De Heinekenontvoering ***

Regie: Maarten Treurniet
Met:
Alfred Heineken, Reinout Scholten van Aschat, Gijs Naber, Teun Kuilboer

Je zou het bijna vergeten na die enorme golf publiciteit rond de komst van een film over De Heinekenontvoering, inclusief een kort geding en heel veel rumoer aan de televisieborreltafels, maar de film gaat pas deze week uit in de bioscoop. Het is niet te hopen dat de film zijn momentum heeft gemist, want het is een interessante en ambitieuze poging om een klassiek hoofdstuk uit de vaderlandse misdaadgeschiedenis te laten herleven.

De film is alleen al de moeite waard omdat hij het moment markeert dat Rutger Hauer, na dertig jaar, weer eens in een Nederlandstalige hoofdrol te zien is, als de gekidnapte bierbrouwer, die halverwege de film van het slachtoffer in de jager veranderd.

In een aantal scenes waarin we Hauer als bon vivant, gevangene en tenslotte als wreker zien bewijst hij dat er in Nederland maar een echte filmster is. Een close up van een desperate, geketende man die Singing in the rain voor zichzelf zingt heeft meer nodig dan een prima acteur - daar wemelt het van in dit land - om ons kippenvel te bezorgen.

Een figuur met de statuur van Hauer werkt in een film alleen als er goed tegenspel wordt geboden. In de figuur van Rem (een fictief personage waarin we veel trekken van Holleeder tegenkomen), mooi gespeeld door Reinout Scholten van Aschat, heeft Hauer een sterke tegenstander.

Rem is de figuur die zich als jongste lid van de bende omhoogwerkt, die het voorzien heeft op een vriendin van een compaan en die bovendien een persoonlijk wraakmotief introduceert. Zijn vader (Ton Kas) werkte voor Heineken en moest zo vaak het glas heffen met de klanten dat hij nu een alcoholisch wrak is.

Het wraakmotief wordt uitgewerkt door van Rem niet alleen de oppasser van de ontvoerde Heineken en zijn chauffeur te maken, maar hem ook als een kwelgeest met sadistische trekjes neer te zetten.

Het middenluik, waarin Heineken gevangen zit in een loods, werkt dramatisch het best. Na de bevrijding volgt nog de lange nasleep waarin Heineken probeert om het leven van de gevluchte ontvoerders zuur te maken en tegelijkertijd bezig is om zijn huwelijk te repareren.

Dit laatste deel voelt verhaaltechnisch toch een beetje als een lange epiloog. Het storendste element is echter de irritante muziek van Tom Holkenborg die voortdurend vette en onnodige accenten legt. Alsof de filmmaker scenerio en acteurs niet helemaal vertrouwde voor het leveren van spanning en emotie. En dat was nergens voor nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden