Column
De macht van Baudet is net zo groot als die van Wilders
Iemand zei dat het mooie van de democratie is 'dat er een compromis gesloten moet worden'. Dat 'moet' stuit me tegen de borst en in dat begrip 'compromis' zit ook iets waar mijn karakter niet geschikt voor is.
Gelukkig heb ik ze niet, maar stel dat ik bepaalde idealen zou hebben, dan heb ik geen zin daarop in te leveren. Wie op idealen inlevert, levert op zijn betrouwbaarheid in. Want blijkbaar zijn je idealen niet zo stevig.
"Kom op, mijnheer Holman, u een beetje naar links en dan ik naar rechts."
"Ik dacht het niet, mijnheer Rutte, beweegt u maar helemaal naar mij toe."
Als je alleen compromissen voor elkaar kunt krijgen, schenk je altijd waterige limonade.
"Maar anders brengen we helemaal niets voor elkaar."
"Nou en? En wat precies krijgen we niet voor elkaar?"
Werkgelegenheid krijg je alleen door het bedrijfsleven.
En meer of minder vluchtelingen, of meer of minder zorg, of meer en minder belastingen zijn vragen die je gewoon aan het parlement kunt voorleggen. En dan zien we wel. "Als iets niet kan, kan het niet," zei Johan Cruijff.
Ik zou er persoonlijk niet aan moeten denken om met Jesse Klaver of Alexander Pechtold te moeten onderhandelen en dat zij dan iets krijgen wat ik niet kwijt wil, en als ik dan iets van hen zou krijgen wat ik wens, dan zou ik nog meer minachting voor ze voelen dan ik nu al voel. Want ze hebben me dan niet alles gegeven!
Het prettige van een democratie vind ik juist dat je géén compromis hoeft te sluiten. Je gaat als luis in de pels in de Kamer zitten en controleert het beleid van de anderen. Het maakt dan ook niets uit of je twintig zetels hebt of twee.
De macht van Thierry Baudet is net zo groot als die van Geert Wilders, en die van Marianne Thieme is net zo groot als die van bijvoorbeeld Kees van der Staaij.
En als zij de juiste argumenten hebben, is hun macht net zo groot als die van Mark Rutte. In onze democratie wordt de macht van een regering overschat en die van het parlement onderschat.
Onze democratie wil ik niet relativeren. Integendeel, maar als ik het formeren zie, overvalt me een angstige treurigheid; zo veel water bij zo veel niet al te beste wijn geeft een goedje dat ik zelf niemand zou willen voorzetten. En toch moeten wij het drinken.
Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column. Lees al zijn columns terug in het archief. Reageren? t.holman@parool.nl
