De mythe van Pulgrum (11)

Terwijl Sanne Kort - het hockeymeisje dat Lars het hoofd op hol heeft gebracht - in het huis van haar vader een jongen ontvangt, heeft Lars een enge droom.


Zijn konen en het puntje van zijn neus gloeiden van de lange middag in de zon. Lars was halverwege zijn bokbiertje toen de avond het echt te koud werd om nog buiten te zitten. Binnen op de bank trok hij een plaid over zich heen. Op zijn Iphone nog steeds geen bericht van Sara. Hij bleef rillen. Door de vele biertjes voelde hij zijn kriebelhoest niet meer. Zou hij licht verbrand zijn? Gelukkig had hij de kinderen verschillende keren ingesmeerd. Zappend viel hij in Bitter Moon van Roman Polanski. Emmanuelle Seigner zit met een opengevallen badjas aan de ontbijttafel en zet een pak drinkyoghurt aan haar mond. De trage vloeistof druipt via haar mondhoeken over haar naakte lichaam weg. Was Seigner eigenlijk nog steeds getrouwd met Polanski? Zij scheelden maar liefst 33 jaar, wist Lars. Terwijl hij maar 22 jaar ouder was dan S., zoals hij de zeventienjarige Sanne Kort inmiddels noemde. Met zijn ogen dicht prevelde hij boven zijn glas "L..S", De "S" blies hij telkens uit. "L.. Ssss... Ell..esssss... Ellesss.. Dallas Alice... Who the fuck is Alice....L..S in Wonderland..."

S. lag op de bordeauxrode leren bank van haar vader. Boven haar het op linnen gereproduceerde schilderij van Magritte, Ceci n'est pas une pipe. Tussen haar en een enorme flatscreen lag op de glazen salontafel een pizzadoos open met nog twee halve uienringen in een plasje vet. Ze had twee glazen witte wijn gedronken in de zon op het terras van Koning. Ze schrok telkens wakker in een andere scène van Bitter Moon. Toen ze opnieuw wakker werd, was er reclame. De bel. Terwijl ze de gang inliep, merkte ze dat ze de keukenklok niet scherp zag. Ze vond het vreemd dat ze niet bang was. Door de ringen in het glas van de voordeur zag ze het profiel van Ellard uit Eenrum. Ellard zat een klas lager op het Praedinius, maar ze had op hockeyfeesten al verschillende keren met hem gedanst. "El..." Ze hield op met praten. Met zijn lange armen omhelsde hij tientallen flessen witte wijn. Ze wilde niet verbaasd zijn. Ze wilde groot zijn. "Ik heb een vriend uit Baflo meegenomen", grijnsde de rossige Ellard. Op de stoep stak een donkere jongen met dreadlocks zijn hoofd boven de heg. Ellard begon te lachen en te hoesten.

Lars werd even wakker. Hij kende dit beeld. Het was het slotbeeld. Je zag het golvende wateroppervlak van de zee vanaf het cruiseschip, waarop het verhaal van Bitter Moon wordt verteld. Even daarvoor hebben de zelfbenoemde schrijver Oscar en zijn veel jongere vriendin Mimi na een vernietigende liefdesgeschiedenis een zeemansgraf gekregen. De zee heeft zich vredig gesloten en het kwaad verborgen. Als de aftiteling begint te lopen staat op het plankier van het dek het keurige Engelse echtpaar, dat haast was meegezogen in de overspelige en erotische fantasieën van de schrijver en zijn vriendinnetje. Ze houden elkaar huilend vast. Niet uit liefde, maar omdat ze weten dat het beter is een gelukkig huwelijk te veinzen dan in de realiteit van de grenzeloosheid te geraken.

Hoorde hij nou nog steeds jongens springen in het Boterdiep? Zo laat? Zo koud?

De schuurdeur. Sara? Zijn ware S. "Kom maar in de armen van L." Hij kreeg de plaid niet van zich af. Zijn keel deed pijn.

Lars keek door het plankier van de omloop en zag hoe een rossige jongen in een zwembroek met grote halen voer van de brug gooide om karpers naar boven te krijgen. Een zwarte Volvo liet de houten draaibrug rammelen. De jongen trok een enorme snoekbaars met een werphengeltje omhoog. Het zilveren gevaarte lag als een verzopen kind in zijn armen, maar begon plots te spartelen als een haai. Toen Lars weer keek zag hij alleen nog schuimbellen op het zwarte water van het Boterdiep.

"L, wat lig jij hier?" Het was S, de ware. Met opengevallen badjas stroomden de tranen over haar wangen, langs haar lichaam naar beneden. Zodra ze de grond raakten werden het letters. Lars kreeg nog steeds de plaid niet van zich af. Hij deed zijn mond open. In plaats van woorden stroomden letters uit zijn mond. Tussen de letters op de grond stonden de kapitalen L en S overeind. LS! Haastig maakte Lars er woorden van. "Lectori Salutem, geachte lezer, nu bent u aan de beurt. Stiekem kijkt u mee in mijn hoofd! U huivert, u geniet, u oordeelt, maar het speelt zich af in uw eigen hoofd, waarde lezer. Het is uw mooigemaakte waarheid van de kwade realiteit. Verum, Bonum et Pulchrum. Eenrum, Bedum et Pulgrum. Ik droom niet. Ik word gedroomd. S wordt gedroomd. Ik ben niet Lars Top. Ik ben u, LS in Wonderland."

Wordt vervolgd

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden