Plus

De onwaarschijnlijke romance van parkieten Romeo en Julia

Het is volop lente op Kinderboerderij De Pijp, de sfeer is broeierig. Bij de onwaarschijnlijke romance tussen een tamme en een wilde halsbandparkiet vliegen de vonken er vanaf.

Beeld Kinderboerderij De Pijp

Met vogels is het slecht afspraken maken, de halsbandparkiet is daarin geen uitzondering. Wachten dus maar. Want hoewel het parkietenpaar de hele ochtend met ­elkaar ­troetelde op Kinderboerderij De Pijp, is Romeo nu in geen velden of wegen te bekennen.

Romeo, zo noemen we het mannetje maar. Het vrouwtje heet Julia, natuurlijk. Ze hadden nog geen namen. De meeste dieren van de kinderboerderij krijgen die wel, maar bij vogels en vissen beginnen ze daar niet aan. Dan blijf je bezig.

Vanaf nu hebben we het dus over Romeo en Julia, want hun romance is misschien wel het zoetste liefdesverhaal dat deze kinderboerderij ooit heeft gekend. Hoewel het zeker niet het énige liefdesverhaal is - maar daarover later meer.

Kinderboerderij De Pijp: wie het niet kent, komt er niet zomaar. Het zit verstopt op de Lizzy Ansinghstraat, tussen de sporthal en Hotel Okura. Maar wie de bordjes volgt, belandt opeens in een stukje Amsterdam waar kippen vrij rondscharrelen en varkens in de modder staan te wroeten.

De lente is er duidelijk in volle gang. De bloesem hangt aan de bomen, de varkenszeugen zijn bronstig, de kippen broeds. En te midden van dit uitgesproken lentetafereel zijn daar die twee verliefde halsbandparkieten.

Kritische vragen
Jaren geleden werd Julia bij de vogelopvang afgeleverd met een verminkte vleugel. Het zou niet meer goed­komen: ze kan nooit meer vliegen. In het wild zou de halsbandparkiet geen schijn van kans hebben gehad. Julia kreeg een ruim hok en slijt daar sindsdien haar dagen. Maar niet in eenzaamheid. Integendeel. Terwijl haar ­wilde soortgenoten elke winter hun best moeten doen om ­genoeg voedsel te vinden, staan haar eten en drinken ­altijd klaar.

Interessant, vond de vrij rondvliegende halsbandparkieten­gemeenschap. Er kwam een ruilhandeltje tot stand: Julia's voer ging van snavel tot snavel door het gaas naar de wilde parkieten, in ruil voor aandacht en zo nu en dan een versnapering uit de buitenwereld. En ergens tijdens deze transacties kwam Romeo in beeld en sloeg de vonk over.

Wat betreft de halsbandparkiet in het algemeen: hoe zit het ook alweer met deze tropische, gifgroene krijsers die inmiddels overal in Amsterdam - en ver daarbuiten - opduiken? Vijftien jaar geleden zaten er nog maar een paar in het Vondelpark. ­Inmiddels zijn ze zo ingeburgerd, dat nog maar weinig mensen zullen beseffen dat ze eigenlijk uit India en Afrika komen. En ze nemen snel toe in aantal.

Zo snel, dat er kritische vragen worden gesteld over hoe welkom deze ­vogels nog zijn. Vorig jaar luidden Europese wetenschappers de noodklok en werd het platform Stop invasieve ­exoten opgericht. Halsbandparkieten ontwrichten de ­Nederlandse flora en fauna, is de gedachte.

Onze stadsbiologen zien het vooralsnog minder somber in en de Vogelbescherming maakt zich ook nog weinig zorgen. Maar dat de halsbandparkiet hier floreert, is duidelijk.

Halsbandparkieten-paar Romeo (vrije vogel) en Julia (tam) liefkozen elkaar dagelijks via het gaas. Beeld Kinderboerderij De Pijp

Vrij door de stad dartelen is Julia niet meer gegeven, maar de lente viert ze als geen ander. Geduldig wacht ze op het bezoek van haar trouwe Romeo, die onregelmatig, maar toch zeker dagelijks, zijn pootjes in het gaas haakt en de tijd neemt voor een ritueel van kroelen, kirren en - ­volgens ooggetuigen - paren. Door het hek heen. San Montfort (50) en José Strop (61), die allebei al geruime tijd bij de kinderboerderij werken, hebben zelfs eitjes ­gevonden. Strop: "Het is alleen nog onduidelijk of ze bevrucht zijn."

Onwaarschijnlijke liefdes
Romeo laat zich nog steeds niet zien, in tegenstelling tot pauw Donder, die krijsend op het dak van de volière staat met zijn staartveren in volle glorie. "Ook dat is lente," zegt Strop. "Maar ik vind het een rotbeest. Hij heet niet voor niks Donder."

Even filosoferen dan maar, over het waarom van die liefde tussen de manke, bijna tamme Julia en de wilde, vrije Romeo. Montfort: "Misschien schept het een band dat ze allebei iets mankeren. Want Julia heeft die vleugel, maar Romeo mist een oog: de lamme en de blinde dus."

Iets verderop speelt zich nog zo'n onwaarschijnlijke liefdesaffaire af. De konijnen Gijs (8) en Cleo (1) delen niet ­alleen een hok, maar ook lief en leed.

Naast het signifi­cante leeftijdsverschil is er ook een duidelijk contrast in uiterlijk. Gijs is een kolossale lobbes in vijftig tinten bruin. De kleine Cleo is tenger en spierwit, met donkere, zwart omrande ogen. Strop: "Vanaf het moment dat ze elkaar zagen, konden ze niet van elkaar afblijven. Dit moest zo zijn."

Seksvakantie

En dan is er nog Jodi, het Husumervarken, dat net terug is van een seksvakantie op een boerderij. Er is gepaard met de bronstige soortgenoot die haar daar opwachtte, mogelijk zijn er biggen op komst. Dat de twee vrouwtjesezels die elkaar in de lente regelmatig berijden zich voortplanten, staat de natuur niet toe. Montfort: "Ze doen dit vooral om te laten zien wie er de baas is."

En terwijl de hanen om hun hennen heen draaien en de pauw zijn lustkreten uitslaakt, blijft het stil bij het hok van Julia. Geduldig wacht ze op haar stok tot Romeo weer aanwaait. Vanmiddag komt hij niet meer. Want zo mooi als de liefde, zo onvoorspelbaar is hij ook.

Beeld Jules Jessurun
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden