De kinderen zijn het haasje: geen eten, uitjes of kleren

Ewald Engelen.Beeld Floris Lok

Stel dat je na lang zeuren ja hebt gezegd tegen het verzoek om het disfunctionele buurgezin van twee goede vrienden te helpen. In een andere buurt, een andere stad, zelfs in een ander land, maar de zorg van je vrienden is ook jouw zorg. Dat is vriendschap, toch? Bovendien heb je eerder met dit bijltje gehakt en doen je vrienden een dringend beroep op je ervaring.

De financiële kant van het verhaal - schuldsanering, banken, deurwaarders en zo - komt merendeel bij hen te liggen. Jij draagt maar voor een derde bij. Meer om de nieuwe soberheid aan legitimiteit te helpen - wij kunnen als vrienden moeilijk zeggen wat zij wel of niet mogen kopen, toch? - dan om de bijdrage zelf.

Van meet af aan zit het je niet lekker. Van de schuldsanering kwam weinig terecht. Sterker, al het geld dat er inging, ging linea recta naar de banken: voor flatscreen, BMW, buitenhuis, nieuwe keuken, etc. En de kinderen waren het haasje. Er bleef nauwelijks iets over voor voedsel, schooluitjes, schoenen, sportverenigingen. En ook de verhaaltjes die je vrienden het gezin voorhielden over hoe lang, hoe diep, hoe erg waren naar jouw mening overoptimistisch.

Deurwaarders
En ja hoor, het werd (veel) erger. Ruzies, dreigende huisuitzetting, deurwaarders, geconfisqueerde goederen, beslagleggingen. En weer waren vooral de kinderen de pineut. Voedselhulp, schande, schoenen met gaten, geen geld voor de kapper, geen leuke dingen, ondergoed van Zeeman.

Na drie jaar doormodderen schrijf je je vrienden een brief waarin je vertelt dat je van meet af van mening was dat het anders had gemoeten. Minder rigide, minder hardvochtig, realistischer en vooral minder hard voor de kinderen.

Ook schrijf je dat je je afvraagt waarom je er überhaupt bent bijgehaald. Het is nu een grotere klerezooi dan ervoor, je hebt daar meerdere keren voor gewaarschuwd, je was toch gevraagd voor je expertise, maar luisteren ho maar. Je sluit af met het zelfverwijt dat je meer stampij had moeten maken.

Hoe reageren je 'vrienden'? Hooghartig melden ze dat 'zij zich niet in dit beeld herkennen'. Sterker nog, één van hen meldt doodleuk dat ze het in het vervolg zonder jou zullen doen. Alsof het potdomme jouw schuld is! Alsof je je hebt opgedrongen!

En dus liet het IMF afgelopen donderdag weten geen cent meer naar Griekenland te zullen overmaken als de Europese Unie niet eerst het groeiende financieringsgat van vier miljard dicht. Drie maanden voor de Duitse verkiezingen hangt er een derde reddingspakket in de lucht.
Cadeautje van het IMF - voor zijn Europese 'vrienden'.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden