Plus De strijd om de tijd

De huisvader: 'Wij hebben gekozen voor ons gezinsgeluk'

Nederland is kampioen deeltijdwerk. Waarom eigenlijk? Een serie over persoonlijke keuzes in de verdeling van werk en zorg. Vandaag: Mark Hüpscher stopte met werken zodat zijn vrouw fulltime kon blijven vliegen. 'We kozen voor ons gezinsgeluk'

Mark Hüpscher: 'Je moet wel samen dingen blijven doen, anders verlies je elkaar.' Beeld Ivo van der Bent

Het is een zonnige donderdag, één uur 's middags, en in het dubbele benedenhuis aan het Vondelpark heerst een vredige rust. Jongste dochter Lena (2) ligt beneden te slapen, in de woonkamer heeft Mark Hüpscher (44) net cappuccino's gemaakt. Niets verraadt dat hier tot half drie vannacht nog een klassenborrel is geweest.

Zestig ouders van een basisschool achter de P.C. Hooftstraat. "Dat is zo cool, het is een week geleden bedacht en in een avond beklonken," zegt Hüpscher. "En dan staan opeens alle ouders van de klas hier, op een woensdagavond. Dat zijn dus dingen die nu kunnen."

Nu, dat is sinds hij heeft besloten te stoppen met werken. Zijn vrouw Helen Hüpscher-Bakker (42) is piloot bij KLM. Ze werkt fulltime, wat neerkomt op drie of vier dagen en nachten per week. Vandaag zijn zij en Mark samen thuis.

Helen studeerde commerciële economie in Amsterdam en vertrok meteen na haar afstuderen naar de luchtvaartschool in Eelde. "De meeste studenten beginnen direct na hun middelbare school aan die opleiding, ik was al 23 toen ik startte. Dat was eigenlijk wel fijn, ik stond nu wat sterker in mijn schoenen."

Bij KLM is ruim 5 procent van de piloten vrouw, bij de opleiding is de verhouding met 10 procent vrouwen iets beter. "Maar die verdwijnen daarna in de grote groep piloten. Er zijn er zo'n 2800, 2900 - dus als daar tien meisjes bij komen... Dat heeft bij wijze van spreken niemand door."

Ze begon in 2001 - drie maanden voor het 11 september werd. "De hele luchtvaartsector lag op zijn gat. Ik dacht: waarom wilde ik dit ook alweer? En zo'n opleiding is niet bepaald goedkoop. Anderen hadden het nog moeilijker hoor. In de crisis hebben vliegers drie, vier jaar op een baan moeten wachten. Bij mij was dat anderhalf. En nu is het weer anders, nu kunnen piloten direct aan de slag."

Videotheek
Zij en Mark kenden elkaar al jaren via roeivereniging Nereus, maar waren het contact verloren. In 2006 kwamen ze elkaar weer tegen bij een videotheek. Helen kwam voor een slechte chick flick (haar woorden), Mark voor een Franse politiefilm met Gerard Depardieu. Mark: "Ik zag haar en dacht: jeetje wat heb ik je gemist."

Ze gingen samenwonen, eerst in een huurhuis in de Rivierenbuurt, en toen Helens opleiding was afbetaald - 1000 euro per maand, negen jaar lang - konden ze een huis kopen.

Helen wijst om zich heen. "Mark is megahandig. Hij heeft hier alles zelf gemaakt: de vloer, de tafel, de kast, de bar. Dat had allemaal niet gekund als hij een baan had gehad. Hij heeft nu misschien geen inkomen, maar als we dit hadden moeten uitbesteden, was het veel te prijzig geworden."

Mark is geschoold als fysiotherapeut, en werkte tot 2014 als indicatiesteller. Dat betekent dat hij op bezoek ging bij mensen om te kijken of zij bijvoorbeeld een traplift nodig hadden of hulp aan huis. "Dat waren best pittige gesprekken, want voor patiënten hangt er veel van af, en de geldkraan werd steeds verder dichtgedraaid. Ik vond dat moeilijk, want je wilt mensen altijd ergens mee kunnen helpen."

In 2012 kwam dochter Doris. Mark werkte toen in Haarlem. "Ik bracht 's ochtends Doris naar de crèche, en hoopte dan maar dat ik 's middags op tijd terug was om haar te halen, want Helen was natuurlijk niet thuis."

Dat ze ook 's nachts van huis was, brak hem op. "We hebben het een tijd geprobeerd, maar het werd gewoon too much. Ik moest veel buiten Amsterdam zijn, het werd steeds lastiger te combineren."

Knoop doorhakken
Minder werken wilde hij niet - een eigen praktijk met een paar patiënten per week, bijvoorbeeld, zou betekenen dat hij alles half zou doen. "Dan doe je te weinig praktische ervaring op. Je gaat ervoor of je gaat er niet voor."

Dus nu gaat hij voor het gezin. Of, zoals hij het zelf formuleert: "Wij hebben gekozen voor ons gezinsgeluk."

Die beslissing was niet van de ene op de andere dag genomen, trouwens - hij heeft er zeker driekwart jaar over nagedacht. "Besluit maar eens: ik ga stoppen met werken want ik ga voor mijn kinderen zorgen. Daar moet je wel de tijd voor nemen.

Ik heb gesproken met vrienden, mijn neef, mijn ouders, Helens ouders, haar vriendinnen. Hoe werkt dat dan, Hel is weg, zit ik met die baby, ik weet niet wat ik daarmee moet - dat soort vragen. Maar alles in mij zei dat ik het moest doen. Ik hoor de verhalen bijna dagelijks: ik zit nu op deze functie, maar over een jaar ga ik wat anders doen.

Maar na een jaar is er niets veranderd - ze zitten vast aan hun salaris. Toch moet je soms: hup, de knoop doorhakken en zeggen fuck it, ik doe het gewoon."

Helen: "Mijn vriendinnen en mijn zussen zeiden: dit moet je doen, want Mark oogde niet meer gelukkig. Ik voelde me soms haast schuldig, om hem met het gedoe thuis achter te laten. Dan is het niet zo leuk om weg te gaan." Mark: "Het gedoe bracht veel onrust mee, en we hadden een dochter van wie we allebei wilden genieten, dus dit was de beste keuze."

Helens vriendinnen vroegen zich wel af of zijn wereld niet te klein zou worden, of Mark niet zou afstompen, maar dat ziet hij zelf niet zo. "Ik praatte vroeger ook niet graag over mijn werk. Dat Doris is begonnen met schrijven, dat interesseert anderen natuurlijk de rozen, dat snap ik ook wel.

Maar je kunt toch gewoon over ándere dingen praten. Misschien maak ik niet zoveel mee als een verslaggever, of als ik als accountant allemaal deals zou binnenhalen. Maar ik maak weer andere dingen mee."

Way of life
De vraag wat hij eigenlijk doet, de hele dag, die krijgt hij zeker eens per week. "Er zijn van die projectjes. Ik knap boten op, maak een tafel. Ik heb een zeilboot gekocht, waar dan weer wat aan moet gebeuren. En intussen geniet ik enorm van die meiden. Ik vind het heel leuk dat ik als vader heel veel tijd met de kinderen door kan brengen."

5,2%

Bij KLM is 5,2 procent van de piloten vrouw. Het Amerikaanse United is koploper met 7 procent vrouwelijke piloten. Bij Norwegian Airlines is slechts één op de honderd piloten vrouw.

Na Doris kwam Willemien, nu vier (en drie kwart), en twee jaar geleden Lena. Helen krijgt haar rooster een maand van tevoren. Mark: "Ze noemen het een way of life - dat klinkt overdreven, maar daar kies je dus voor. Als Helen op dinsdagochtend thuiskomt, moet ze slapen, en daarna begint voor haar het weekend.

Daar proberen we dan wat van te maken, dus dan gaan we op dinsdagavond opeens heel uitgebreid eten. In het weekend ben ik weer alleen, dus dan is alles weer anders. Wij hebben als gezin een heel fijne modus met elkaar. Ik doe mijn ding bij het gezin, Helen ook. Ze is vaak weg, en als ik haar mis, ga ik met haar mee. Dan gaan de kinderen uit logeren."

Helen: "Dit is een verrijking waar we allemaal mee bezig zijn. Ik hoop dat ik zo lang mogelijk fulltime kan blijven vliegen, maar als Mark weer wil gaan werken, dan kunnen we het weer anders gaan doen. Dit blijft zo zolang het goed gaat." Mark helpt af en toe op school, 'gewoon zoals alle ouders dat doen', en Helen probeert dat ook.

Lees ook: Hoe twee moeders de zorg verdelen in een gezin

Eindejaarsserie

Voor sommigen is het een keuze, voor anderen de enige optie. Bijna de helft van de Nederlandse beroepsbevolking werkt in deeltijd. Een eindejaarsserie over de verdeling tussen werk, zorg en vrije tijd.

1. Twee moeders
2. De huisvader
3. De mantelzorger
4. De migrant
5. De werkgever
6. De alleenstaande moeder
7. De schoolleider
8. De activist

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden