Plus

De Parade: hilarisch en bizar

De bomen in het park zijn extra gecontroleerd op stevigheid, het feest kan beginnen. De Parade staat weer 17 dagen in Amsterdam, aan de rand van de Rivierenbuurt. Een keuze uit het reusachtige aanbod.

Alex Klaassen en Henri van Loon van H.E.A.R. vermaken het publiek met opgestoken duimen en lullige pasjes. Beeld Casper Koster

De bomencontrole behoort tot de standaardinspectie van het festivalterrein, maar bleek dit jaar geen overbodige luxe: op de vorige locatie van de Parade, het Moreelsepark in Utrecht, knapten door de droogte een paar grote takken van de eikenbomen af. Geen slachtoffers, maar een deel van het terrein was daardoor niet bruikbaar.

Het maakte een beetje inschikken noodzakelijk, naast Hoog Catharijne. Intiem, die minieme afstand tussen sommige tenten, wel onhandig soms. Het geluid van de ene theatermaker kleurde de soundtrack van de andere. Dat kan nog best bijzonder uitpakken.

Extra dimensie

Bij The Place to Be van performancegroep Rotor hoorde ik een stem die als een sportcommentator de verstilde bewegingen van de twee performers begeleidde. Tot het de publiekswerver van een andere tent bleek te zijn. Een extra dimensie aan een uitputtende strijd in stilte als metafoor voor het leven: een man in foetushouding wordt door een ander een torenachtige stellage opgesjord, maar boven aangekomen laat hij zich als een slappe dweil naar beneden glijden. Keer op keer.

Deze sisyfusarbeid wordt gevolgd door een fase van gelijkwaardigheid waarin de toegang tot de top keihard wordt bevochten. In de laatste fase is de afhankelijkheid omgekeerd en laat de sjouwer van het eerste deel zich in blind vertrouwen achterover vallen, wetende dat hij zal worden opgevangen door een nieuwe generatie. Mooi concept dat bijna fysiek voelbaar wordt.

Kleffe vriendschap
Die speaker van die andere tent bleek bij H.E.A.R. te horen, de afkorting van Henry En Alex Rock, oude bekenden op het Paradeprogramma. Henry van Loon en Alex Klaasen zetten met strakke muzikale begeleiding van de broers Jan en Keez Groenteman de tent op stelten.

Een cocktail van snufjes Meeuwis, Bløf en Borsato, een mespuntje Veldhuis en een vleugje Toppers. Klaasen en Van Loon beheersen het spel: met opgestoken duimen, lullige pasjes en het uitventen van een kleffe vriendschap ('bij jou kom ik thuis') wordt het publiek uitstekend vermaakt, zonder veel diepgang, maar dat bomt niet.

De kapstok voor gelikte powerballads en meedeiners in simpele rijmschema's is de wereldreis van het duo ('Azië was zo'n geweldig land!'). Onvermijdelijk is natuurlijk de conclusie dat er niets gaat boven 'jouw land, mijn land, ons land, Holland. Het land van Sinterklaas en Zw... Erik van Muiswinkel'.

Steef de Jong geeft in Sisi Boy de voorkeur aan Oostenrijk. In zijn vorige eenmansoperettes zoals Ludwig en Straussvogel speelde suikerspinkeizerin Sisi een bescheiden bijrol, in zijn nieuwe voorstelling valt De Jong bijna met haar samen. Sisi's stem weeft zich subtiel door zijn eigen verhaal over de zoektocht naar identiteit.

(Artikel gaat verder onder de foto)

Alex Klaasen en Henry van Loon zijn oude bekenden op de Parade. Beeld Casper Koster
Sisi Boy van Steef de Jong (links) is ontroerend, met knappe zang en veel geknutsel met karton. Beeld Bowie Verschuuren

Bus 80 naar Zandvoort
Zo beschrijft hij een presentatie op de Rietveld Academie, waar de docente hem voor een meisje aanziet, en wordt de thuisreis daarna per koets afgelegd, in plaats van met bus 80 naar Zandvoort. Sisi eist later in de voorstelling haar eigen plaats op en relativeert het verheerlijken van haar leven door De Jong. Zo leuk was het allemaal nou óók weer niet.

Op het strand van Zandvoort leert ze hem dat schoonheid overal is, als je maar goed kijkt. Een ontroerende voorstelling met veel knappe zang én geknutsel met karton uiteraard, het handelsmerk van Steef de Jong. Zo begint hij een schilderij van een alpenlandschap met enkele penseelstreken en voltooit hij het in een oogwenk door slim uitvouwwerk.

Juweeltje
Ook de makers van Herinneringen aan mijn broer weten met minieme middelen groot effect te bereiken. Veel meer dan een diaprojector, wat muziekcassettes en elpees voor de soundtrack, en een paar houten panelen als verplaatsbare decorstukken hebben makers Thomas van Ouwerkerk, Sacha Muller en Jos Nargy niet nodig om de poëtische tekst De seringenboom van Toon Tellegen tot leven te wekken, waarin de kinderboekenschrijver afscheid neemt van zijn overleden oudere broer.

Tellegen heeft de drie makers zelf gevraagd het boek tot voorstelling te bewerken. Het is een juweeltje geworden. Die oudere broer was uiteraard een held in de ogen van de jongere. Hij was in staat tot een bovenmenselijk schot met een leren knikker, gooide met brandende sneeuwballen en stopte onverschrokken een vinger in het stopcontact, gewoon om te zien of hij 'aan' zou gaan, net als de radio.

Met 18 jaar ging hij de wijde wereld in om grootse daden te verrichten, 'gewoon omdat hij voelde dat dat moest', maar hij bleef het ijkpunt voor het jongere broertje.

Het drietal op toneel neemt telkens het woord van elkaar over waardoor de licht absurdistische tekst van Tellegen mooi doorrolt. Een voorstelling over afscheid nemen die aankomt, ook als je zelf geen oudere broer hebt gehad.

Thomas van Ouwerkerk, Sacha Muller en Jos Nargy in de voorstelling Herinneringen aan mijn broer. Beeld Sofie Simao

Stomme filmgeschiedenis
Voor mijmeren leent zich de doorlopende voorstelling Cinema Magique van Eye ook uitstekend. Op acht haaks op elkaar staande schermen worden pareltjes uit de stomme filmgeschiedenis getoond.

De tijdloze muziek van Nino Rota, hofcomponist van Fellini, begeleidt de ongebreidelde experimenteerlust van de beginjaren van de cinema. Even verstillen voor je je weer onderdompelt in de drukte, op naar de volgende voorstelling. Of naar de rosé natuurlijk.

De Parade
Tot en met 2 september
Martin Luther Kingpark

Wekelijks een overzicht van de nieuwste hotspots, uitgaanstips, films en restaurants in je mailbox? Schrijf je dan nu in voor de Stadsgids-nieuwsbrief van Het Parool.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden