Column

De mooiste periode van mijn leven begon met knakworsten

James Worthy Beeld Agata Nowicka
James WorthyBeeld Agata Nowicka

De eerste keer dat ik haar huis binnenliep, zag ze dat ik aangeschoten was. Maar ze zei niets. Ze trok een blik knakworsten open en gooide deze in een pannetje. Ik ging op de bank zitten, pakte de afstandsbediening van de leuning, bestelde de film Drive en drukte op pauze.

Zij stond in de keuken witte bolletjes te smeren en niet veel later legde ze vier halve knakworsten op elk bolletje. Over deze worsten liet ze een grote klodder mayonaise glijden, en in die grote klodder mayonaise deponeerde ze een kleine klodder ketchup. Toen, op dat moment, wilde ik al met haar trouwen. Gewoon omdat ze wist dat ketchup het lekkerste smaakt in combinatie met buitensporig veel mayonaise.

Ik zag mijn droomvrouw in de keuken staan. Want deze vrouw wist dingen. Toen ze twee eetlepels gefrituurde uitjes in de sauzen liet vallen, sms'te ik naar mijn beste vriend dat hij mij de komende tijd minder zou zien.

In die nacht keken we de film Drive vier keer en de laatste drie keer wachtte ik steeds op één scène. Die dat Ryan Gosling door de gang loopt met het slapende zoontje van zijn buurvrouw in zijn armen.

Zijn grote jas met de schorpioen op de rug hangt over het kleine ­lichaam van zijn buurjongen. Je ziet alleen het gezicht van het jongetje en de rug van Gosling. Je ziet alleen de complete overgave van een klein kind dat een veilig plekje heeft gevonden om te slapen.

Vijf maanden later was mijn vrouw zwanger. Ze plaste over zo'n zwangerschapstest op 21 december 2012. Ze plaste over zo'n zwangerschapstest op de dag dat de ­wereld zou vergaan. Maar de wereld verging niet. De Maya's zaten ernaast. En ook al hadden ze het wel bij het juiste eind gehad, tja, dan had de wereld best mogen vergaan, aangezien er een nieuw heelal in de buik van mijn vrouw aan het ontstaan was.

In de vroege ochtend van 20 augustus 2013 liep ik door onze hal met mijn zoon in mijn armen. Een paars mutsje op zijn hoofd. Mijn jas over zijn pasgeboren ­alles.

Opeens lag er melkpoeder in de keuken waar ze ooit knakworsten voor mij had gemaakt. In de periode dat ze knakworsten voor mij maakte, was ik nog een jongen. Ik had niet veel. Ik had een huurschuld en een beetje talent. Zij had alles al. Een koophuis, een auto en een goed salaris. En ik heb me in alles aan haar opgetrokken.

Ik trek me aan haar op en zij fluistert soms in mijn oor dat ik los kan laten en kan beginnen met vliegen. Ze maakt van onze liefde een trapezeoefening. Ze maakt een circus van mijn hart, want ik loop op mijn tenen, terwijl ik haar op mijn handen draag.

Ze is vandaag jarig. Mijn zoon is een tekening voor haar aan het maken. Blauw gekras naast rood gekras naast zwart gekras. Hij zegt dat het een boerderij moet voorstellen. Ik geloof hem maar op zijn woord.

Mijn vrouw is vandaag jarig. Er staat een pannetje op het vuur. Ik tel de knakworsten in het pannetje. De mooiste periode van mijn leven begon met knakworsten. Ik tel de knakworsten in het pannetje. Het zijn er drieënveertig.

De in Amsterdam geboren en getogen schrijver James Worthy (1980) probeert in zijn columns iets van het leven te begrijpen. Lees al zijn columns terug. Reageren? james@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden