Plus

De kracht van Hoppe op het Spui? 'Je wordt in de watten gelegd'

Schrijver Stephanie Hoogenberk (30) komt graag in Hoppe op het Spui. Ze houdt van de mensenmix, het zand op de vloer, de gehaktballetjes en de zorgzame obers. Een portret.

De borrel op vrijdag is bij Hoppe nog echt Amsterdams Beeld Marc Driessen

Op het terras torent Reinout Oerlemans boven een groepje mannen in pak uit. Ik ben op de jaarlijkse haringparty van Hoppe. Buiten staan zeker zo'n tweehonderd mensen. "Hij maakt geweldige films," zegt een oudere meneer achter me die merkt dat ik naar de mediamagnaat kijk. "Geweldige kutfilms bedoel ik dan, hè."

Hij heeft van horen zeggen dat 'Reinout Oelewapper' vreselijk tekeer gaat tegen medewerkers als hij op de set is. "Afgekeken van succesvolle mensen als Gordon Ramsay."

Een 22-jarige jongen naast me bemoeit zich met het gesprek. "Hij zal niet voor niets zo succesvol zijn."

Rustig borrelen
De jongen draagt een donkerblauw colbert waarvan de split achter wat open staat, een beige broek en donkerbruine suède schoenen met een gespje. "Kom je hier vaker?" vraag ik. "Dit is de eerste keer," zegt hij. "Ik heb afgesproken met een vriendin, maar ik zou hier niet zo snel naartoe gaan als local." Hij gaat liever naar de Reguliersdwarsstraat. "Al was het daar in de tijd van Kooistra beter."

Diezelfde Kooistra kocht ooit Hoppe over om er happy hour in te voeren, hoor ik van Pepijn Zonneveld, de huidige eigenaar. Twee biertjes voor de prijs van één. "Dan stonden hier om vijf voor zeven grote studentengroepen om de kroeg over te nemen," zegt hij. Vaste gasten bleven weg, want die wilden rustig borrelen rond die tijd.

"De omzet was gehalveerd; ik heb die cijfers destijds gezien. Ontzettend veel achterstallig onderhoud, personeel gedemotiveerd, dronken te veel, oogkleppen op, zagen niks, het was qua sfeer echt helemaal niks."

Nooit gedoe
Ik wil een stuk over deze kroeg schrijven omdat ik er graag kom. Vooral op vrijdagavond. Nooit gedoe tussen vrienden wie er naar de bar gaat om te bestellen en meteen af te rekenen, want de obers komen tot aan de stoeprand je bestelling opnemen met de bladen in de lucht, en maken meteen een bonnetje op naam. Hoe druk het ook is.

Ze zijn vlug en zelden van hun stuk te brengen. Soms is er iemand die met veel bravoure en handgebaren een verhaal staat te vertellen en zo'n dienblad omstoot. Maar ook dan zijn ze nauwelijks te betrappen op ergernis.

"Je moet het horecavak echt heel erg leuk vinden," zegt eigenaar Zonneveld. "Anders moet je wegblijven."

Voor biermerk Amstel is de kroeg Hoppe hét uithangbord Beeld Marc Driessen

'Vast cluppie'
Als ik aan een vaste gast vraag waarom híj hier zo graag komt, antwoordt hij - aannemer - dat hij hier al komt sinds de provotijd. Eens in de twee weken spreekt hij op vrijdagmiddag af met een 'vast cluppie' om rustig te borrelen. "Maar het is ook om zaken te doen." Hij wijst op een dikke Amerikaan uit Orlando. "Hem heb ik net mijn kaartje gegeven, hij heeft een huis in Amsterdam gekocht."

Een oud-judoka die naast hem staat laat zien dat hij met zijn 69 jaar nog steeds spieren heeft. Hij spant zijn arm aan. "Sport jij ook?" vraagt hij aan mij. "Jij lijkt me echt zo'n Fit for free-type, 9,95 per maand."

Bruin café
Er gaan zo'n vijftig vaten bier per week doorheen. Dat is wat de gemiddelde kroeg in Limburg alleen met carnaval bereikt. En dan zijn er ook nog mensen die voor de gehaktballetjes komen. Eigen recept. De bitterballen verkopen nét iets beter, maar de balletjes komen vlak erna.

Op een maandagmiddag spreek ik af Pepijn Zonneveld, in zijn kantoor boven het café. Volgens hem bestaat het publiek uit makelaars, studenten, kunstenaars, schrijvers, architecten, toeristen - van alles. "De toerist weet niet wat ie meemaakt: bitterballetjes, kopstootjes."

Weetjes over Hoppe

Pepijn Zonneveld is mede-eigenaar, met compagnon Jan Wieger van der Linden.

- Hoppe bestaat sinds 1670
- Hans van Mierlo legde hier de basis voor D’66
- Koningin Beatrix, toen nog prinses, dacht ooit incognito de kroeg te bezoeken om met Majoor Bosshardt het blaadje De strijdkreet te verkopen
- Freddy Heineken was ook een van de vaste gasten
- In 2012 werd Hoppe uitgeroepen tot Beste kroeg van Nederland
- Hoppe wint al jaren de prijs voor beste wijn
- Hoppe heeft 28 man in dienst: 18 mannen, 8 vrouwen
- Elke derde maandag van de maand is er om 20.00 uur een pubquiz

Hoppe staat negentiende op TripAdvisorslijst van bezienswaardigheden van Amsterdam. "Soms komen ze drie dagen achterelkaar hier ontbijten. En dan heb je de Japanners, hè. Die wijzen op foto's aan wat ze willen hebben. Jenever, kopstootje en bitterballen. Vragen ze er nog bestek bij ook. Jenever is helemaal geen toegankelijk drankje, maar dat hebben ze dan in een boekje gezien. Zo gaan zij de hele wereld over, met zo'n boekje."

Uitstraling
Onder werktijd mag het personeel alleen het laatste uur drinken, met mate. "Dat kan nog weleens lastig zijn, want ze krijgen vaak drankjes aangeboden van gasten."

Voor biermerk Amstel is de kroeg hét uithangbord. Als Amstel het over een echt café met gastheerschap en gastgerichte service heeft, noemen ze Hoppe. Internationale gasten nemen ze steevast mee naar de bruine kroeg om te laten zien hoe zij het graag willen hebben.

Zand op de vloer, geen muziek omdat het om het praten gaat; in het sta-gedeelte dan. In het zitgedeelte is er wel muziek. "Een keer per maand moppen we die hele vloer, een prachtige vloer die op een natuurlijke manier wordt onderhouden door het zand; dat schuurt."

Voor het personeel ligt de lat hoger dan de gemiddelde horecazaak. Zonneveld: "Maar Hoppe is een kroeg waar mensen graag willen werken." Hij let als eerste op een open uitstraling. "Dat zie ik als iemand met een dienblad loopt. Het is niet zomaar een bijbaantje. En ze moeten niet achterlijk zijn, alle rangen en standen komen hier, dus je moet ermee overweg kunnen. Blijven bewegen, niet hangen en de ogen openhouden."

Drie keer niezen
Ik denk meteen aan die keer dat ik mijn tas op een barkruk had gezet. Ik stond te kletsen, moest drie keer niezen en weg was ie. De paniek die ik voelde, wilde ik niet laten blijken, te gênant, maar een van de obers had het al geschoten. "Tas kwijt? We gaan even achter die dame aan," instrueerde hij. Hij wees op een meisje dat starnakel de kroeg uitliep. In een reflex tilde ik haar jas op die ze over haar arm had gehangen. Daaronder mijn tas. Ik nam hem rustig van haar af, de ober stond ernaast, als een soort lijfwacht.

"Die tas gaat vanaf nu achter slot en grendel," zei hij.

Zonneveld vraagt of hij een sigaret mag opsteken. "Je kunt bij de jongens ook sigaretten bestellen. Dat hoor ik dan weer terug van mensen. Zei een klant laatst ook weer tegen me: 'Pepijn, ik was met mijn moeder bij je in de zaak zaterdagmiddag. Ze rookt normaal nooit, maar nu wilde ze een sigaretje.' Dan komt een van de jongens met een pakje, op een schoteltje, netjes een sigaretje eruit, luciferdoosje erbij. Dat zijn dingen die mensen onthouden."

Gin-tonics
Hij tikt as af. "We hebben routes uitstaan hoe de jongens moeten lopen. Alles is strak gepland. Alles netjes, alles schoon. Hoe druk het ook is, om de twee uur worden de spoelbakken verwisseld. Hoe fijn is dat? Zo zie ik het ook graag als ik in mijn vrije tijd ergens ben. Dat is ook de kracht van Hoppe, je wordt in de watten gelegd."

De borrel op vrijdag is nog echt Amsterdams. Zaterdagavond komen er meer mensen van buiten de stad. "We verkopen meer sterke drank op zaterdagavond in procenten dan op vrijdagavond."

Ik vraag of er veel verandert door de jaren heen. "Ze bellen tegenwoordig om een tafeltje te reserveren. Daar begin ik niet aan. En of ze een fles wodka kunnen bestellen. Doen we ook niet. Champagne wel, maar dan maken we de fles open achter de bar, het moet niet ordinair worden. We gaan wel mee met de tijd, hoor. Je kunt tegenwoordig gin-tonics bestellen, komen ze ook brengen op een blaadje."

Klassieke grappen
Peter van de Maas komt binnen, Zonneveld moet weer naar beneden. "Peter, hoelang werk jij hier?" Van de Maas: "46 jaar. Waarvan 44 lentes, en misschien twee herfsten." Hij kijkt me aan. "Heb je 'm?" Ik vermoed dat hij het over de twee jaren onder leiding van Kooistra heeft.

"Nog één anekdote dan." "Er komt hier elke week een vrouw aan de bar zitten. Vraagt ze of ze haar boodschappen even achter de bar mag zetten. Twee van de jongens zien eieren in haar tas en besluiten die te koken en terug te leggen. Dus die vrouw komt een week later met een verháál." Hij imiteert een vrouwenstem. "Wat ik nóu toch heb meegemaakt."

Bij Hoppe zijn zelfs de grappen klassiek.

'Er gaan zo'n vijftig vaten bier per week doorheen' Beeld Marc Driessen
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden