Plus

De obsessie met vernietiging is een treffende typering van Nico

Het seks, drugs en rock-'n-rollplotje zal niemand betoveren, maar Nico, 1988 is toch een indrukwekkende ervaring. Trine Dyrholm speelt Nico met een rauw fatalisme dat doorgaans is voorbehouden aan mannelijke rocksterren.

De in 4:3-formaat geschoten beelden zijn toegesneden op de nacht.Beeld -

Waarom Nico (Trine Dyrholm) het zo fijn vindt in Manchester? Omdat die stad doet denken aan het Berlijn van haar jeugd, kapot geschoten door de geallieerden.

Dat is haar vroegste herinnering en dus een levenslange bron van weemoed. Nu, als volwassene, loopt ze rond met een bandrecorder. Ze probeert geluiden te vangen die lijken op de bommen uit 1945.

Obsessie met vernietiging
Die obsessie met vernietiging is een treffende typering van Nico. Ze werd geboren als Christa Päffgen en groeide uit tot het eerste supermodel, een lieveling van Andy Warhol en gelegenheidszangeres van The Velvet Underground. Daarna begon ze een, zeker artistiek ­gezien, geslaagde solocarrière.

In 1986, als deze film begint, is haar legendarische schoonheid verwaterd. Alcohol, sigaretten en heroïne hebben hun tol ­geëist. Toch gaat ze dankzij haar manager weer op tour door een nog hevig verdeeld Europa.

Wie er komt kijken, zal Nico worst wezen. Commercieel succes interesseert haar nauwelijks. Als ze al een doel heeft, lijkt dat impliciet: proberen uit te vogelen wie of wat er van haar over is nu ze de vijftig nadert.

Een indrukwekkende ervaring
Het seks, drugs en rock-'n-rollplotje zal niemand betoveren, maar toch is Nico, 1988 een indrukwekkende ervaring. De in 4:3-formaat geschoten beelden zijn toegesneden op de nacht. Kleuren lopen in elkaar over, de grove korrel houdt ­details onder de pet.

Nico is op haar best in smoezelige clubs, naast twijfelachtige figuren en zonder enige pretentie over de toekomst. De scènes die zich overdag afspelen, zien eruit als een lange, pijnlijke kater.

Trine Dyrholm speelt Nico met een rauw fatalisme dat doorgaans is voorbehouden aan mannelijke rocksterren. Haar persoonlijkheid druipt van het scherm, of ze nu pasta eet aan de keukentafel of, als er in Praag geen heroïne voorhanden is, een fantastisch concert geeft. Dyrholm zingt ook nog eens zelf. Dat hoor, zie en voel je. Een van de beste rollen van 2018.

Nico, 1988

Regie Susanna Nicchiarelli
Met Trine Dyrholm, John Gordon Sinclair, Sandor Funtek
Te zien in De Balie, FC Hyena, Filmhallen, Studio/K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden