Column

De Man is niet te genieten thuis

Eva Hoeke.Beeld Ivo van der Bent

De ergernis over het stoppen met roken van De Man - van stoppen was geen sprake, van liegen des te meer - steeg naar ongekende hoogten en in die stemming vertrok ik dan ook naar een interview in het zuiden van het land, maar niet dan nadat ik bij buurtwinkel Oosterwaal in de Brinkstraat nieuwe batterijtjes voor mijn opnamerecorder had gekocht.

'Zó, ook goedemorgen,' begroette eigenaar Marcel me vanachter de toonbank toen ik met een kennelijk gemoed de winkel binnenkwam. 'Verkeerde been uit bed?' Ik maakte een wegwerpgebaar. 'Ik niet, die man van mij. Hij probeert te stoppen met roken en nu moet ik het bezuren. Knettergek word je ervan.'

'Laat mij maar even,' zei Marcel terwijl hij op z'n dooie akkertje in de weer was met een stapel bonnetjes. 'Ik zal 'm wel toespreken.'

Een uur later, ik was net voorbij Den Bosch, belde De Man. Hij klonk ontzet. 'Er is iets raars gebeurd,' zei hij. 'Ik denk dat de buren ons afluisteren. Het kan niet anders.'

'Hè?' zei ik. 'Wat is er gebeurd?' De Man: 'Nou, ik was dus net in de buurtwinkel, en toen zegt die Marcel: 'Jij bent niet te genieten thuis.' Dus ik zeg: 'Hoe weet jij dat?' Zegt ie: 'Ik weet alles'.' Ik onderdrukte een lach; die Marcel, wat een kerel.

Een week later, De Man was inmiddels iets gezelliger, zeer verdacht, liep ik weer de winkel binnen. 'We hadden hem mooi te pakken, hè?' zei ik tegen Marcel, die net een pakketje stond te frankeren. 'Goed hè,' zei hij. 'Hij dacht dat het van de buren kwam. Is ie alweer wat vrolijker?' Ik: 'Iets. Maar dat komt ook omdat hij volgens mij gewoon weer begonnen is.'

Ik keek hem onderzoekend aan. 'U geeft hem toch ook af en toe een sigaret?' Verbaasd keek hij me aan. 'Ikke niet. Zegt ie dat?' Ik knikte van ja, een beetje bluffen kon geen kwaad. 'Nee hoor. Ik verkoop wel losse sigaretjes, kijk hier, voor mensen die geen geld hebben. Maar niet aan die man van jou, hoor. Anders zeg ik het wel tegen je.'

Of het waar was, wist ik niet, wat ik wel wist is dat je Marcel blijkbaar kon vertrouwen. En ik niet alleen. In het kwartiertje dat ik er was, bleek de hele buurt bij hem over de vloer te komen. De man met de hoed en de kapotte knieschijf die een stukje pens kocht en de winkel zijn derde thuis noemde. De weduwe die naar Van Cleef &Arpels rook en elke week een uurtje langskwam 'omde wereld te bespreken'; ze nam haar eigen flesje tomatensap mee.

De Betondorpse hangjeugd, de alleenstaande moeder, het zoontje van de buurvrouw - er liep zelfs een buurtkat in en uit. En zo bleek VersMarkt Oosterwaal de functie van buurtwinkel, postkantoor en clubhuis in één te hebben, en was Marcel de man die meer voor de buurt betekende dan de burgemeester. Of zoals een 80-jarige buurtbewoner het verwoordde: 'Marcel zegt tenminste wat terug. Dat doen de meeste automaten niet.'

Dat hij op bepaalde momenten ook z'n mond hield was voor De Man misschien nog wel waardevoller.


Wil je reageren op dit artikel? Dat kan! Scroll (een beetje) naar beneden om een reactie te plaatsen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden