De iconen van heden irriteren door constante aanwezigheid

Theodor Holman (1953) is columnist, schrijver, televisie- en radiomaker. Elke dag, uitgezonderd zondag, lees je hier zijn column uit Het Parool.

Theodor HolmanBeeld Wolff

Gisteren bezocht ik familie die een fraai icoon bezit van De Heilige Maagd.
Een erfstuk.
Eigenlijk vond ik er niet veel aan - zeg ik stiekem tegen u - want ik vind iconen nogal zoetig met al dat goud, maar ik zag heus wel dat het bijzonder was.

Staande voor het icoon bespraken we de uitslag van het referendum. En opeens bedacht ik dat de 'iconen' van deze tijd aan invloed afnemen.
Wie zijn de iconen van heden? Het zijn de helden die je elke dag weer, tot vervelens toe, op televisie ziet.

U kent ze wel: een paar advocaten, een zogenaamd komische schreeuwlelijk, nog een komische schreeuwlelijk, een paar van die Peter R. de Vriesduiders, een stuk of wat cabaretiers, een verdwaalde acteur hier, een nauwelijks verstaanbare historicus daar, een van de weg geraakte krantenhoofdredacteur en nog zo wat.

We zouden ze vroeger de spraakmakende elite hebben genoemd.
Iconen die aanbeden werden. ('Gossie, wat weet hij het weer sterk te zeggen!')

Maar deze zichzelf feliciterende vastkokende eigenheimers die ons met onderbuikzinnen voortdurend waarschuwen voor de onderbuik en hun op niets gebaseerde populariteit misbruiken om te waarschuwen voor vermeend populisme, waardoor alleen zijzelf nog populairder worden, verliezen hun iconen-glans. Hun ooit originele deuntje is een middle-of-the-roaddeuntje geworden. Voor in de lift omlaag.

Ze irriteren door hun constante aanwezigheid. Zie ik advocaat Spong: zap! Zie ik Maarten van Rossem: zap! Zie ik Prem: zap! Ze dringen je huis binnen, vreten je koelkast leeg en als je ze door de voordeur hebt geduwd, komen ze door de achterdeur weer binnen.

Ik koester geen illusies en begrijp dat zij mij hetzelfde verwijten als ik hen verwijt ('Heb je 'm weer met z'n Theo van Gogh'), maar zij zijn in de meerderheid.
Gisteren hoorde ik dat het icoon van mijn familie na onderzoek een vervalsing bleek.
Het was daarmee gereduceerd tot kitsch.

"Maar jij vond het ook mooi, Theodor, dus jij bent er ook ingetrapt." Ja, dat was waar. Maar ik trap overal in.
Ik begreep dat de iconen op mijn tv in feite ook vervalsingen zijn waar ik ooit intuinde.

Het gaat niet om wat ze te zeggen hebben, maar om hoe ze het zeggen: geschreeuw, arrogantie en steeds weer aangelengde humor strekt tot aanbeveling.
Hun rol is uitgespeeld.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden