Recensie

De nieuwe metro-ingang van CS: 'Een roltrap is maar zo gewoontjes tegenwoordig' (****)

De toekomst is begonnen, in ieder geval een beetje dan. Oké, op de Noord/Zuidlijn moet de reiziger nog meer dan drie jaar wachten, maar op het Stationseiland worden langzaam maar zeker de contouren duidelijk van de entree van Amsterdam.

Beeld Elmer van der Marel

Het monumentale stationsgebouw van architect Pierre Cuypers heeft gezelschap gekregen van een futuristische metro-ingang. Een gelikte loopband schuift passanten zó het ondergrondse in. Een roltrap is ook maar zo gewoontjes tegenwoordig. En gezien de enorme aantallen mensen die de komende jaren gebruik gaan maken van deze en andere ingangen, is bewust gekozen voor een band: op een roltrap staan mensen stil, op een band blijven de meeste in beweging, bewijst onderzoek.

Het doet vooral denken aan Schiphol, de plek waar het verwerken van enorme hoeveelheden reizigers is verheven tot kunst op industriële schaal. De loopband had zo maar heel erg een bouwsel op de verkeerde plek kunnen worden, maar op deze eerste échte ochtend kan alleen maar worden gezegd dat het Centraal Station deze ingang past als een oude schoen. Vooral voor wie van beneden komt zijn de 25 seconden op de loopband een reis van een strakke, helverlichte ondergrondse wereld naar de laat negentiende-eeuwse omgeving van Cuypers. Als tegen negen uur de zon doorbreekt, is zelfs de uitlichting van CS monumentaal.

Gisteren werd de ingang officieel geopend, maandagochtend krijgt deze de eerste reizigersstromen te verwerken. Onwennig stappen mensen op de loopband. Wie verwacht dat die glad is geworden door de felle hagelbuien van even daarvoor, wordt positief verrast: zo stroef als een huis. De glijpartijen bij de zuidelijke metro-ingang ruim een jaar geleden blijven ook onder de barre omstandigheden van deze vroege ochtend achterwege.

Beneden wordt hoe langer hoe zichtbaarder waar zich de komende decennia miljoenen reizigers langs zullen haasten: een ruim opgezette hal, overal in- en uitgangen. Het is er fris en zelfs een beetje fruitig.

Boven krijgt ook het Stationsplein vorm. Steeds meer houten schotten verdwijnen, steeds meer bouwketen worden opgeruimd en weggehaald. Weids is het, weidser dan menig tiener of twintiger zich zal herinneren. Wie zich omkeert richting stad heeft Amsterdam aan zijn voeten. De Rode Loper, het betonnen tapijt waarover wandelaars obstakelloos de binnenstad moeten bereiken, begint hier op het plein. Als de hekken voor het water nu eens worden weggehaald, kan iedereen zien dat het Stationseiland ook echt een eiland is. Nu alleen die NZ-lijn nog.

 
Nu alleen die NZ-lijn nog
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden