Recensie

De makers van Carol kunnen zich opmaken voor een prijzenregen (*****)

Dat is nog eens een entree! Als de vijftiger Carol (een stijlvolle glansrol van Cate Blanchett) in het in 1952 in New York spelende lesbische liefdesdrama Carol een speelgoedzaak binnenloopt, is het niet vreemd dat de ogen van verkoopster Therese (innemende Rooney Mara) aan haar blijven plakken.

Carol straalt met haar roodgelakte nagels, bontjas en zorgvuldig om haar blonde haren gedrapeerde sjaal klassieke chic uit. De dure parfum die ze ongetwijfeld op heeft, is bijna te ruiken.

Maar er hangt ook een melancholie en eenzaamheid rond haar, die zo typerend zijn voor de vrouwelijke personages in de films van Todd Haynes. Niemand portretteert subtieler en indringender vrouwen die bezwijken onder sociale druk en rolpatronen; het huwelijk is in zijn films een benauwend oord, waarin vrouwen zitten opgesloten. Een subliem voorbeeld is de eveneens in de jaren vijftig spelende Douglas Sirk-remake Far from heaven (2002), waarin het leven van een vrouw instort als ze ontdekt dat haar man een homoseksuele verhouding heeft. Als zij troost zoekt bij haar zwarte tuinman, reageert haar omgeving alsof ze een moord heeft gepleegd.

Ook in Carol, de verfilming van Patricia Highsmiths roman The Price of Salt, zit hoofdpersoon Carol ingesnoerd in een keurslijf waaruit ze zich niet straffeloos kan bevrijden. De vrouw is getrouwd met een carrièreman (Kyle Chandler), heeft een dochter en woont in een prachtig huis in New Jersey, maar is ongelukkig en wil scheiden.

Natuurlijk begrijpt haar man niets van haar, want mannen en vrouwen leven in het universum van Haynes op verschillende planeten.
Als Carol in de speelgoedzaak Therese ontmoet, is direct duidelijk dat zij meer van haar wil dan speelgoed bij haar kopen. Haar avances leiden bij Therese, die fotograaf wil worden maar de kost verdient als verkoopster, tot verwarde gevoelens. De verwachting van haar vriend dat zij binnenkort zullen trouwen, begint haar plotseling te benauwen.

Voor Therese is het nog niet duidelijk, maar voor de kijker wel: ze voelt zich onweerstaanbaar aangetrokken tot Carol. Het resulteert in een liefdesrelatie die in de jaren vijftig niet mag bestaan, maar juist daardoor intenser wordt beleefd. Carols man wil niet scheiden en heeft de wet aan zijn kant: als Carol de scheiding doorzet, zal ze op morele gronden (lees: om haar lesbische verhouding) de voogdij over hun kind verliezen.

Tot zover de mooie jaren vijftig, die - Haynes heeft dat goed begrepen - door de rigide sociale codes een rijke bron voor (melo)drama vormen. Mede door de perfecte aankleding worden de jaren vijftig in Carol schitterend tot leven gebracht, maar het kloppende hart is de onmogelijke liefdesverhouding.

De makers kunnen zich opmaken voor een prijzenregen, want het zal zeker niet blijven bij de vijf Golden Globe-nominaties die het superieure liefdesdrama vorige week kreeg: op naar de Oscars!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden