De juiste babbel bij burenruzies

AMSTERDAM - Sinds vijf jaar bemiddelt Beterburen bij ruzies over afval in de portiek, exotische kookgeuren, dekbedden die naast het keukenraam worden uitgeklopt en vooral lawaai. Vrijwilligers Sylvia Brink en Jan Visser weten inmiddels waar het elke keer fout gaat: onbekend maakt onbemind.

''In het begin dacht ik wel eens, als ik het verhaal van een klager aanhoorde, dat ik met een monster van een buurman te maken had. Later bleek dat altijd weer mee te vallen,'' aldus Sylvia Brink (47), sinds twee jaar bemiddelaar voor de stichting in Slotervaart en Osdorp.

En zo leert de ervaring dat keer op keer zowel klager als beklaagde elkaar nauwelijks kennen, behalve als een veroorzaker van overlast. En zo kan het dat zelfs de kleinste ergernis uitgroeit tot een slepend conflict. Met een door Beterburen opgezet gesprek moet die impasse worden doorbroken.

Jan Visser (59), sinds negen maanden actief in Bos en Lommer en Westerpark, herinnert zich vooral het verhaal van een teruggetrokken en warrige vrouw en haar assertieve buurman. Zij was werkloos en zette graag tot laat de muziek aan; hij moest 's ochtends vroeg op en wilde slapen. ''De man had al een paar keer geklaagd, maar de vrouw vergat het steeds. Op een dag was hij het zat en schold haar midden op straat uit.''

De vrouw werd doodsbang en schakelde Beterburen in. ''De kanteling kwam toen ze, met ons, bij hem thuis ging luisteren naar haar eigen muziek. Toen drong het probleem tot haar door en sindsdien zet ze elke avond de wekker, zodat ze weet dat het tijd is om stil te zijn.''

Visser: ''Ze hoeven geen vrienden te worden. Ze moeten van elkaar weten wie ze zijn en dat er rekening met ze wordt gehouden. Dan kunnen ze de volgende keer zelf op elkaar afstappen.''

Sylvia Brink noemt de man die in de woning onder zich regelmatig agressieve geluiden hoorde. Hij gooide een klachtenbriefje in de brievenbus bij zijn buurvrouw, maar durfde niet zelf langs te gaan. Beterburen organiseerde een ontmoeting.

''De onderbuurvrouw vond het echt vreselijk toen ze van de klacht hoorde. Maar ook zij had nooit gedurfd aan te bellen.'' De geluiden waren inderdaad het gevolg van agressie - er waren problemen. De buurman had er direct begrip voor.

''De vrouw was tot tranen toe geroerd omdat ze haar verhaal kwijt kon.'' Visser: ''Dat is de voldoening voor ons. Dat je merkt dat mensen opgelucht zijn. We hebben geen tovermiddelen maar af en toe is het magisch. Je voelt de spanning, maar opeens merken de betrokkenen van elkaar hoe het zit en is het goed.'' (JESSE HEIJNIS)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden