Ashgan El-Hamus.Beeld Agata Nowicka

De naam is Semi def – zoals in principe alles, altijd

PlusAshgan El-Hamus

Een ‘af’ script opsturen, voelt denk ik een beetje hetzelfde als je kind voor het eerst naar school brengen. ­Rugzak om, veters gestrikt, haar in de lak en dan ­loslaten, terwijl jij alleen maar wil vasthouden. Scripts zijn namelijk net als kinderen nooit af.

Zo woonde er de afgelopen maanden een twaalfjarig meisje bij mij, met een mond zo groot dat de hele wereld erin past. Iedere dag als ik mijn werkkamer in kwam lopen, zat ze mij daar op te wachten, in een korte hotpants of iets anders dat aan alle kanten te strak zat. Haar kleren verklapten dat ze haast heeft met het leven.

Maar vandaag stap ik de werkkamer binnen met een knoop in mijn maag. Vandaag moeten we afscheid nemen. Ik klap mijn laptop open, open het script en daar is ze. Zoals dat gaat met kinderen, zijn zij overal altijd eerder klaar voor dan jij. Ze heeft haar rugzak al om en kijkt op.

“Gaan we al?”

“Nee, maak je geen zorgen, we hebben nog genoeg tijd. Ik kan je haren nog invlechten en we kunnen een lang en emotioneel afscheid doen. Met tranen en al. Het is niet niks.”

Ze zucht.

“Ik kan m’n haren toch allang zelf invlechten.”

“Dat weet ik, maar soms is het fijn als anderen dingen voor je doen, ook al kun je het zelf. Ik kan ook zelf koken en ben toch blij als iemand anders het voor me doet. Snap je?”

“Moet ik voor je koken?”

“Niet vandaag, andere keer misschien. Vandaag gebeuren al genoeg grote dingen. Hoe voel je je? Ben je zenuwachtig? Dat mag.”

Verwoed is ze begonnen haar haren in te vlechten. Het puntje van haar tong raakt bijna haar neus aan. Het was me nooit eerder opgevallen dat ik haar een lange tong had gegeven.

Terwijl zij vlecht, scroll ik nog eens door haar heen, zet nog wat punten, vervang hier en daar een woord. Ze kijkt naar de woorden die ik vervang, de plekken waar ik punten zet.

“Nu ben je het gewoon aan het uitstellen. Waarom zouden we zo lang doen over iets dat sowieso gaat gebeuren! Ik heb m’n tas al om!”

Ik kijk op, haar haren zijn ingevlochten. Ik scroll nog eens door haar heen, op zoek naar nog een plek voor punten, maar kan er geen vinden. Ik zucht.

“Vind je zelf dat je af bent?”

Ze lacht me uit, veel te snel. Ze doet alles altijd te snel.

“Vind JIJ zelf dat je af bent?”

Ik schud mijn hoofd.

“Ik denk het niet.”

“Dan ben ik toch al helemaal niet af! Jij hebt mij geschreven en jij bent nog niet eens af!”

Ik kijk naar de vlechten die scheef over haar hoofd lopen; het ziet er niet uit. Er bestaan geen definitieve versies. Niet van kinderen, niet van ouders, niet van scripts. Dus sla ik haar op, op het bureaublad, een plek voor dingen die nooit helemaal af zijn, en klik op ‘wijzig naam’: Semi def – zoals in principe alles, altijd.

Nog snel schuif ik Semi defs rugzak recht, check of haar veters goed vastzitten. Dubbele knoop. Niet vallen. Lief zijn tegen de andere kinderen. Van je afbijten, maar nooit zo hard dat je tandafdrukken achterlaat. De mensen weten je altijd te vinden. Ze rolt met haar ogen, ze moet gaan.

3,2,1, sent.

Zonder om te kijken rent ze weg, een wijde wereld in, en ik hoop alleen maar dat niemand haar om haar ­scheve vlechten zal uitlachen.

Morgen begin ik aan een nieuwe versie nul, die, godzijdank, nog even niet naar school hoeft.

Reageren? a.elhamus@parool.nl

Op deze plek wisselen de filmmakers Norbert ter Hall en Ashgan El-Hamus elkaar om de week af.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden