Column

De oorlogsheld is de vijand geworden

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (35) probeert in Het Parool van maandag, woensdag en vrijdag iets van het leven te begrijpen.

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

In de verte zie ik een duif op het fietspad staan. De vogel kijkt tobberig. Dit is geen tevreden duif.

Vroeger beslisten duiven oorlogen, ja, met een kokertje aan de poot groeiden ze uit tot oorlogshelden, maar tegenwoordig zijn duiven stakkers. Ze stikken in ijsstokjes omdat ijsstokjes op patatjes lijken. Ze poepen standbeelden onder, omdat zij nooit een standbeeld hebben gekregen.

De duiven willen oorlogen winnen, de mensheid redden, ze willen boven de slagvelden zweven en in de richting van de soldaten koeren dat het snel voorbij is, maar de mensheid voelt enkel nog haat voor de duif. De oorlogsheld is de vijand geworden.

Het beest zit nog steeds op het fietspad. Zijn blik is zo leeg dat er ongetwijfeld statiegeld op de ogen van deze duif zit. Maar ik ken duiven, duiven gaan altijd net op tijd aan de kant. Dat vinden ze spannend. Die naderende fiets of autoband doet ze aan de oorlogen van vroeger denken. En toch ga ik iets langzamer fietsen, want hier klopt iets niet.

Afgelopen week las ik een artikel op de website van de BBC en dit artikel draaide maar om één vraag: kunnen dieren zelfmoord plegen? Het was het interessantste artikel wat ik dit jaar heb gelezen, maar ik vond de conclusie zeer teleurstellend. De conclusie was dat het niet kon, omdat dieren niet weten dat ze sterfelijk zijn. Ook zouden dieren de noodzakelijke verbeeldingskracht missen.

Mijn wijlen oma had twee katten. Sherry en Whisky. Een dag nadat Sherry een natuurlijke dood was gestorven, liet Whisky zichzelf van het balkon vallen. Ik zag het gebeuren. Ik hoorde de plof. Maar hij was niet meteen dood, nee, Whisky was sterker dan de drank waar oma hem naar had vernoemd.

In het artikel stond ook iets over parasieten die bepaalde delen van de hersenen van hun gastheer kunnen uitschakelen. Zo bestaat er een parasiet die de angst die muizen voor katten voelen kan uitschakelen. De kat eet de muis op en de parasiet plant zich voort in de kat. Maar is dat dan zelfmoord? Of is het gewoon moord? En een moederspin die zich laat opeten door haar kinderen, is dat zelfmoord of liefde?

Ik kijk nog één keer naar de duif op het fietspad. Naar de groene gloed in zijn grijsblauwe nek en naar zijn blik. Hij kijkt alsof hij wel kan slapen, maar niet meer kan dromen. Ik wil dat hij straks aan de kant gaat voor mijn fiets, maar ik hoop dat hij blijft zitten. Dat hij bewijst dat dieren wel over verbeeldingskracht beschikken.

Met gesloten ogen fiets ik op de vogel af. Ik hoop dat hij zijn ogen open heeft en ziet wat hij wil zien. En dan voel ik het. Wat gehobbel. En wat gekraak. Een dikke man die op een klein bergje schelpen gaat staan.
De duif is dood. Hij is nu in de duivenhemel. Hij is nu op een plek waar mensen de standbeelden van duiven onderschijten. De oorlogsheld is niet meer.

james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden