IDFA 2013

De making-of laat vijf keer een spannend verhaal zien

Filmmaker Barbara Visser stelde op uitnodiging van IDFA's Paradocs een filmprogramma samen. 'Bij het maken van een film moet de regisseur een groot aantal mensen manipuleren.'

Louise Greaves en Barbara Visser Beeld IDFA
Louise Greaves en Barbara VisserBeeld IDFA

Kunstenaar Barbara Visser (Haarlem, 1966) koos vijf making-ofs, documentaires over de totstandkoming van een speelfilm, waaronder Chris Markers 'A.K.', over Akira Kurosawa's meesterwerk 'Ran', en Henri-George Clouzots 'Inferno van Serge Bromberg en Ruxandra Medrea, over een film die aan zijn eigen ambities ten onder ging. ''Hearts of darkness', gefilmd op de megalomane sets van 'Apocalypse now', stond ook op mijn longlist, maar viel af omdat ie te bekend is.'

Met de vijf documentaires wil Visser laten zien dat het maken van een film een spannender verhaal oplevert dan het boy meets girl-verhaaltje zelf. Vorig jaar maakte ze de intrigerende documentaire 'C.K.', over de boekhouder van het Fonds BKVB die 15,8 miljoen euro achterover had gedrukt.

Manipuleren
'Filmmaken is heel camerageniek. Schrijven is ook een moeilijk proces, maar de worsteling blijft vaak onzichtbaar. Bij het maken van een film moet de regisseur een groot aantal mensen aansturen, manipuleren. Door dat gemanipuleer gaan de karakters zich roeren en blijkt of de regisseur met tegenslag kan omgaan.' Een mooi voorbeeld is 'The humiliated', aldus Visser, Jesper Jargils film over de totstandkoming van de geruchtmakende Dogmafilm 'The idiots'.

'Lars von Trier is niet van zijn stuk te brengen. Je ziet een arrogante kwast; iedereen op de set haat hem, maar Von Trier lijkt overal schijt aan te hebben. De voice-over vertelt een ander verhaal. Daarin leest Von Trier voor uit het dagboek dat hij tijdens de opnames bijhield. Dan hoor je dat hij zich eigenlijk ontzettend veel zorgen maakt.'

Ontdekking
Haar grootste ontdekking is 'Symbiopsychotaxiplasm: Take 1' (1968) van William Greaves, een kruising tussen melodrama, avant-garde en cinéma vérité, tussen experiment en documentaire. 'Die film is zo bijzonder! Te zien is hoe Greaves een korte speelfilm probeert te maken met twee methodactors, maar zijn verborgen agenda was het proces in beeld te brengen.' 'Symbiopsychotaxiplasm' vormde het uitgangspunt voor Vissers fraaie, intrigerende drieschermsfilminstallatie 'Take 0: The making of symbiopsychotaxiplasm'.

Daarin combineert ze fragmenten uit de film en het vervolg, 'Take 2 1/2 'uit 2005, met zelfgeschoten beelden van Central Park anno nu en van een door haar geëntameerde workshop, waarin New Yorkse theaterstudenten aan de slag gaan met de dialogen uit 'Symbiopsychotaxiplasm'.

Op de geluidstrack zijn interviews te horen die Visser maakte met cast- en crewleden, onder wie Louise Greaves, de vrouw van de regisseur, die ook in de film te zien is. 'Ik wilde er iets extra's mee doen. Ik hoop vooral dat je heel erg veel zin krijgt om 'Symbiopsychotaxiplasm' te gaan zien.'

Barbara Vissers 'Take 0: The making of symbiopsychotaxiplasm' is tot en met 1 december te zien in De Brakke Grond.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden