Plus

De Kinderen Van Juf Kiet

Het plan van Peter en Petra Lataster was even simpel als ambitieus: een Nederlandse versie maken van Être Et Avoir (2002), de inmiddels klassieke documentaire waarin Nicolas Philibert de beslommeringen op een Franse dorpsschool volgt.

De Kinderen Van Juf Kiet Beeld -

Meester George Lopez staat voor het enige klasje. Hij probeert iedere leerling aandacht te geven en tegelijk zicht te houden op de groep als geheel, met zijn onderlinge verhoudingen en dreigende conflicten. Zoals elke bekwame meester dat natuurlijk doet. Être Et Avoir is bijzonder omdat Philibert het alledaagse vereeuwigde.

Ook De Kinderen Van Juf Kiet speelt zich af in een dorp, waarbij de Latasters het geluk hadden dat ze, op zoek naar een interessante docent, Kiet Engels tegenkwamen: een fantastische juf die ook nog eens lesgeeft aan migrantenkinderen. Daardoor is hun documentaire complexer en actueler geworden dan de inspiratiebron.

Organisch ontwikkelend geheel
Uit de vele uren beeldmateriaal heeft het regisseursechtpaar een zorgvuldig, zich organisch ontwikkelend geheel gesmeed. Je ziet hoe de kinderen langzaam iets beter Nederlands beginnen te spreken, maar vooral hoe ze hun schroom van zich afschudden en zelfvertrouwen opdoen.

Dat is vaak erg ontroerend. Als Leanne - slim, naar binnen gekeerd - op het digitale schoolbord een mooie 'd' schrijft, krijgt ze uitgebreide complimenten van de juf. Misschien verstaat Leanne niet alles wat Kiet zegt, maar ze snapt wel dat ze het goed heeft gedaan en glimt van trots.

Door de puur observerende stijl, zonder interviews of duiding, lijkt het ondanks de taalbar­rière aanvankelijk een vrij normale klas, wat het in veel opzichten ook is.

Geen unieke situatie
De zevenjarige Haya bijvoorbeeld probeert haar onzekerheden te compenseren door zich continu aan anderen op te dringen. Daar is vooral Leanne het slachtoffer van. Haya bedoelt het niet kwaad, maar Leanne wordt zichtbaar verdrietig van haar erg fysieke bemoeienis.

Hoewel vervelend, is dat waarschijnlijk geen unieke situatie. Als de achtergrond van de kinderen wordt ingevuld, groeit het gewicht echter snel. Dat geldt vooral voor het verhaal van Jorj, een tienjarige jongen die zich een komisch, Woody Allenachtig gevoel voor melodrama heeft aangemeten.

Hij vraagt zich hardop af wat hij toch met deze gekke juffrouw moet beginnen. Ze zet een klokje op zijn tafel als hij te langzaam werkt en vraagt steeds opnieuw waarom hij toch zo moe is. Het antwoord laat zich raden, maar maakt niettemin diepe indruk. Thuis in Syrië was er 's nachts vaak 'boem boem', vertelt hij in een hartverscheurend, met handen en voeten gevoerd gesprek. Die herinneringen houden Jorj nog steeds uit zijn slaap.

Achter het alledaagse
Waar Être Et Avoir het alledaagse documenteerde, laat De Kinderen Van Juf Kiet zien wat er achter het alledaagse schuilgaat. Je kunt niet anders dan respect hebben voor Kiet, die zich warm opstelt en interesse toont voor de geschiedenis van haar leerlingen, maar gelukkig nergens in medelijden vervalt.

Wangedrag en onbeleefdheden wijst ze gedecideerd af en wie zielig doet om het zielig doen, krijgt nul op het rekest. Kortom: Engels ziet de kinderen voor vol aan. Een betere herkansing kunnen Leanne, Haya en Jorj zich niet wensen.

De Kinderen Van Juf Kiet

Regie Peter Lataster, Petra Lataster-Czisch
Te zien in De Balie, Eye, Ketelhuis

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden