Column

De kandidaten zijn te slecht, de kiezers te boos

Dus ik zat vannacht ook te kijken met in het achterhoofd de vraag: wie wint dit debat? Hillary of Trump? Ondertussen volgde ik ook Twitter om te kijken hoe de wereld het debat beoordeelde.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Het was het oude liedje: wie voor Clinton was, vond Clinton goed, wie voor Trump was vond Trump meesterlijk.

Ik ben nooit goed geweest in dit soort observaties. Ik kies bij voorkeur voor de underdog. Er was alleen geen underdog. Ik wil ook wel kiezen voor de grappigste, maar er was absoluut niemand grappig.

Verder ben ik trouwens altijd onder de indruk van fraai geformuleerde opvattingen, wat die opvattingen ook zijn. Maar Hillary noch Trump vond ik uitzonderlijk eloquent. Als er niet anders meer overblijft kies ik uiteindelijk voor de grootste smeerlap, de echte slechterik. Maar ja, daarin scoorden beiden punten.

Ik snap niet wat mensen tegen het zogenaamde gesnuif van Trump hadden en ik begreep ook niet waarom Hillary niet op haar briefje mocht kijken. Wat kan je dat nou schelen?

Ook het snelle praten van Trump en het drinken van water werden hem in de commentaren kwalijk genomen. En Hillary zou af en toe arrogant en zelfvoldaan naar Trump kijken.

Ik zag het niet. Ofschoon het debat soms scherp was, vond ik het vooral saai. Ik zou nooit op Hillary stemmen en nooit op Trump en het debat deed daar niets aan af.

Kortom: het debat deed er niet toe, en doet er niet toe. De kandidaten zijn te slecht, de kiezers te boos. De een schreeuwde, de ander was te langdradig. Trump is een boer, Hillary het vervelende beste meisje van de klas.

Tijdens het debat kreeg ik steeds meer sympathie voor Trump. Waarom? Geen idee. Ik vond hem het meest rebels. Maar Hillary was inderdaad slim en goed voorbereid.

Na afloop van het debat zei Trump voor de camera van CNN dat hij iets had willen zeggen over Bill Clinton, maar dat niet deed omdat hij dochter Chelsea in de zaal zag zitten.

Met zo'n opmerking verlies je het weer bij mij. Chelsea is ondertussen volwassen, en je moet alles kunnen zeggen, Donald. En als je de juiste woorden kiest, kan dat.

Nee, het was een nacht waarin de vuurpijlen niet omhoog gingen. Het was het verjaardagsfeestje waar oom Donald een grote mond had en tante Hillary iedereen vertelde hoe ze zich moesten gedragen.

Reageren? t.holman@parool.nl

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden