De nieuwe holocaust

FRENK DER NEDERLANDEN

Voor Bert Dorenbos, ooit het gezicht van de EO, is abortus het grote kwaad.

Mijn oma zaliger was een zeer godvruchtige vrouw. Ze bad de ganse dag door en ging 's zondags trouw twee keer naar de kerk. De Heilige Schrift was de maat der dingen en op haar televisie klonk alleen het woord van de Evangelische Omroep. Toen ik naar Amsterdam verhuisde, begon ze subiet over Sodom en Gomorra.

Mijn oma is alweer jaren dood - God hebbe haar ziel. Maar de man die lang het gezicht van haar omroep was, zwerft nog langs 's Heeren dreven. Dorenbos heet hij, Bert Dorenbos, en Bert (Assen, 1942) richtte met zijn vrouw Willy in 1985 de Stichting Schreeuw om Leven op. En daarmee trekt hij ten strijde tegen het kwaad in de wereld: kinderpornografie, naaktstranden, Harry Potter, Madonna en vooral de voze zonde der abortus.

Deze maandag voerde zijn queeste hem naar de grote stad, naar de Dokwerker, waar hij en zijn medestrijders de Heer der Heerscharen om vergeving zouden vragen. In de hele wereld worden elke dag honderdduizend ongeboren vruchten in de moederschoot afgemaakt. Wee dan en huiver, want Armageddon is nabij.

Omdat God het retedruk heeft, was ik ruim op tijd op het Jonas Daniël Meijerplein, maar van Dorenbos cum suis geen spoor. Zelfs hier had het virus van de kaalslagers toegeslagen. De stoere havenarbeider van Mari Andriessen keek nu uit over een bouwput van het rioolgemaal. Het grachtenwater stonk en onwillekeurig vroeg ik me af of het beton ook op deze plek in het moeras wegzakt. There's something rotten in the state of Amsterdam.

Bij het monument trof ik een man met een zalvende blik in zijn ogen. Hij had een oude koffer bij zich, die met Jodensterren was beplakt. ''Ik maak een documentaire over de Prayer Train,'' zei hij. ''Daarmee gaan we vanavond naar Auschwitz. Abortus is de nieuwe Holocaust.''

Mijn mond viel open, maar voordat ik hem van repliek kon dienen, verscheen Dorenbos ten tonele. Hij was in gezelschap van drie vrouwen en met deze vrome schepselen spreidde hij een rood kleed uit, waarop ze honderd paar babyschoentjes rangschikten. Aan de schoentjes zaten kaartjes, en op die kaartjes stonden - onder het kopje 'In loving memory' - de namen van de gekraakte foetusjes: 'Adam, aborted 1973, Los Angeles.' 'Jake Ryan. I'm so sorry for my decision. Mommy.' 'Enoch, Houston, Texas - You were and then you were no more. Walk with God.'

Steeds meer vrouwen en mannen uit landen als de Verenigde Staten, Canada en Kenia voegden zich bij de pelgrims. Ze knielden rond het kleed, vouwden hun handen en sloten hun ogen. Dorenbos ging voor in gebed. Hij dankte God voor zijn steun in de strijd tegen het stille kwaad, dat in de duisternis wandelt en meer slachtoffers maakt dan toen de verderfengel door de straten van Egypte stoof. ''We're calling the nations to stop abortion.''

Een vrouw met de pop van een foetus in haar handen barstte in snikken uit. ''Ik heb zo'n spijt,'' zei ze, en dikke tranen biggelden over haar wangen. Haar buurvrouw hield het ook niet meer droog en voordat ik het wist, begon bijna iedereen te snotteren. Ze spraken over leugens en martelingen - 'de armen en benen die gebroken worden' - en vielen elkaar in de armen. Eén vrouw begon luidkeels te jammeren en een andere blies op een hoorn. Ik werd er bang van.

''De Joden konden geen kant op,'' zei Dorenbos, ''net zo min als de ongeboren kinderen die het slachtoffer worden van de nieuwe holocaust. In Auschwitz belijden we onze schuld en vragen we God om vergeving.''

Mijn oma draaide zich om in haar graf.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden