Plus PS

De Plug speelt al dertig jaar een gitaarsolo in De Pijp

De Plug bestaat dertig jaar. De gitaarwinkel annex hangplek in De Pijp overleefde yuppen, hipsters én bouwputten. Eigenaar Peter Boelen: 'Al ga ik in het weiland zitten met mijn gitaren, dan komen de klanten nog.'

Peter Boelen: 'Tegenwoordig is Douwe Bob vaste klant en Jett Rebel heeft hier ook een hoop spullen gekocht' Beeld Niels Blekemolen

De afgelopen decennia is er veel veryupt en verhipsterd in De Pijp, maar op de hoek Ruysdaelkade/Gerard Doustraat houdt gitaarwinkel De Plug al dertig jaar moedig stand.

De winkel is volgestouwd met gitaren, versterkers, keyboards en wat verdwaalde trommels. Aan de muur foto's van The Beatles, Chuck Berry en snapshots van beroemdheden die hier voor een paar snaren of een gitaar binnen wipten.

Leukste terras
Eigenaar Peter Boelen (63), immer gehuld in Hawaïshirt, somt ze moeiteloos op. "Ik heb hier de Simple Minds gehad, die jongens van Oasis, Flea van de Red Hot Chili Peppers, laatst nog de gitarist van Bob Dylan, Charlie Sexton. En alle leden van de Wild Romance.

Herman Brood kwam hier ook vaak, ik heb nog een keer een oud keyboard met hem geruild voor een doek. Een echte Brood, ja. Tegenwoordig is Douwe Bob vaste klant en Jett Rebel heeft hier ook een hoop spullen gekocht."

Boelen trekt op deze mooie lentemiddag voor zijn winkel een biertje open. "Dit is een prima plek, bij mooi weer is dit het leukste terras van Amsterdam." Hij groet om de haverklap buren, kennissen en andere voorbijgangers. "Hé Dirk! Hoe is het met de band? Is Ruud eruit? En speelt Jan nog?"

De Plugeigenaar Peter Boelen, in Hawaïshirt, helpt een klant Beeld Niels Blekemolen

In het voorjaar van 1987 streek Boelen in het hoekpand neer. "Als kind dacht ik al: als ik later groot ben, wil ik iets voor mezelf beginnen. Ik had een opleiding gedaan voor onderwijzer, maar na een jaar invalwerk merkte ik dat het onderwijs niets voor mij was. Toen ben ik een paar maanden gaan freewheelen."

"Als bezorger van pitabroodjes kwam ik een keer in Den Haag bij een muziekwinkel die instrumenten verkocht in consignatie. Dan kun je je gitaar neerzetten en als die verkocht is krijg je je geld, waarvan de winkeleigenaar ook een gedeelte krijgt. Toen dacht ik: dat kan ik ook gaan doen, in Amsterdam."

Parkeerboetes
Hij belandde in De Pijp. "Eerst zat hier een autoshowroom. Ik had in het begin alleen maar wat oude gitaren en snoeren, maar ik heb mezelf altijd prima gepromoot; ik deelde overal kaartjes uit. En ik kende veel mensen uit de muziekscene. Ik heb altijd een goede connectie met Maloe Melo en Paradiso gehad. Als daar bands speelden die iets nodig hadden, kwamen ze hier langs. Ik kan alles nieuw leveren, maar de nadruk ligt op tweedehands en dan ook nog specifiek het segment collectibles."

Een goede locatie dus? "Als je een naam hebt opgebouwd, maakt het niet uit waar je zit. Al ga ik in het weiland zitten met mijn gitaren, dan komen ze nog wel."

Al is het de laatste tijd vaker kijken dan kopen. Boelen: "Ik heb vandaag nog niets verkocht en gisteren had ik ook een slechte dag. Veel klanten kwamen vroeger met de auto, maar die kunnen hier nu niet meer parkeren."

Een passerende Amerikaan uit Boston legt de vinger op de zere plek: hij vraagt Boelen wat ze aan het bouwen zijn in de enorme bouwput tegenover zijn winkel. Een parkeergarage, weet Boelen haarfijn uit te leggen. Vanwege de aanleg van parkeergarage Albert Cuyp is het - ironisch genoeg - al anderhalf jaar verboden te parkeren op de Ruysdaelkade.

"Ik heb 21 procent minder omzet, plus een stuk of zes parkeerboetes die ik kreeg toen ik mijn spullen aan het uitladen was. Maar een paar van die boetes zijn kwijtgescholden door Van der Laan, ik heb zijn brief hier nog ergens liggen. Ik heb ook heel veel moeite moeten doen om compensatie te krijgen van de gemeente. Het is de omgekeerde wereld, eigenlijk moeten zij naar jou toe komen met: 'Meneer, we gaan hier een paar jaar bouwen, hier heeft u compensatie.'"

Eeuwige frustratie
Denk niet dat hier de klassieke klaagzang van een mopperende middenstander wordt afgestoken; Boelen is zelfs goedgehumeurd als hij klaagt over de bouwput voor zijn deur. Hij steekt zijn energie liever in het organiseren van het jaarlijkse buurtfestival Woodstock in De Pijp.

"De eerste editie was een jaar of vijftien terug, geloof ik. Dit jaar doe ik misschien iets bij café Hesp, daar heb ik meer ruimte. Dan noem ik het 'Woodstock aan de Amstel'. Maar eigenlijk moet ik dit jaar ook een jubileumfeest voor de winkel houden."

Boelen speelt uiteraard ook gitaar en treedt regelmatig op met The Lady­shavers. "Maar dat is meer een hobbyband. Mijn eeuwige frustratie is dat ik veel nummers heb geschreven waarmee ik nooit iets heb gedaan."

Ruud van Meerlant (63), bassist bij The Ladyshavers en daarnaast werkzaam bij de politie ("maar dat is een bijbaantje, ik ben eigenlijk muzikant"), kent Boelen vanaf zijn achttiende.

"In de jaren tachtig hadden we een newwavebandje, Yellow. Die naam hebben we verzonnen omdat onze eerste optreden voor een kanarievereniging was. Toen schreef hij ook al veel nummers, maar verder dan een demo is het nooit gekomen. Peter is ook een beetje laks in die dingen. Maar hij is wel een heel goede muzikant."

Een van die nooit op de plaat gezette Boelenklassiekers is The man in the tree (zie kader); een andere het potentiële zomerhitje Blablabla dat als running gag figureerde in Mama don't like no guitar­pickers 'round here, een documentaire uit 2009 van Jacqueline van Vugt, destijds Boelens buurvrouw.

Echte Amsterdammer
Van Vugt: "De Plug is een soort hangplek, met muziek erbij. Het is een authentieke Amsterdamse winkel, waarvan er al te veel verdwijnen. Peter is ook een echte Amsterdammer, hij kan met iedereen overal over meepraten. Bij hem is het glas altijd halfvol. Maar hij hééft natuurlijk ook een heerlijk leven: hij kan leven van zijn winkel en ondertussen muziek maken met vrienden."

"Hij zegt altijd: 'Ik heb het te druk om de winkel op te ruimen', maar vervolgens hoor je hem de hele dag op zijn gitaar spelen. Geweldig toch? Zelfs over dat gedoe met zijn dochter bleef hij altijd positief en hoopvol."

Het 'leukste' terras van Amsterdam' Beeld Niels Blekemolen

De documentaire gaat ook over Boelens persoonlijk leven en de moeizame relatie met zijn ex . Toen de film werd opgenomen, zag hij zijn dochter nog eens per twee weken, nu helemaal niet meer. Boelen: "Ik heb haar al acht jaar niet gezien, ze is nu twintig. We hebben alleen summier mailcontact."

Er komt alweer een bekende langs. "Hé Joost! Hoe is het?" Waarna hij opgewekt vervolgt: "Ach, ik heb gratis drie kinderen gekregen toen ik met Manon in zee ging. Ze stapte de winkel in, we kenden elkaar nog van vroeger en bleken allebei in scheiding te liggen. Ze had een huisje gehuurd in de Ardennen en vroeg of ik meeging, en zo is het gekomen. We zijn nu achttien jaar samen."

Boelen trekt nog een biertje open, de zon schijnt en de klanten zitten waarschijnlijk ook ergens op een terras. Heeft hij er nooit over gedacht om een kroeg te beginnen? "Manon en ik zouden een enorm goed koppel zijn om een kroeg te runnen. Maar ze heeft een heel leuke baan. En misschien zouden we zelf te veel aan het bier en de wijn zitten."

Wat zijn dan wel de toekomstplannen? "Mijn AOW gaat pas in als 66,8 jaar ben, dus dat duurt nog drie jaar en 8 maanden. Ik kan dit blijven doen tot ik erbij neerval, maar het lijkt me beter als de jongere generatie het overneemt. En dat ik dan nog een paar dagen per week blijf meedraaien. Want De Plug moet wel blijven bestaan: De Plug is voor gitaren wat Concerto is voor elpees."

Spontaan janken

Peter Boelen wil altijd nog iets doen met het door hem geschreven nummer The man in the tree. "Acht jaar geleden is mijn moeder overleden en toen ik het jaar daarop op Samos was, heb ik een nummer voor haar geschreven."

"Ik ging 's nachts nog even op het strand zitten met een drankje, ik was niet dronken of stoned of zo. Maar naast mij stond een heel mooie boom en daar zag ik een bizonkop in, en een kop van een man. Het was net of die boom tegen me praatte."

"De dag erop had ik een nummer, 'The man in the tree', en als ik dat speel, beginnen mensen vaak spontaan te janken. Want iedereen heeft wel iemand verloren."

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden