Column

De oorlogen en rampen stoppen niet en mijn geweten blijft knagen

Elke dag krijg ik een verzoek om te 'crowdfunden.' Voor boeken, voor films, voor cd's. Op een gegeven moment is mijn girorekening leeg.

Theodor HolmanBeeld Wolff

En dan gebeurt er een ramp.

Bijvoorbeeld Haïti. Of een vluchtelingenstroom. Noem maar op, als er maar veel lijdende kinderen te zien zijn.

Ik ben de lulligste niet, dus ik wil voor al die rampen ook iets storten, maar ik ben leeg. Op dat moment krijg ik schuld­gevoel. Een ramp zou er dus verstandig aan doen zich op een voor mij financieel gunstig moment te voltrekken.

Andersom is het ook pijnlijk. Er gebeuren verschillende rampen en ik stort en stort maar, en opeens komt er een door mij gewaardeerde artieste die heel graag wil crowdfunden zodat ze haar accordeon-studie kan afmaken.

En dan geef ik niks.

Nu zou je kunnen denken dat er na een ramp meer behoefte is aan mijn geld, dan wanneer Ingrid die accordeonstudie niet kan voltooien. Toch wil ik liever die Ingrid steunen, zelfs als ik accordeonmuziek haat.

Ik denk dat het te maken heeft met iets wat je 'eindigende beïnvloedbaarheid' zou kunnen noemen.

Er gebeurt altijd wel een ramp en er is altijd wel ergens oorlog. Mijn geld kan misschien wel een beetje helpen - en dat wil ik heus weleens doen - maar er komt nooit een einde aan. God blijft met rampen strooien en krijgs­heren hebben nooit baat bij vrede.

Terwijl Ingrid op een gegeven moment zó goed accor­deon speelt dat ze zelf haar geld zou kunnen verdienen. En daar heb ik dan aan medegewerkt. Mijn hulp kan stoppen.

Maar knaagt mijn geweten dan niet dat ik met dat geld ook een ouderloos geworden kindje had kunnen redden?

Jawel, mijn geweten knaagt, maar ik zal nooit weten of ik een kindje red en als ik dat doe, denk ik ook niet dat dat kindje mij zal bedanken. Dat zou ik ook nooit willen, eerlijk gezegd, maar Ingrid geeft wel een gratis concert voor al haar crowdfunders waar ik gewoon bij kan wegblijven.

In tegenstelling tot een accordeonstudie hebben oorlogen en rampen de hebbelijkheid mijn geweten te pesten, en hoeveel geld ik ook daaraan schenk, het helpt niet. De oorlogen en rampen stoppen niet en mijn geweten blijft knagen.

Tegen een knagend geweten helpt accordeonmuziek, weet ik. Het luisteren ernaar is namelijk een straf.

Reageren? t.holman@parool.nl

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden