De missie is volbracht

'Het stuk omhoog, de tunnel uit, is behoorlijk pittig.' Foto ANP Beeld
'Het stuk omhoog, de tunnel uit, is behoorlijk pittig.' Foto ANP

Zijn Dam tot Damloopteller staat op 386,4 kilometer. Nog één editie en Henny Schneider (58) heeft de weddenschap die hij met zijn broer sloot gewonnen. Maar eerst loopt hij de route met ons langs, aan de hand van zes strategische plekken.

Prins Hendrikkade

'De eerste keer startten alle deelnemers echt voor het Paleis op de Dam. Dat bleek een flessenhals. Niemand kon doorlopen. Met de jaren schoof de startlijn elke keer een stukje naar voren. Met nu als vast vertrekpunt de Prins Hendrikkade. Als ik daar sta, vlak voordat ik ga lopen, ben ik gespannen. Ik voel meestal ook allerlei rare dingetjes, ben bang dat een blessure de kop op steekt. Dat is psychisch.''

IJtunnel

'De eerste keer dat ik meeliep wist ik niet wat de Dam tot Damloop was. Maar dat je door de IJtunnel mocht lopen, vond ik een hele happening. En dat vind ik nog steeds. Je loopt met de massa mee, de weg versmalt en het idee dat je onder water doorloopt, is mooi. In de tunnel gaat iedereen oorverdovend gillen. Ik niet. Ik ben niet zo'n giller. Het gevoel dat er te weinig zuurstof is voor al die mensen probeer ik weg te drukken. Het lijkt alsof je moet happen naar adem. Daarom ben ik blij als ik het aan de andere kant van de tunnelbuis weer licht zie worden. Het is toch spannend. Stel je voor dat je valt of dat er iets anders gebeurt. Het stuk omhoog, de tunnel uit, is behoorlijk pittig. Een drumband en een hoop publiek wachten je daar op. Heel gezellig die sfeer. Die krijg je gegarandeerd mee.''

Stoombootweg

'Mijn schoonmoeder woont in deze straat. Daarom staan zij en mijn vrouw en twee dochters me daar aan te moedigen. Ze houden die dag altijd vrij. Twee tot drie kilometer voordat ik die plek passeer, is het een fijn moment te bedenken dat ik ze snel weer zie. Op ongeveer honderd meter afstand begin ik naar links te lopen. Zo kan ik ze goed zien. Ik steek mijn hand op en mijn zwager maakt een foto van me. Bij de tiende keer hadden ze een spandoek gemaakt met het aantal kilometers dat ik in totaal gelopen had. Een andere keer stond er groot 'kanjer' op. Ik weet niet wat ze dit jaar gaan doen, maar het werkt altijd motiverend. Soms zien ze dat ik het wat moeilijker heb. De ene keer zit je lekkerder in je vel dan de andere. Ik krijg een fles drinken en een sinaasappeltje mee. Ik zie meer bekenden op deze weg, zoals buren die even schreeuwen. Allemaal oppeppers voor de rest van de race.''

Noorder IJ- en Zeedijk

'Dit stuk is echt afzien. Het enige prettige is dat er om de kilometer een tijdbord staat waardoor je kunt zien of je niet verzwakt. Er staan hier weinig mensen te kijken. Al word ik vaak aangemoedigd door een man die ooit bij hetzelfde bedrijf werkte als ik. Hij schreeuwt altijd even naar me. Daarna zet ik mijn verstand op nul. Ik merk dat ik wanneer ik inzak, ga denken: 'waar doe ik het allemaal voor?' Mijn benen worden zwaar en ik wil niet terugvallen op wandelpas. Juist dan zet de vermoeidheid in. Je kan beter een tandje terugschakelen in het tempo. Maar ik heb een behoorlijk doorzettingsvermogen en als ik op de dijk bij Zaandam kom, is het echt geweldig.''

Peperstraat

'Als ik naar de finish loop, is dat een emotioneel moment. Als je zelf niet loopt, kun je je dat niet voorstellen. Maar je hebt het toch weer gehaald. De eerste veertien jaar heb ik samen met mijn broer aan de Damloop meegedaan. We hadden een weddenschap gesloten met de afspraak 25 keer mee te doen. Hij moest na 1998 helaas stoppen vanwege slechte knieën. Bij zijn laatste keer liepen we samen over de finishlijn. Daar is een foto van. Het was een nog emotioneler moment.

De Peperstraat is breed. Een man blèrt door de microfoon en ik probeer een sprintje te trekken. Dat lukt me nog. Moe, maar voldaan de streep over. Elke keer dacht ik 'nog zoveel edities voor de 25ste'. Wat er ook gebeurt, al doe ik het kruipend, ik doe mee. Ik heb zelfs een keer met antibiotica gelopen. Heel stom natuurlijk. Het had een hartaanval kunnen veroorzaken.

Na het uitblazen stap ik op de fiets en ga ik naar huis. Heel lekker om even een moment alleen te zijn. Ik ben niet zo'n prater. Het fietsen helpt ook tegen spierpijn, daar heb ik nooit last van gehad.

De meest speciale editie? Dat wordt deze. De missie is volbracht.'' (MARTINE VAN DEN HEUVEL)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden