Plus De strijd om de tijd

De migrant: 'Ik wil laten zien dat ik ­weer meedoe'

Nederland is kampioen deeltijdwerk. Waarom eigenlijk? Een serie over persoonlijke keuzes in de verdeling van werk en zorg. Vandaag: de enige tijd voor elkaar hebben Vaishali Kakkar en Pranav Puri in de auto op weg naar hun werk.

Vaishali Kakkar (links) en Suhana. Pranav Puri (rechts): 'Als Vaishali meer gaat verdienen, word ik wel huisman.' Beeld ivo van der bent

Als ik thuis ben, had ze gedacht, staat er elke avond heerlijk eten op tafel, is het huis permanent aan kant en geniet ik de hele dag van mijn baby. Boy, viel dat even tegen.

In de woorden van Vaishali Kakkar (33): "It crashed in my face." Aan het eind van de dag was ze gesloopt, stond er helemaal niets op tafel en was ze alleen maar met haar kind in touw geweest. "Mijn leven draaide om zorgen en eten geven. En als ze sliep, kon ik alleen maar op de bank zitten en uit het raam staren."

Opeens was ze alleen maar moeder, in plaats van de veelbelovende wetenschapper die ze altijd geweest was. "Ik ontmoette ook niemand meer. Ja, andere moeders, maar dan ging het gesprek alleen over de kinderen."

Ze had, toen ze zwanger werd, haar baan opgezegd bij het VUmc. "Ik wist niet hoe ik als moeder zou zijn," zegt ze. "Maar ik wist wel dat ik mijn kind niet na drie maanden naar de crèche zou willen brengen."

Ze stopte - in haar vakgebied, neuroscience, was het niet moeilijk aan werk te komen. Ze zou wel zien. Maar na een jaar was het meer dan genoeg. Dus nu werkt ze weer, bij het AMC. Fulltime.

Groningen
"Ik wil laten zien dat ik weer meedoe, dat ik 'on the market' ben. Fulltime werken is mijn ritme: als ik elke week een dag zou missen, zou ik minder experimenten kunnen doen en minder resultaten kunnen behalen."

Kakkar werd geboren in het noorden van India. Na haar bachelor biofysica wilde ze buitenland­ervaring opdoen. Van Nederland had ze nog nooit gehoord, in haar wereld wilde iedereen naar het Max Planck Instituut, in Duitsland. Een vriend wees haar op een onderzoeksmaster in Groningen - de 'g' komt er vrij geloofwaardig uit - waar ze een beurs aanvroeg en kreeg.

Ze hoefde alleen het Nederlandse collegegeldtarief te betalen, in plaats van de 10.000 euro voor internationale studenten, en kreeg een maandelijkse toelage. Een jaar later kwam Pranav Puri, haar vriend en studiegenoot, op helemaal een riante beurs: zelfs zijn vliegticket werd vergoed.

Kakkar, simpel: "Een deel was geluk, je moest maar net weten van deze beurs en deze opleiding. En verder hebben we er zelf gewoon keihard voor gewerkt."

Groningen was fantastisch. Ze voelden zich er heel welkom. In Amsterdam, Rotterdam en Leiden wil iedereen wel studeren, legt ze uit, net zoals in India iedereen naar Delhi wil. Maar vanuit India gezien was heel Nederland 'buitenland', waar je precies terechtkwam was van secundair belang.

'Quick fix'
Dus was de gemeenschap in Groningen heel internationaal georiënteerd. Ze promoveerde in Groningen, en ging daarna aan de slag bij het VUmc. Dat was een omslag. "Mensen waren veel minder vriendelijk. Een collega vroeg me letterlijk wat ik eigenlijk kwam doen, als buitenlander."

Inmiddels doet ze onderzoek naar kanker in het Amsterdam UMC, locatie AMC. Echtgenoot Puri werkt bij een biotechbedrijf in Leiden. Hun leven in één woord, zeker nu dochter Suhana (2) er is: crazy.

Om zes uur staan ze op, om tien over half acht zitten ze met zijn drieën in de auto. Dan zet Puri moeder en kind af bij het AMC: Suhana gaat daar naar de opvang, Kakkar zit om kwart over acht achter haar bureau.

Puri rijdt dan door naar Leiden. Om half zes pikt hij beiden weer op en rijden ze terug naar Bussum, waar ze een huis huren. Dan is het koken, eten - een 'quick fix' voor Suhana, vaak een restje van de vorige dag - bad- en bedritueel, en het huis schoonmaken.

Als dat allemaal achter de rug is, is het negen uur en zijn ze gevloerd. Soms moet er dan nog worden gewerkt, maar eigenlijk is Kakkar dan nergens meer toe in staat. Als het even kan, rolt ze rond half tien in bed.

Familietijd
We vragen haar wanneer ze tijd voor zichzelf heeft. Bloedserieus: "Ik heb een half uur lunchpauze." Maar dan voegt ze eraan toe dat ze niet voor niets met zijn drieën forenzen.

"Eerst ging Pranav zelf met de trein naar Leiden, en Suhana en ik met de auto. Maar toen spraken we elkaar dus echt nauwelijks. Nu hebben we tijd in de auto om bij te kletsen. Dat is onze familietijd."

Mensen vragen haar weleens hoe ze het allemaal redt. "Barely, zeg ik dan, bij wijze van grap. Maar dit is ongeveer nog een jaar vol te houden. Als Suhana naar school gaat, moeten we de boel omgooien."

Puri is nu op maandag een halve dag thuis, de andere helft vangen ze op met een oppas. Vijf dagen opvang wordt te veel voor Suhana, en op deze manier kunnen ze toch beiden fulltime werken. Ze sparen voor een koophuis - al is tegen deze huizenmarkt nauwelijks op te sparen.

Het leven rond Amsterdam is duur, en dan willen ze ook af en toe hun familie over laten komen en zelf eens per jaar naar India.

Ze proberen thuis elkaar de ruimte te geven. Dat gaat ongeveer zo: Kakkar gaat af en toe de deur uit om iets te drinken met vriendinnen, en dan zegt ze tegen Puri dat hij dat ook eens moet doen.

Ze willen ook weleens samen weg, maar een oppas vinden is niet makkelijk. Familie woont niet bepaald in de buurt, en ze vinden het lastig een onbekende oppas te vertrouwen. "Ik vind het, omdat ik niet Nederlands ben, heel moeilijk die wereld van oppaswebsites te overzien."

In het weekend nodigen ze vaak vrienden uit. "Dat is onze extended family," zegt Kakkar. "Soms zijn we te moe, en willen we alleen maar een serietje kijken. Maar na twee van zulke weekends zeggen we altijd weer tegen elkaar: let's get our friends. Anders raken we verveeld."

Puri is minder moe dan Kakkar. "Als in haar werk iets niet goed gaat, heeft dat meteen impact op haar. Terwijl ik dan denk: het is maar werk. Fine. Komt morgen of overmorgen wel weer goed. Het is ook een kwestie van persoonlijkheid. We vullen elkaar goed aan."

Gekeutel
Kakkar: "Tot twee maanden geleden was het mama voor en mama na. Mama moet mijn luier doen, mama moet met me douchen, mamamamamamamama. Daar werd ik helemaal gestrest van, meer dan van het werk. Het constante beroep dat op je wordt gedaan."

Dat komt natuurlijk door het eerste jaar, zegt Puri. Hij zou best naar vier dagen in de week willen, of naar drie, of twee. "Als Vaishali meer gaat verdienen, word ik wel huisman," grijnst hij.

Zo'n dagje met Suhana, daar kan hij echt van genieten. Gewoon, van het gebruikelijke gekeutel: naar de speeltuin, eten, beetje spelen, boodschapje doen. Zijn mail checken tijdens haar middagdutje. Naar de kinderboerderij, en dan koffie drinken terwijl zij in de modder speelt.

In de wetenschap, vindt hij, draait alles om uren maken. In het bedrijf waar hij werkt is een papadag doodnormaal.

Kakkar: "Het AMC is enorm competitief. Ze zouden het best begrijpen als ik een dag minder zou willen werken omdat ik een kind heb. Maar degene die vijf dagen werkt, zal dan altijd een voorsprong hebben op mij."

Voor sommigen is het een keuze, voor anderen de enige optie. Bijna de helft van de Nederlandse beroepsbevolking werkt in deeltijd. Een eindejaarsserie over de verdeling tussen werk, zorg en vrije tijd.

1. Twee moeders
2. De huisvader
3. De mantelzorger
4. De migrant
5. De werkgever
6. De alleenstaande moeder
7. De schoolleider
8. De activist

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden