet imiteren, vinden de producent Jan Doense en regisseur Chris W. Mitchell van 'De Poel.' Een Hollandse horrorfilm over een kampeervakantie bij een idyllisch vennetje met een duistere geschiedenis.

In 'De poel' krijgt de duistere geschiedenis van het meertje een weerslag in de psychologische onttakeling van de gezinsleden. Beeld Just Film
In 'De poel' krijgt de duistere geschiedenis van het meertje een weerslag in de psychologische onttakeling van de gezinsleden.Beeld Just Film

Wanneer een kampeervakantie begint met de vondst van een dode vogel is een rustgevend verblijf in de open lucht uitgesloten, zeker wanneer het kadaver wemelt van de maden. Initiatiefnemer Lennaert probeert er voor zijn zoon met 'de één zijn dood...' nog een didactische draai aan te geven, maar het duurt niet lang voor de wildkampeerders in 'De poel' meer maden en kadavers zien dan ze kunnen verdragen.

Het wiel van het leven uit De nieuwe wildernis loopt in de horrorfilm vast op het onherroepelijke einde: het idyllische meertje uit de titel is de spreekwoordelijke poel des verderfs. Tegen de tijd dat Lennaert verklaart dat het troebele water een bron van verrotting en infectie is en hij drastische maatregelen neemt, is het pleit beslecht: wie de poel ziet is de sigaar.

Het horrorgenre heeft geen gebrek aan films waarin stadsmensen een trip naar de bossen of het platteland met de dood moeten bekopen, maar een variant op Nederlandse bodem was er nog niet. Regisseur en scenarioschrijver Chris W. Mitchell en producent Jan Doense kennen hun klassiekers. Mitchell maakte eerder korte films in het genre, Doense lanceerde in 1984 het Weekend of Terror, dat zich als het Imagine Film Festival ontpopte.

Onttakeling
Ze slagen er met hun eerste lange horrorfilm goed in genreclichés te vermijden, en de film en personages een onmiskenbaar Nederlands karakter te geven. In Amerikaanse varianten leidt de verkeerde afslag op het platteland doorgaans tot een confrontatie met maniakale boemannen, in 'De poel' krijgt de duistere geschiedenis van het meertje een weerslag in de psychologische onttakeling van de gezinsleden.

Op dat vlak overtuigt de film meer dan in de boven­natuurlijke component, die met voyeuristische point of view-shots en een verklarende flashback een eenduidige invulling krijgt. Zolang het bovennatuurlijke met ambivalente waanbeelden en suggestieve geluiden wordt uitgewerkt, zijn de gezinscrisis en de horrorelementen op een organische manier met elkaar verbonden, maar wanneer het onheil een gezicht krijgt, voelt dat als een stijlbreuk.

Dat 'De poel' desondanks overtuigt is mede te danken aan Gijs Scholten van Aschat, die niet alleen een fraai ontsporend gezinshoofd neerzet, maar Mitchell ook als scenarioschrijver bijstond. De bloemrijke woordenwisselingen worden aanstekelijk uitgespeeld door een sterk acteursensemble, dat in de loop van de film op brute wijze wordt uitgedund.

Daarmee leveren Mitchell en Doenses productie­bedrijf House of Netherhorror een krachtige intentieverklaring af: de kop is eraf, op naar de volgende hellevaart.


DE POEL
Bioscoop: Arena, De Munt
Regie: Chris W. Mitchell
Met: Gijs Scholten van Aschat, Carine Crutzen, Bart Klever, Alex Hendrickx, Katja Herbers

Lees vandaag meer in Het Parool: een interview met regisseur Chris W. Mitchell en producent Jan Doense. 'Een kamp opslaan in de hel'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden